เส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning - ตอนที่ 110 เจอตัวจนได้

แกรนด์มองไปที่อูกิอย่างสงสัย จู่ๆก็มาบอกว่าอยากขยายร่าง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นอกจากความเร็วและร่างที่จับสัมผัสไม่ได้ มันก็ไม่มีสัญญาณว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะทำอะไรได้อีก แล้วขยายร่างที่ว่านี่คืออะไร? เป็นความสามารถพิเศษรึหมายถึงการวิวัฒนาการ?“ทำยังไงเจ้าถึงจะขยายร่างได้?”“อูกิ อูกี้” (อัดพลังเข้ามาในตัวข้าเลย)“ใส่พลังของข้าเข้าไป? แค่นี้?”อูกิพยักหน้าหงึกๆ แกรนด์ถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย“เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”“อูกิ อูกี้” (จู่ๆมันนึกได้เอง ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน)แกรนด์ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พาอูกิไปที่อีกฟากของหมู่บ้าน สถานที่แห่งนี้เป็นทุ่งโล่งกว้างและมีบึงน้ำธรรมชาติอยู่ใกล้ๆ ซึ่งบริเวณนี้ปกติจะเห็นสัตว์อสูรสายพันธุ์กินพืชมากมายเพราะเป็นแหล่งหากินที่ใกล้แหล่งน้ำ เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการล่ามาก แกรนด์พาอูกิมาที่นี่เพื่อทดสอบ เพราะเป็นที่เปิดโล่ง ห่างไกลจากคนมุง การทดสอบในครั้งนี้บ็อบกับครีทก็ตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แกรนด์ตั้งสมาธิพร้อมกับรวบรวมพลังเอาไว้ที่มือ จากนั้นก็แตะไปที่หลังของอูกิ ทันใดนั้นพลังของแกรนด์พลันถูกสูบเข้าไปในร่างของเจ้าลิงน้อยในพริบตา ไม่ใช่แค่นั้น พลังที่เขารวบรวมไว้มันไม่พอ นอกจากพลังที่รวบรวมไว้จะถูกสูบไปจนหมดในพริบตาแล้ว พลังในร่างของแกรนด์ยังถูกดูดออกไปอีกอย่างควบคุมไม่ได้ แกรนด์ไม่ได้ปิดกั้นหรือต่อต้านการไหลออกของพลังครั้งนี้แต่อย่างใด เขานิ่งเฉยโดยปล่อยให้อูกิดูดพลังออกไปตามสบายเพราะอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ไม่นานนักอูกิก็หยุดดูดพลัง แกรนด์เอามือออกมาแล้วถอยห่างจากตรงนั้น การดูดเพียงไม่ถึงนาทีถึงกับทำให้พลังของเขาหายไปประมาณ 40% ได้เลยทีเดียว แกรนด์มองดูมือของตนที่กำลังสั่นอยู่ มันทั้งสั่นและรู้สึกชาอย่างบอกไม่ถูก มองไปที่อูกิก็ไม่เห็นว่าจะมีความเปลี่ยนแปลงอะไร ทั้งที่ดูดพลังไปมากขนาดนั้นแต่ภายในเขตสัมผัสของแกรนด์ยังคงจับพลังมันไม่ได้เช่นเคย ตอนนี้อูกิยืนนิ่งไม่ขยับตัวแต่อย่างใด ดวงตาของมันเหม่อลอยเหมือนไม่มีสติแล้ว ทันใดนั้นเอง จากดวงตาที่เหม่อลอยไร้สติก็ได้เปล่งแสงสีทองขึ้น จากแสงที่เห็นพอสลัวภายในดวงตากลับกลายเป็นแสงสีทองเจิดจ้า ร่างที่เล็กบางน่ารักน่าเอ็นดูกลับขยายขึ้นเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่ร่างที่ใหญ่โต กล้ามเนื้อหนาแน่นเป็นมัดๆก่อเกิดขึ้นทั่วร่าง