ข้างรั่วมหาวิทยาลัยรามคำแหงในใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ่21.00น. นี่เป็เวลาพลบค่ำแล้วแต่ยังคงมีผู้คนสัญจรไปมาอย่างหนาแน่น ทั้งรถบนถนนและผู้คนที่เดินตามทางเท้าทั้งสองริมฝั่งทาง
ไม่ใช้เื่แปลกอะไรที่จะสามารถมองเห็นผู้คนมากมายเหล่านี้ได้ในยามดึก กรุงเทพมหานครเป็เมืองหลวงที่อัดแน่นไปด้วยประชากรมากกว่า10ล้านชีวิต รวมทั้งที่แห่งนี้ยังเป็ใจกลางของเมืองหลวงแถมยังติดกับมหาลัยและสนามกีฬากลางอีกด้วย
นอกจากวันหยุดเทศกาลแล้ว ถ้าวันไหนขาดผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างพลุกพล่านนี้สิถือว่าเป็เื่ผิดปกติ
ท่ามกลางพายุผู้คน กับมีเหตุการณ์ให้คนเ่าั้เกิดความวุ่นวายสับสนอลมาน สายตานับร้อยนับพันคู่ล้วนถูกดึงดูดไปยังจุดๆเดียวกันอย่างพร้อมเพียง
ชินนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหงปี2 กำลังเดินผ่านฝูงคนมาด้วยร่างกายที่สะบักสะบอม สายตาดำดิ่งลงด้วยความหม่นหมอง เนื้อตัวถลอกมีคราบเืเปอะเปื้อนเต็มเสื้อผ้าที่ขาดยับยู้ยี้ คล้ายคนพึ่งโดนรถชนมาหมาดๆ
ชินเดินไปในสภาพที่น่าเวทนา ผ่านหน้าตลาดที่มีผู้คนสัญจรอัดแน่นกันมากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นเขากับเดินผ่านไปอย่างไร้ความรู้สึก ไม่สบตา ไม่เอ๋ยปากร้องขอให้ใครช่วย ถึงแม้จะมีเสียงมากมายะโเรียกเขาว่าไอ้หนุ่ม
เขารู้ว่าคนเ่าั้ะโเรียกเขา แต่แล้วมันยังไงล่ะ ชินกัดฝันแน่นเดินก้มหน้าผ่านไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาสบถในใจสาบแช่งต่างๆนาๆขณะที่ตกอยู่ในภวังแห่งความคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา
ชินกำหมัดแน่นพร้อมพูดในใจอย่างโศกเศร้าแต่กับเต็มไปด้วยความเดือดดาด 'นังเพศยา อีกะห***เอ้ย ไปตายสะ ไปตายกับเหี้*นั้น'
ทำไมต้องเป็เขาที่เจอกับเื่พวกนี้ เขาที่พยายามอย่างดีทุกอย่างเพื่อคนที่เขารักและคิดว่ารักเขาอย่างจริงจัง ยอมเลี้ยงดูและส่งเสริมการเงินทุกอย่างเพื่อไม่ให้เธอต้องเครียดหรือลำบากเพราะรู้ว่าบ้านของเธอนั้นฐานะค่อนข้างแย่ ดังนั้นเขาจึงต้องออกไปทำงานพาทไทม์หลังเลิกเรียนเพื่อหาเงินมาให้ จนเขาแทบไม่มีเวลาได้เรียนหรือได้ทบทวนการเรียนการสอน
เขาที่ยอมแม้กระทั้งเสียเวลาอีก2ปีเพื่อรีไทร์จากมหาลัยเดิม ต้องห่างพ่อและแม่ของเขาเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวเพื่อมาเรียนยังที่แห่งนี้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้เขาคงใกล้จบการศึกษาไปนานแล้ว
ชินนั้นโศกเศร้าในหัวใจอย่างมากแต่น้ำตามันกลับไม่ยอมไหลออกมา หรืออาจเป็เพราะมันไหลออกมาหมดแล้วกันนะ
ระหว่างที่เดินทางกลับไปยังหอพัก ชินเกิดคิดถึงพ่อแม่ และรู้สึกผิดต่อพวกเขาอยู่ในใจจนน้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง
เขาเดินก้มหน้าพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ฉันไม่ควรทำแบบนี้เลย ไม่ควรมาที่นี้ ไม่น่าตามยัยนั้นมาเลย นั้งเพศยาที่เอากับใครก็ได้เพื่อเงิน เพื่อของแบรนเนม"
"หึ ฉันมันโง่เง่าเองนั้นแหละ แม้แต่เพื่อนที่ไว้ใจที่สุด ยังอยู่กับอีนั้นและพวกมัน" ชินรู้สึกแค้นในใจ ที่ผ่านมาเขาพลาด พลาดที่ทุ่มเททุกอย่างเพราะคิดว่าคนที่เขารักจะไม่กลายเป็สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดในชีวิต
ยิ่งคิดเท่าไหร่ไฟในใจยิ่งลุกโชนด้วยความโกรธแค้นและผิดหวัง ถ้าหากเขาไม่รู้สึกผิดสังเกตและไปเจอกับเหตุการณ์แบบนั้นในวันนี้ เขาคงจะกลายเป็คนที่โง่เง่าที่สุดไปจนวันตาย
