ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

ยิ่งไปกว่านั้นหลี่เฉิงเฟิงได้ลองบินอยู่ในลานแล้ว แต่เพราะในลานไม่มีลม จึงบินได้เพียงเล็กน้อย!

ในขณะนี้หลี่เฉิงเฟิงยืนอยู่บนกำแพงมังกร กระแสลมอบอุ่นพัดผ่าน หลี่เฉิงเฟิงมั่นใจว่าการทดลองบินในครั้งนี้จะต้องประสบความสำเร็จ!

“พรึ่บ…”

ดังนั้นหลี่เฉิงเฟิงจึงกระพือปีกไม้ไผ่ ก่อนจะกระโดดลงจากกำแพงมังกร

“ไม่นะ…องค์ชายแปด…”

“เฟิงเอ๋อร์…”

เหล่าขุนนางและหลี่ซื่อหมินตะโกนเรียกชื่อหลี่เฉิงเฟิงอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาล้วนตื่นตระหนก ด้วยไม่คาดคิดว่าหลี่เฉิงเฟิงจะกล้ากระโดดออกไปจริง ๆ

ในใจหลี่ซื่อหมินตอนนี้ รู้สึกเสียใจอย่างหาที่เปรียบมิได้

ถ้าเขารู้ว่าเฟิงเอ๋อร์จะดื้อรั้นมากเพียงนี้ เขาคงไม่กักบริเวณอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่แรก

ตอนนี้เป็นอย่างไร เฟิงเอ๋อร์กระโดดกำแพง หากตายก็จบสิ้น เด็กคนนี้ไม่คิดจะกลัวตายเลยรึไง?

“พรึ่บ พรึ่บ…”

อย่างไรก็ตามในขณะที่หลี่เฉิงเฟิงร่วงลงพื้นต้านสายลม เขาก็กระพือปีกไม้ไผ่โผบิน

ร่างเล็ก ๆ ของเขาหันโค้งบินขึ้นไปในอากาศอย่างน่าเหลือเชื่อ

“นี่มัน?”

“ฝ่าบาทดูสิ องค์ชายแปดบินได้จริง ๆ !”

“อะไรนะ? องค์ชายแปดบินได้จริงรึ?”

“เทพลงมาจุติ องค์ชายแปดเป็นเทพลงมาจุติแน่นอน! พระองค์บินได้จริง ๆ หรือนี่?”

“ถึงแม้ทักษะการบินนี้จะใข้ปีกไม้ไผ่ช่วย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าองค์ชายแปดเป็นมนุษย์คนแรกในต้าถังที่สามารถบินไปบนฟ้าได้!”

……

ด้านล่างกำแพงมังกร ขุนนางนับไม่ถ้วนตกตะลึงอ้าปากค้าง

หลี่ซื่อหมินมีสีหน้าสับสนพลางถลึงตาโต

เห็นเพียงหลี่เฉิงเฟิงกระพือปีกไม้ไผ่ที่ด้านหลัง นี่เฟิงเอ๋อร์บินขึ้นไปบนฟ้าได้จริงหรือ?

“ไอ้เด็กตัวแสบบินหนีไปเสียแล้ว?”

หลี่ซื่อหมินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แต่โชคดีที่หลี่เฉิงเฟิงไม่เป็นอะไร

หากหลี่เฉิงเฟิงกระโดดลงมาจากกำแพงมังกรแล้วเอาชีวิตไม่รอด บางทีหลี่ซื่อหมินอาจเสียใจไปตลอดชีวิต

“เย้ ข้าบินได้ ข้าบินได้แล้ว!”

หลี่เฉิงเฟิงหัวเราะอย่างเริงร่า

“ทุกคนดูสิ องค์ชายแปดกำลังโบยบินบนท้องฟ้า!”

“แม่เจ้า เจ้าดูสิ มีคนกำลังบินอยู่บนฟ้า!”

ผู้คนในพระราชวังต้าถังทั้งหมดวิ่งออกมาดูพร้อมกันด้วยความตกใจ

ท้ายที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเคยเห็นคนบินบนฟ้าได้

ในความคิดของพวกเขา ผู้ที่บินได้ล้วนแล้วแต่เป็นเทพเซียน

เป็นไปได้ไหมว่าองค์ชายแปดจะเป็นเทพเซียนกลับมาจุติ?