ปากยื่นยาวออกมา ฟันแหลมคมเรียงรายกันเป็นแผง ขนสีทองทั่วร่างเปล่งประกายงดงาม หน้าตาดุดันน่าเกรงขาม ทันทีที่เห็นร่างนี้ทั้งแกรนด์ บ็อบ ครีทพลันนึกถึงในคืนนั้นทันที คืนที่อูกิเกิดมา ในตอนนั้นมีแสงเจิดจ้าไปทั่วท้องฟ้าพร้อมๆกับภาพร่างของลิงยักษ์ที่ปรากฏออกมา ซึ่งอูกิในตอนนี้ดูเหมือนกับภาพร่างลิงยักษ์นั่นไม่มีผิด ความสูงของมันตอนนี้ประมาณ 10 เมตรได้ ทั้งความสูงและขนาดตัวพอๆกับบ็อบตอนขยายร่าง แหวนมิติที่อูกิใส่เอาไว้จนครบทั้งนิ้วมือนิ้วเท้า ตอนนี้ทุกวงพังเพราะผลจากการขยายร่าง ของที่อยู่ภายในมิติทั้งหมดกระจัดกระจายกันจนทั่วบริเวณ ซึ่งเกือบทั้งหมดที่อยู่ในมิติเป็นกล้วยและผลไม้จากสถานที่ต่างๆที่อูกิมักจะสะสมไว้เมื่อมีโอกาส“เฮ้ยๆ นั่นมันเครื่องโม่ดินระเบิดของข้านี่หว่า ถึงว่ามันหายไปไหน!”ครีทเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบางสิ่งถูกเทออกมาจะมิติของแหวน หลายวันก่อนเขาเดินวนหาเจ้าเครื่องนี้อยู่หลายชั่วโมง ถามคนอื่นก็ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ไหน จนครีทเองนึกไปว่าบางทีตนอาจจะลืมไว้ที่เอโดราส และนั่นทำให้เขาต้องเสียเวลาสร้างเจ้าเครื่องนี้ขึ้นมาใหม่ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะจับหัวขโมยได้อย่างบังเอิญ แล้วเจ้าลิงนี่มันจะขโมยเครื่องมือของเขาไปทำไมกัน? มันเอาไปโม่ผลไม้กิน? รึมันแค่อยากแกล้งเขาเพียงเท่านั้น“ตึง!!! ตึง!!! ตึง!!! ตึง!!!”เสียงทุบอกดังขึ้นตามมาด้วยเสียงคำรามที่ดุดัน มันเป็นเสียงข่มขวัญที่ทำผู้ที่ได้ยินรู้สึกอึดอัดเหมือนตนถูกสัตว์อสูรยักษ์เหยียบเอาไว้ ขาทั้งสองของผู้ที่กำลังเผชิญหน้าหนักอึ้ง มือที่ถืออาวุธอยู่พลันอยากทิ้งมันแล้ววิ่งหนีไปจากตรงนี้เสียให้พ้นๆ แต่มันกลับไม่มีผลต่อทั้งสามที่ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าพลังจิตหรือการข่มขู่ใดๆไม่ว่าจากคนหรือจากสัตว์อสูรล้วนไม่มีผลกับแกรนด์ บ็อบเองก็เช่นกัน เขาฝึกอยู่กับแกรนด์สิบกว่าปี การข่มขวัญของแกรนด์บ็อบโดนจนเรียกว่าชินไปแล้ว จากความเคยชินกลายมาเป็นภูมิคุ้มกันพลังจิตไปซะอย่างงั้น เทียบกับพลังจิตของแกรนด์ตอนเอาจริงแล้ว การข่มขู่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไรได้ ส่วนทางด้านครีทการข่มขู่แค่นี้ย่อมทำอะไรเขาไม่ได้เช่นกัน นอกจากความสามารถ ‘นักประดิษฐ์สติเฟื่อง’ ที่เขามีมาตั้งแต่เกิดแล้ว ความสามารถติดตัวอีกอย่างของครีทคือ ‘พลังใจเหนือขีดจำกัด’ ซึ่งความเข้มแข็งทางจิตใจของเขาสูงมาก แม้แต่เงาปริศนาที่สามารถข่มขวัญคูบริกจนแทบเสียสติ โดยใช้การขู่แค่ครั้งเดียวยังไม่สามารถกลืนจิตวิญญาณของครีทได้ การข่มขู่ระดับแค่นี้จึงไม่มีผลกับเขาแม้แต่น้อย ลิงยักษ์ขนสีทองจ้องมาที่ทั้งสามพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา มันเป็นจิตสังหารของสัตว์อสูรคลั่งโดยแท้ นี่ไม่ใช่อูกิอีกแล้ว แต่กลายเป็นสัตว์อสูรดุร้ายที่กำลังจะพุ่งเข้ามาขย้ำพวกเขา ดวงตาของมันเปล่าแสงสีทองเจิดจ้า ออร่าพลังพวยพุ่งออกมาจากร่าง หมัดขนาดมหึมาของมันพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย ทั้งสามจับอาวุธของตนเตรียมตอบโต้ทันที“โอลิเวีย : ปราการน้ำแข็ง!”เอเลน่าเรียกคัมภีร์จักรพรรดิเทพเหมันต์ออกมาพร้อมกับใช้เวทย์ป้องกันไว้ ทำให้หมัดอันทรงพลังของลิงยักษ์อูกิถูกหยุดไว้ได้ แต่กำแพงน้ำแข็งนั้นก็แตกกระจายไปเหมือนกัน เพราะเสียงคำรามเมื่อครู่ทำให้เอเลน่าที่นั่งจิบชาอยู่ระเบียงบ้านพักได้ยินเข้า เธอจึงรีบพุ่งดิ่งตรงมาที่นี่ในทันที ไคลน์กับเวนไฮร์เองก็กำลังจะตามมาด้วย แต่เอเลน่าห้ามไว้และเตือนให้ทั้งสองอยู่คุ้มครองหมู่บ้านเหมือนเดิม เพราะถึงยังไงคนที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมก็ไปกองรวมอยู่ที่นั่นกันหมดแล้ว เมื่อถูกหยุดการโจมตีแรกเอาไว้ได้ ลิงยักษ์อูกิก็ดูเหมือนจะโกรธหนักกว่าเดิม มันทุบอกแล้วคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ในมุมมองของแกรนด์แม้การโจมตีของเจ้าลิงยักษ์ขนสีทองตัวนี้จะรุนแรงแค่ไหน แต่มันโจมตีแบบสะเปะสะปะไม่ต่างจากสัตว์อสูรคลั่งทั่วไป แกรนด์เอามือกุมดาบไว้แน่นเตรียมจะชักมันออกมา สายตาของเขามองหาจุดอ่อนเหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอเป้าหมายในการล่า“ออกมา ชิโอริ”“ใครวะชิโอริ?”ครีทได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นหูเขาจึงหันกลับมาถามแกรนด์ด้วยความสงสัย“ชื่อดาบของข้าไง”“แอบไปตั้งตอนไหนวะ? ไม่เห็นเคยบอกกันบ้างเลย”“ช่างข้าเถอะน่า”แกรนด์บ่นให้ครีท เวลาน่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะมีอารมณ์ถามรายละเอียดเรื่องชื่อดาบอยู่อีก แม้ไม่ได้ถามแกรนด์ต่อ แต่ในใจของครีทก็ยังคิดเรื่องนี้อยู่ ชิโอริ? มันคือชื่อดาบเล่มนั้นจริงๆหรอ? ทำไมฟังดูแล้วมันรู้สึกอ่อนแอพิกล ซึ่งสวนทางกับพลังมหาศาลที่ดาบมี รึเจ้าหมอนี่มันตั้งแก้เคล็ดอะไรรึเปล่า? แกรนด์ที่ยืนเล็งอยู่เจอส่วนที่น่าจะเป็นจุดอ่อนของลิงยักษ์ขนสีทองแล้ว แต่ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบจะออกจากฝัก เขาก็ยังมือเอาไว้ เจ้าลิงยักษ์ตัวนี้มันไม่ใช่สัตว์อสูรที่เขาต้องจัดการ แต่มันคืออูกิ ถึงจะกลายสภาพเป็นแบบนี้ไปแล้วเขาก็ไม่อยากทำร้ายให้มันบาดเจ็บหนัก คิดได้ดังนั้นแกรนด์จึงเก็บดาบเข้าไปในแหวนมิติก่อน“ทำยังไงก็ได้ แต่เอาแค่สลบให้หยุดคลั่งก็พอ”แกรนด์บอกคนอื่นๆเพราะไม่อยากให้พวกเขาลงมือหนักเกินไป บ็อบเร่งพลังขึ้นถึงขีดสุดแล้วขยายร่าง ทั้งบ็อบและลิงยักษ์อูกิตอนนี้ขนาดตัวพอๆกันแล้ว ลิงยักษ์อูกิเริ่มเปิดฉากโจมตีก่อนด้วยการกระโจนใส่บ็อบ“ปราการน้ำแข็ง!”