"พี่ชิน?" เสียงเล็กๆหวานๆดังสะท้อนเขามาในหูของชินขัดความคิดของเขาในทันทีเขาจำเสียงนี้ได้ ชินหยุดสะงักลงและค่อยๆเงยหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกของเขาขึ้นมามองเ้าของเสียงตรงหน้า
"เด... นี่" เสียงที่ค่อนข้างต่ำและแหบของชินเอ๋ยชื่อของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาออกมาอย่างแ่เบา
เดนี่เป็นักศึกษาปี1ในมหาลัยรามคำแหงและเป็พนักงานพาทไทม์ที่ร้านเบเกอรี่เดียวกันกับชิน ทั้งสองรู้จักกันเพราะมาสมัครงานพร้อมกัน แถมยังสัมภาษณ์งานพร้อมกันอีกด้วย เธอนั้นชอบหยอกล้อเขาอยู่บ่อยๆ และชินก็คอยสอนงานและช่วยงานเธออยู่บ่อยครั้ง เพราะเขาเป็คนที่เรียนรู้งานค่อนข้างเร็ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงค่อนข้างสนิทสนมกัน
"ทำไมพี่ถึงเป็แบบนี้" เสียงเดนี่สั่นอยู่ในลำคอขณะที่พูดออกมาผ่านแมสปิดปากสีขาวของเธอ แต่ถึงแม้เธอจะปิดปากด้วยแมสก็ตาม มันก็ไม่สามารถบดบังใบน่าที่ละเอียดอ่อนสวยงามและน่ารังที่อยู่ภายใต้หน้ากากของเธอได้ ไม่ว่าใครที่มองมาก็สามารถรู้สึกได้ในทันที
ชินมองไปที่เดนี่โดยไม่ได้ตอบสิ่งใดออกมา เดนี่เป็สาวน้อยผมสั้นปะไหล่ เธออายุ19ห่างจากเขา3ปี เดนี่เป็คนที่น่ารักเป็อย่างมาก และนิสัยร่าเริงของเธอมักทำให้คนรอบข้างอารมณ์ดีได้อย่างง่ายได้ด้วยบุคลิคของเธอ เมื่อเธอทำสิ่งต่างๆบรรยากาศรอบข้างมักสดใสอยู่เสมอ
ชินค่อนข้างรู้สึกดีกับเธอก็คงเหมือนกับที่คนอื่นๆที่คิดเหมือนกัน แต่แล้วมันยังไงล่ะผู้หญิงในมุมมองของเขาตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ต่อให้เธอจะน่ารักขนาดไหนสิ่งที่เขาเคยมีที่เรียกว่าแฟนสาว หน้าตาของพวกเทอก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เลย
ถึงแม้ว่าเขาจะถือว่าเป็ผู้ชายที่ดูดีคนหนึ่ง ทั้งหน้าตาและบุคลิคโดยรวมแล้วถือว่าโดดเด่นแต่สิ่งเดียวที่ทำให้ชินหมดหวัง ก็คือฐานะของเขา ตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะมองใครง่ายๆอีกแล้ว
เมื่อเจอกับสายตาที่เ็าของชิน เดนี่รู้สะดุ้งเล็กน้อย เธอรู้สึกกลัวและลังเลอยู่หน่อยๆก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง"พี่ชิน พี่ทำให้ทุกคนที่นี้ในะ ไปเถอะไปกับฉัน เดียวฉันจะทำแผลให้พี่"
เดนี่ยืนมือไปจับที่แขนของชินทันทีและพยายามที่จะพาเขาไปจากตรงนี้ แต่แล้วก็ต้องหยุดลงเธอหันกลับไป และพบว่าชินนั้นไม่ยอมขยับไปไหนเลย แถมยังคงรั้งแขนของเขากลับอีกด้วย
"ไม่จำเป็ ฉันทำเองได้" เสียงที่เ็าและไม่แยแสดังออกมา
" พี่จะกลับไป ให้พี่ใหม่ทำให้ใช้มั้ยคะ?" สายตาของเดนี่เศร้าหม่องลง ขณะที่ชินกำลังเดินผ่านเธอไป เขาหยุดชะงักลงทันทีที่ได้ยินคำถามนี้จากเธอ
"อย่าเอ๋ยชื่อนั้งเพศยานั้น ให้ฉันได้ยินอีก" เสียงแข็งดังออกมาข้างๆหูของเดนี่ เธอหันกลับไปทันทีและทำหน้างงๆ เธอพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น ขณะมองไปยังสภาพของชายหนุ่มที่ค่อยๆเดินห่างออกไป
แต่ไม่นานนักเธอก็พอคาดเดาเื่ราวต่างๆขึ้นมาได้และเดินตามชายหนุ่มไป เดนี่พยายามเรียกเขาอยู่หลายครั้ง แต่เหมือนกับว่าชินนั้นจะไม่มีปฎิกิริยาอะไรเลย หรือเขาแกล้งทำเป็ไม่ได้ยินกันแน่นะ เดนี่รู้สึกหงุดหงิดเธอจึงกระทืบเท้าด้วยความเดือดดาดและเดินตามชินไปอย่างช่วยไม่ได้
....
*ผลงานเื่แรกฝากติดตามด้วยนะครับ มีอะไรแนะนำติชมได้เลยครับ
317