หลี่ซื่อหมินลูบเคราพลางขมวดคิ้ว ขณะครุ่นนึกอยู่ในใจ

องค์ชายแปดผู้นี้ตั้งแต่เข้ามาในวังก็ก่อเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน

วัน ๆ ทำแต่เรื่องที่ทั้งโลกตกตะลึง ทำให้คนติดตาตรึงใจ

เมื่อครั้นที่เขามาฟังหารือครั้งแรก เขาได้เสนอโครงการสำคัญอย่าง ‘ผันน้ำจากใต้สู่เหนือ’

ครั้งแรกที่ประลองปัญหาเชาว์กับอัครมหาเสนาบดีตู้หรูฮุ่ย เขาไขปัญหาที่รบกวนโลกมานับพันปี อีกทั้งคิดค้นสิ่งของบางอย่างเช่นไฟฟ้าและสร้างพัดลม

ตอนนี้กระทั้งบินขึ้นไปบนฟ้าอีกด้วย?

เขาเป็นแค่เด็กหกขวบแน่หรือ?

นอกจากคำว่าเทพเซียน หลี่ซื่อหมินก็ไม่นึกไม่ออกแล้วว่าจะอธิบายถึงหลี่เฉิงเฟิงในแบบไหน

“เสด็จพ่อ ลูกไม่ได้ใช้เท้าทั้งสองเดินออกจากจวนเจิ้นอ๋อง เท่านี้ก็ไม่ขัดต่อกฎแล้วใช่หรือไม่?”

“เจ้าตัวแสบ รีบกลับวังมาหาเราเดี๋ยวนี้ เราอนุญาตให้เจ้าออกไปหรือ? หยุดบินบนฟ้าได้แล้ว ถ้าเจ้าหล่นลงมา เจ้าอาจตายได้!”

หลี่ซื่อหมินตะโกนเร่งอยู่บนพื้น ทว่าหลี่เฉิงเฟิงมีหรือจะลงไป?

หลี่เฉิงเฟิงยิ้มอย่างซุกซนแล้วเอ่ยว่า “ไม่พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ข้าจะไปเที่ยวที่ถนนฉางอันสักพัก อย่าได้ตามหาข้า อีกหนึ่งเดือนข้าจะกลับมาใหม่!”

“บัดซบ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไม่เสด็จพ่อ ท่านดูแลพระองค์เองอยู่ในวังเถอะ ข้าจะออกไปเที่ยวเล่นสักเดือน แล้วข้าจะหวนกลับมาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!”

หลังจากพูดจบ หลี่เฉิงเฟิงก็กระพือปีกไม้ไผ่บินไปชายแดนทางใต้ของต้าถัง

หลี่ซื่อหมินที่อยู่วังกระทืบเท้าด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!

เขาทำได้เพียงเฝ้าดูหลี่เฉิงเฟิงบินออกไปจากวัง บินออกไปจากจวนเจิ้นอ๋อง และบินไปทางตอนใต้ของต้าถังอย่างหมดหนทาง

“ฝ่าบาท องค์ชายแปดบินหนีไปแล้ว จะทำอย่างไรกันดี?”

ตู้หรูฮุ่ยเข้ามาทูลบอกหลี่ซื่อหมินด้วยความกังวล

หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ให้เด็กดื้อคนนั้นไปเล่นที่ถนนฉางอันเสีย ปล่อยเขาไป!”

“เอ๋? ฝ่าบาท นี่…”

หลี่ซื่อหมินอยากจะใจแข็ง แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “สั่งลงไป ให้หูกว๋อกงฉินฉงกับหลูกว๋อกงเฉิงเหยาจิน ไปที่ถนนฉางอันเพื่อตามหาองค์ชายแปด! ไม่เจอตัว ไม่ต้องกลับมา!”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมจะไปแจ้งหูกว๋อกงกับหลูกว๋อกง!”