เพล้ง!!!ลิงยักษ์อูกิชนเข้ากับกำแพงน้ำแข็งของเอเลน่าอย่างจังจนมึนไปครู่นึง มันลุกขึ้นมาพลางสะบัดหัว แล้วจ้องไปที่เอเลน่า“ทางนี้ไอ้ลิงหัวขโมย!”ครีทตะโกนเพื่อเรียกความสนใจจากลิงยักษ์อูกิ ปลอกแขนกลที่ติดอยู่ข้างซ้ายของเขายิงเชือกสลิงที่ถักทอขึ้นจากเส้นใยโลหะชนิดพิเศษออกไป เชือกนั้นพุ่งไปเกาะที่คอลิงยักษ์อย่างแม่นยำ และทันทีที่ครีทกระตุก ปลอกแขนกลก็ม้วนเก็บเชือกและกระชากตัวเขาให้พุ่งเข้าไปหาเจ้าลิงยักษ์“ขอเอาคืนเน้นๆสักทีเถอะวะ : อิมแพค!!!”ปึ้งงงง!!!แขนโลหะข้างขวาของครีทเกิดแสงสีขาวใสหุ้มก่อนที่จะชกเสยเต็มๆปลายคางลิงยักษ์อูกิ ความรุนแรงของมันทำให้เจ้าลิงยักษ์ขนสีทองหน้าหงายขึ้นทันที คนอื่นๆต่างหันไปมองครีทด้วยแววตาตื่นตะลึงปนสงสัย เพราะจู่ๆครีทก็สามารถใช้ทักษะคลื่นกระแทกได้ ซึ่งเขาเป็นผู้ใช้เวทย์ แต่ทักษะที่ใช้ออกนั้นเป็นของนักรบ โดยคนที่ดูจะตื่นตะลึงมากที่สุดไม่ใช่ใครอื่น บ็อบแทบอยากจะวิ่งเข้าไปถามครีทว่าทำได้อย่างไร แต่ก็ติดลิงยักษ์อูกิที่อยู่ข้างหน้า พละกำลังของมันแม้แต่บ็อบเองก็ประมาทไม่ได้เลย“หน้าหงายไปซะ! สะใจโว้ย!”หลังจากชกเสร็จครีทก็ถอยห่างออกมาตั้งหลักที่ระยะเดียวกันกับเอเลน่า“อิมแพคชาร์ต!”ปึ้งงงงงงงงงง!!!!เจ้าลิงยักษ์ที่พึงจะหน้าหงายจากหมัดของครีทไปหมาดๆ พอจะก้มลงก็เจอหมัดของบ็อบในร่างขยายซัดเข้าเต็มๆหน้าอีกครั้ง รอบนี้ไม่ใช่แค่หน้าหงาย คลื่นกระแทกของบ็อบรุนแรงกว่าที่ครีทใช้หลายเท่า ส่งผลให้ลิงยักษ์อูกิกระเด็นม้วนหลังกลิ้งไปหลายตลบ บ็อบวิ่งตามไปหมายจะกระทืบซ้ำให้มันสลบ แต่มันกลับพลิกตัวลุกขึ้นและกระโดดพุ่งตัวเข้าใส่บ็อบอย่างคล่องแคล่ว“ตึ้งงงงง!!!”ลิงยักษ์อุกิพุ่งเข้ามาพร้อมกับชกหมัดใส่ แต่บ็อบรับมันเอาได้ทั้งสองหมัด ตอนนี้แขนทั้งสองข้างของลิงยักษ์อูกิถูกบ็อบจับไว้ ทั้งสองดันกันไปมาด้วยพลังกายล้วนๆ ตอนนี้บ็อบรู้แล้วว่าเขาไม่สามารถเอาลิงยักษ์อูกิลงได้ด้วยแรงเพียงอย่างเดียว“อิมแพคเพียส!”ปึ้งงงงงงง!!!!!อ๊อกกกกกก!!!บ็อบใช้สองมือของเขาที่จับอยู่กระชากลิงยักษ์อูกิเข้ามาพร้อมกับแทงเขาคลื่นกระแทกสวน โดนเข้าไปเต็มๆดอกนี้เจ้าลิงยักษ์ถึงกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความจุก บ็อบเคลื่อนที่ไปด้านหลังของมันแล้วใช้แขนล็อกคอลิงยักษ์อูกิไว้แน่น“ครีท! ซ้ำเลย!”“ไม่ได้! หมดก๊อกแล้ว มันใช้ได้ครั้งเดียว!”“หา???”ในระหว่างนั้นเองลิงยักษ์อูกิก็ใช้หางของมันมัดขาบ็อบแล้วกระชากจนเขาเสียการทรงตัว และใช้จังหวะนั้นเองระเบิดพลังออกมาจนหลุดจากการล็อกของบ็อบได้“พันธนาการโซ่ตรวนมังกร!”โซ่สายฟ้าหกเส้นพุ่งขึ้นจากพื้นดินมัดคอ แขน ขา ลำตัวของลิงยักษ์อูกิไว้ แกรนด์เกร็งพลังเต็มที่เพราะแรงขัดขืนของมันสูงมาก หากพลังไม่พอหรือเสียสมาธิแม้เพียงเล็กน้อย โซ่สายฟ้าของเขาจะถูกมันกระชากขาดออกทันที“ผลึกจักรพรรดิน้ำแข็ง : รูปแบบที่ 1 กระจกดาวน้ำแข็ง”ดาวน้ำแข็งทั้งสองดวงของเอเลน่าหมุนและยิงลำแสงเยือกแข็งผนึกช่วงล่างของลิงยักษ์อูกิไม่ให้มันขยับขาได้ สายฟ้าจากโซ่ของแกรนด์ที่มัดอยู่ก็ถูกปลอดปล่อยใส่ร่างที่มันพันธนาการอย่างรุนแรง ในขณะที่ถูกสายฟ้าช็อตอยู่นั้น จู่ๆลิงยักษ์อูกิก็ระเบิดพลังออกมาและรวบรวมมันไว้ที่ปาก เหตุการณ์ที่ว่าเกิดขึ้นเร็วมาก“หลบ!!!”แกรนด์ร้องเสียงหลงเตือนเอเลน่า ลิงยักษ์อูกิพ่นลำแสงพลังออกจากปากใส่เอเลน่า แต่เธอตอบสนองได้รวดเร็วจึงสามารถหลบลำแสงนั้นพ้นอย่างทันท่วงที พลังทำลายล้างของมันเล่นเอาแนวป่าใกล้บึงน้ำแหวกออกเป็นทางยาว แกรนด์เห็นถึงพลังทำลายล้างนั้นก็ตระหนักว่าต้องหยุดเจ้าลิงยักษ์นี่ให้เร็วที่สุด เขาจึงเพิ่มพลังทักษะพันธนาการโซ่ตรวนมังกรเข้าไปอีก ทำให้สามารถเรียกใช้โซ่เพิ่มอีกเส้นได้ ซึ่งแกรนด์ใช้มันมัดปากลิงยักษ์อูกิไว้ไม่ให้มันปล่อยลำแสงแบบเมื่อครู่ออกมาอีกวิ้งงงงงงง!!!ครีทโยนระเบิดแสงขึ้นไปในระยะสายตาของลิงยักษ์อูกิพอดี เมื่อมันระเบิดออก แสงที่เกิดขึ้นจะทำให้ศัตรูสูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะ“ลูกไฟวิญญาณ!”ครีทเรียกลูกไฟสีแดงเข้มออกมาสิบลูก พวกมันถูกปล่อยออกไปให้โจมตีแบบโหมกระจาย นี่เป็นทักษะของเวนไฮร์ และเห็นได้ชัดเลยว่าครีทเองก็ยังบังคับมันได้ไม่ดีเท่าที่ควร แต่ทันทีที่ลูกไฟวิญญาณของครีทสัมผัสตัวลิงยักษ์อูกิ ความรุนแรงของมันก็ลดลงมาก มิหนำซ้ำพลังบางส่วนยังเหมือนจะซึมเข้าไปในตัวของมันด้วย“เฮ้ยๆ มันดูดพลังจากทักษะได้ด้วย! รีบสลบสักทีสิวะ!”ครีทเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน แม้จะแสดงออกว่าอยากเอาคืนอูกิที่มันชอบแกล้งเขาอยู่บ่อยๆ แต่ในใจลึกๆก็อดที่จะเป็นห่วงมันไม่ได้ ถ้าขึนมันยังคลั่งอยู่แบบนี้ต่อไปต้องไม่เป็นผลดีกับฝ่ายไหนแน่“อิมแพคชาร์ต!”ปึ้งงงงงงงงง!!!บ็อบชกเข้าที่หน้าของลิงยักษ์อูกิสุดแรง พลังของมันรุนแรงจนกระชากโซ่สายฟ้าของแกรนด์จนขาดสะบั้นออกทุกเส้น น้ำแข็งของเอเลน่าที่ผนึกขาของมันเอาไว้แตกก็ออกจนหมด ร่างอันใหญ่ยักษ์ของอูกิลอยลิ้วไปตกลงกลางบึงน้ำ ไม่มีการตอบรับหรือสัญญาณชีพใดๆ แต่ที่ชัดเจนคือร่างของมันน่าจะหดลงแล้ว แกรนด์กับเอเลน่าลอยตัวขึ้นไปเหนือบึงน้ำเพื่อมองหาว่าอูกิอยู่ตรงไหน เนื่องจากร่างของมันไม่มีสัมผัสพลัง แม้แต่แกรนด์ก็ต้องใช้สายตาเพื่อมองหาไม่ต่างจากคนอื่นๆ“นั่นไง!”