องค์ชายแปดคนเดียวทำให้ทั้งพระราชวังยุ่งเหยิงเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า

โดยเฉพาะหลี่ซื่อหมิน ตั้งแต่ที่หลี่เฉิงเฟิงเข้าวัง เขานอนหลับไม่สนิทมาหลายวันแล้ว

แม้ว่าถนนฉางอันจะคึกคัก แต่ก็อันตรายด้วยเช่นกัน

เขายังอายุแค่หกขวบ ไม่ว่าจะฉลาดเพียงไหน เขาก็ไม่สามารถต่อกรกับโจรชั่วช้าได้

หากหลี่เฉิงเฟิงประสบเคราะห์ภัยที่ถนนฉางอัน ในเวลานั้นแม้หลี่ซื่อหมินจะเสียใจ มันก็สายเกินไปแล้ว!

……

กลับมาพูดถึงหลี่เฉิงเฟิง คืนนั้นเขาบินจากจวนเจิ้นอ๋องไปยังถนนฉางอันในเมืองฉางอัน

ในพระราชวัง หลี่ซื่อหมินส่งฉินฉงกับเฉิงเหยาจิน นำเหล่าทหารม้าออกตามหาหลี่เฉิงเฟิงที่ถนนฉางอัน

“พรึ่บพรึ่บ…”

หลี่เฉิงเฟิงกระพือปีกไม้ไผ่บินอยู่เหนือท้องฟ้า

เขาหันไปมองพระอาทิตย์ตก เห็นนกอินทรีตัวใหญ่บินอยู่บนท้องฟ้า

“ว้าว ความรู้สึกนี้มันเจ๋งจริง ๆ !”

หลี่เฉิงเฟิงบินผ่านถนนอันพลุกพล่าน มองเห็นไฟหาปลาและโคมไฟสว่างเจิดจ้า

เมื่อมองลงมาจากที่สูง สถานที่แห่งนี้ราวกับเมืองแดนสวรรค์ก็มิปาน

“ว้าว ที่นี่หรือคือถนนฉางอันแห่งต้าถัง? ช่างเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก!”

หลี่เฉิงเฟิงกำลังจะบินตรงไปที่ถนนฉางอัน แต่แล้วในเวลานี้ปีกไม้ไผ่บนหลังเขา จู่ ๆ ก็มีเสียงดังแกร๊ก ก้านไม้ไผ่หักงั้นรึ?

“บ้าเอ้ย อย่าทำให้ข้ากลัวสิ!”

“ตอนนี้ข้าบินอยู่ในอากาศสูงเกือบร้อยเมตร หากข้าตกลงไปแบบนี้ ข้าจะไม่จบเห่แย่เหรอ?”

ด้วยเหตุนี้หลี่เฉิงเฟิงจึงรีบร่อนลงมาจากฟ้า ก่อนจะตกลงมาบนพื้นดิน

เนื่องจากมันดึกแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นหลี่เฉิงเฟิงที่บินอยู่บนในอากาศ

มิเช่นนั้นพวกเขาคงร้องตะโกนว่า ชาวสวรรค์ลงมาบนโลก ไม่ก็ท่านเทพ!

“แกร๊ก…”

เนื่องจากปีกไม้ไผ่หักไปหนึ่งซี่ มันจึงไม่สมดุลกัน ส่งผลให้หลี่เฉิงเฟิงล้มลง ปีกไม้ไผ่ทั้งแผงกระแทกลงกับพื้นและเสียหายทั้งหมด

หลี่เฉิงเฟิงกลิ้งไปบนพื้น ก่อนจะปัดฝุ่นที่บั้นท้ายแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“เฮ้อ โชคดีที่ข้ารีบลงมา ไม่อย่างนั้นข้าคงตกลงมาตายแล้ว!”

หลี่เฉิงเฟิงหยิบปีกไม้ไผ่ขึ้นมาดู ไม้ไผ่หักหลายซี่ มันพังแล้ว

หลี่เฉิงเฟิงจึงถือโอกาสโยนมันทิ้งไปเสียเลย ข้าไม่ต้องการมันอีกแล้ว!