เอเลน่าชี้ดูเมื่อเธอหาเจอ อูกิกลับร่างเดิมและตอนนี้จมอยู่ใต้น้ำ เพราะขนสีทองเป็นเอกลักษณ์ทำให้การหาตัวไม่ยากนักแม้จะจมอยู่ในน้ำ แกรนด์รีบพุ่งตัวลงไปอุ้มมันขึ้นมาทันที หลังจากที่นำร่างของเจ้าลิงน้อยขึ้นมาบนฝั่งเรียบร้อยแล้ว เอเลน่าก็ตรวจดูร่างกายของมันอย่างละเอียด เมื่อครู่พวกเขาโจมตีหนักมือพอสมควร ถ้าเป็นสัตว์อสูรธรรมดาคงน่วมไปทั้งตัวแล้ว แต่เมื่อตรวจอย่างละเอียดก็ไม่พบว่ามันบาดเจ็บตรงไหน มีเพียงแค่อาการอ่อนเพลียเท่านั้น“ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว กลับกันเถอะ”ในระหว่างที่เดินกลับหมู่บ้าน ครีทถูกทั้งสามสอบสวน ซึ่งครีทก็ย้ำอีกครั้งว่ามันเป็นวิทยาการใหม่ ซึ่งเขาคิดค้นขึ้นมาเพื่อใช้กับแขนโลหะโดยเฉพาะ วัตถุทรงกระบอกขนาดเล็กที่เขาเอามาให้ดู และขอตัวอย่างพลังก่อนหน้านี้เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ครีทคิดค้นขึ้นมา โดยใช้ขนของอูกิใส่ลงไปในแท่งนั้นแล้วสร้างเครื่องกระตุ้นความสามารถของเส้นขนนั้น มันเป็นตัวแปรสำคัญเพราะมีคุณสมบัติในการดูดซับพลัง เมื่อได้พลังเต็มหลอดแล้ว ครีทสามารถใช้แขนโลหะของเขาใช้ออกซึ่งพลังที่ถูกกักเก็บในรูปแบบทักษะที่เหมือนกับเจ้าของพลังนั้นได้ สามารถใช้ได้ทุกธาตุแล้วแต่จะไปเอาพลังของใครมา แต่หลอดเก็บพลังนี้ไม่สามารถกักเก็บพลังที่มีออร่าเทพปนอยู่ได้ พลังของแกรนด์กับเอเลน่าจึงเป็นข้อยกเว้นที่ครีทเอามาใช้ แกรนด์ถึงกับตื่นตะลึงในความสามารถและมันสมองของครีท คำว่าอัจฉริยะกับคนบ้านี่มีเส้นบางๆกั้นอยู่จริงๆเช้าวันต่อมาอูกิตื่นขึ้นแบบมึนๆ ซึ่งก็เป็นไปตามที่แกรนด์คาด ความทรงจำในช่วงที่กลายร่างเป็นลิงยักษ์ไม่มีอยู่ในหัวเลย แม้พลังตอนกลายร่างเป็นลิงยักษ์ของอูกิจะร้ายกาจแค่ไหน แต่ถ้ายังควบคุมไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์“ข้าจะไม่ใช้อีกจนกว่าอูกิจะพร้อมและควบคุมมันได้”แกรนด์เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง แม้จะเสียดายอยู่บ้างแต่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ อูกิยังเด็กอยู่มาก อายุของมันเพียงหนึ่งปีเท่านั้น การที่สัตว์อสูรที่เพิ่งเกิดครอบครองพลังขนาดนี้เป็นอะไรที่น่าทึ่ง สมกับเป็นสัตว์ในตำนานจริงๆ“พวกเราขอค้าน อย่าเรียกเจ้ายักษ์นั่นว่าอูกิเลย ตัวมันไม่ได้น่ารักขนาดนั้น”บ็อบกับครีทยกมือประท้วงเมื่อได้ยินแกรนด์เรียกอูกิแบบเหมารวมทั้งร่างเล็กร่างใหญ่“แล้วจะให้เรียกว่ายังไง?”“เอาอย่างนี้ ถ้าอยู่ในร่างตัวเล็กเรียกอูกิ ถ้าเป็นเจ้ายักษ์นั่นเรียกเอ็นบุชื่อเดิมเลยแล้วกัน”“เข้าท่า เรียกเป็นร่างอูกิกับร่างเอ็นบุตามนี้”“ข้าคิดว่าอาจจะไม่ต้องรอให้อูกิโตพอที่จะควบคุมพลังได้เองหรอก จริงๆก็พอมีวิธีที่จะทำให้ควบคุมพลังได้ก่อนหน้านั้นอยู่”เอเลน่านั่งใช้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแสดงความคิดเห็น“ดีเลย วิธีอะไรล่ะ?”“ข้าจะลองกลั่นยาผ่อนคลายอารมณ์ดู ยาประเภทนี้มีคุณสมบัติทำให้สัตว์อสูรเชื่อง แต่เรื่องวัตถุดิบที่ใช้เพื่อให้มันเป็นยาสำหรับอูกิโดยเฉพาะก็คงต้องทดสอบเปรียบเทียบดูก่อน”เมื่อกลับมาที่บ้านพักเอเลน่ากับครีทก็แยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ ส่วนแกรนด์กับบ็อบไปพักผ่อนในบ้านเพราะทั้งคู่ใช้พลังไปมากพอสมควร ช่วงอาหารค่ำทุกคนก็นั่งประจำที่โต๊ะพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นเคย บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารไม่มีอะไรมาก นอกจากครีทโม้เรื่องใช้แขนโลหะของเขาล้มสัตว์อสูรตัวใหญ่ได้ และจบลงด้วยการขอพลังมาศึกษา เนื่องจากหลอดเก็บพลังของเขามีจำกัด การใช้แต่ละครั้งจึงต้องกะจังหวะให้เหมาะสม ซึ่งแขนโลหะของเขาใส่ได้เพียงแค่ห้าหลอดเท่านั้น การจะใส่หรือเอามันออกก็ยุ่งยากพอสมควร หลอดเก็บพลังงานที่ครีทใช้อยู่ตอนนี้จึงมีของบ็อบสองหลอด ของเวนไฮร์สองหลอด และของเรมอสอีกหนึ่งหลอด“หัวหน้า มีคนจากต่างหมู่บ้านมาขอพบท่านขอรับ”ทหารที่เฝ้าหน้าหมู่บ้านเข้ามารายงานขณะที่ทุกคนกำลังกินมื้อค่ำกันอยู่ แกรนด์รู้สึกแปลกใจมากเพราะในรัศมี 100 กิโลเมตรเขาได้ให้หน่วยหมาป่าสำรวจมาแล้ว ไม่ปรากฏว่าพบหมู่บ้านเลยแม้แต่แห่งเดียว อย่างมากก็พบแต่นักผจญภัยหรือนักเดินทางเท่านั้น เขาจึงอนุญาตให้ผู้มาเยือนเข้ามาพบตอนนี้เลย กลุ่มคนที่เดินทางมาขอพบเป็นผู้ฝึกพลังคลาส 6 หนึ่งคนและคลาส 5 อีกสามคน แต่ละคนสภาพเหมือนผ่านการต่อสู้หรือหลบหนีอะไรบางอย่างมา“ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านนักล่า ข้าแกรนด์ หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ทราบว่าพวกท่านมาจากที่ไหน?”แกรนด์กล่าวต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความสุภาพ เมื่อพบกับแกรนด์คนกลุ่มนี้ดูจะมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย“ข้าเครต้า ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านบัลโล ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบท่านหัวหน้า”ชายที่มีพลังคลาส 6 แนะนำตัว“หมู่บ้านบัลโล? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”“แน่นอน เพราะหมู่บ้านของข้าห่างจากที่นี่ 240 กิโลเมตร เราได้ยินจากนักเดินทางว่ามีหมู่บ้านก่อตั้งใหม่ที่นี่ มีคนอยู่เยอะและเน้นเรื่องการล่า ที่พวกเราเดินทางมาพบท่านก็เพราะต้องการขอความช่วยเหลือ”“ต้องการให้พวกเราช่วยเรื่องอะไร? เรทราคาของหมู่บ้านนักล่าถ้าพวกท่านพร้อมที่จะจ่ายมันข้าก็ไม่มีปัญหา”“ข้าอยากให้พวกท่านช่วยจัดการสัตว์อสูรตัวนึง ตอนนี้มันวนเวียนอยู่ใกล้ๆหมู่บ้านบัลโล มันเล่นสนุกด้วยสังหารชาวบ้านเหมือนแมวไล่ต้อนหนู ผู้ฝึกพลังของหมู่บ้านรวมถึงนักผจญภัยที่ผ่านมาช่วยกันออกไปสู้กับมัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยมีใครทำให้มันบาดเจ็บได้แม้แต่รอยถลอก พวกข้าจึงฝ่าออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ที่ท่านเห็นอยู่ตอนนี้เป็นจำนวนแค่ครึ่งเดียวจากเพื่อนร่วมทางของเราทั้งหมดที่รอดมาถึงที่นี่ได้ ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถอะ ถ้าจัดการมันได้ แม้ท่านจะเรียกร้องอะไรพวกข้าจะหามันมาให้ โด้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”“เหมือนเจ้าสัตว์อสูรนั่นจะร้ายกาจมากเลยนะ พวกมันมีกี่ตัวล่ะ?”“มันมีแค่ตัวเดียว! เป็นสัตว์อสูรสายเลือดโบราณ เสือเขี้ยวดาบลายคราม!”เพล้ง!ถ้วยซุปในมือบ็อบหลุดทันทีเมื่อได้ยินว่าสัตว์อสูรที่จะต้องไปจัดการเป็นตัวอะไร แกรนด์ก็มีท่าทีไม่ต่างกัน“แน่ใจนะว่าเป็นเสือเขี้ยวดาบลายคราม แล้วเจ้านั่นมันมีตำหนิตรงไหนรึเปล่า?”แกรนด์ถลาเข้าก็กระชากคอเสื้อของผู้มาเยือนอย่างลืมตัว ผู้ติดตามคนอื่นๆถึงกับตกใจที่หัวหน้าหมู่บ้านนักล่าแสดงกิริยาเช่นนี้กับเจ้านายของพวกเขา ถ้าจะปฏิเสธก็ควรบอกกันดีๆพวกเขาก็จะไป ไม่เห็นต้องมีท่าทีหยามหมิ่นกันแบบนี้เลย“ตาข้างซ้ายของมันบอด”เครต้าบอกแกรนด์ไปทั้งที่ในใจของเขาสงสัยว่าถามหาตำหนิไปทำไม แกรนด์ปล่อยมือจากคอเสื้อแล้วแสดงสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนใช้ความคิด ไม่นานนักรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวก็ปรากฏที่มุมปากของแกรนด์ เสี้ยววินาทีที่รอยยิ้มนั้นปรากฏ แกรนด์เผลอปล่อยจิตสังหารรุนแรงออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เจอตัวมันแล้ว ข้าจะไปที่หมู่บ้านบัลโลเดี๋ยวนี้!”แกรนด์เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง บ็อบถึงกับวางอาหารที่เขากำลังกินอยู่เลยทีเดียว เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นบ็อบมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ท่าทีของแกรนด์ทำให้ผู้มาเยือนคาดไม่ถึงเป็นอย่างมาก จากคำบอกเล่าของนักเดินทางรายอื่นๆบอกว่าหัวหน้าหมู่บ้านนักล่าเป็นผู้ที่มีฝีมือร้ายกาจ แต่เมื่อมาเจอตัวจริงกลับเป็นเพียงแค่ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ซึ่งผิดจากภาพที่พวกเขาคิดไว้มาก การจะให้เขาไปสู้กับสัตว์อสูรสายเลือดโบราณมันคงจะเป็นไปไม่ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าแกรนด์จะยอมตกลง“เอ่อ..ตอนนี้เลยเหรอ? เรื่องค่าตอบแทนเราควรจะตกลงกันก่อนนะท่านหัวหน้า”“ไม่จำเป็น ข้าจะจัดการมันให้ฟรีแล้วกัน สิ่งที่ข้าต้องการมีแค่หัวของมันเท่านั้น”

เส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 110 เจอตัวจนได้

คล้ายกับเรื่องเส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning ที่คุณอ่าน

เส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 110 เจอตัวจนได้

คล้ายกับเรื่องเส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้