ทะลุมิติมาด้วยระบบเลี้ยงลูกในยุค 60

ระบบ : ภารกิจที่ 7 เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมของแม่ เพื่อให้ลูกรับสารอาหารที่ครบถ้วน และเสริมสร้างภูมิต้านทานให้ลูกเติบโตอย่างแข็งแรง รางวัลคือ ยาเพิ่มน้ำนม 1 เม็ด, หมู 1 กิโลกรัม, เงิน 5 หยวน

ขณะที่เย่ชิงหรั่นกำลังนอนหลับหลังจากคลอดลูกเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงจากระบบ เธอลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ระบบพัฒนาขึ้นจริงๆ รางวัลที่ได้เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ

“ระบบ ฉันรักคุณมาก”

ระบบ : “......”

เธอนำยาปรับร่างกายหลังคลอดจากมิติออกมากิน แล้วลุกขึ้นเดินช้าๆ ไปหาแม่สามีและลูกของเธอ แน่นอนว่าความขยันขันแข็งของเธอและฉีหงซิงไม่ไร้ผล พวกเรามีลูกทีเดียวสามคน

ตอนที่ลูกคนที่สองคลอดออกมาเธอคิดว่ามันจบแล้ว แต่เธอรู้สึกเหมือนยังมีอะไรค้างอยู่ในท้องและพยายามดันออกมา เธอจึงพยายามออกแรงเบ่งครั้งสุดท้าย แน่นอนว่าลูกสาวที่เกือบจะถูกลืมอยู่ในท้องได้ลืมตาออกมาดูโลก ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสาร เธอถูกพี่ๆ แย่งชิงสารอาหารไปจนเธอตัวเล็กนิดเดียว ดีที่หมอบอกว่าเธอแค่ผอมไปหน่อยแต่ร่างกายของเธอแข็งแรงดี

“แม่ เด็กๆ เป็นยังไงบ้างคะ”

“ลูกสะใภ้ ทำไมถึงลุกขึ้นมาเดินล่ะ รีบกลับไปนอนเร็วเข้า เด็กๆ สบายดี พวกเขาดื่มนมผงและหลับไปแล้ว”

“ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะแม่ พี่หงซิงหายไปไหนคะ”

“เขาไปหาอะไรมาให้เธอกินนั่นล่ะ อีกไม่นานคงกลับมา”

แอ๊ด

“ภรรยา คุณตื่นแล้ว” เมื่อฉีหงซิงเห็นภรรยาตื่นขึ้นมาและดูไม่ซีดเซียวเหมือนเดิมเขาก็สบายใจขึ้นมาก

“มาทานบะหมี่หมูตุ๋นเถอะครับ ผมบอกให้เขาใส่เครื่องปรุงน้อยๆ มันอาจจะไม่อร่อยมากนัก” เธอเพิ่งคลอดและต้องให้นมลูกการกินอาหารรสจัดไม่ดีต่อสุขภาพ

“ขอบคุณค่ะ ฉันหิวมาก” เย่ชิงหรั่นรับกล่องอาหารมาและไปนั่งกินบนโต๊ะ เธอหิวมากถึงแม้จะไม่ค่อยมีรสชาติ แต่เธอก็กินมันจนหมด

“เป็นยังไงบ้างครับ ยังเจ็บอยู่ไหม” ฉีหงซิงถามอย่างเป็นกังวล

เย่ชิงหรั่นกำลังจะส่ายหน้าบอกว่าเธอไม่เจ็บเลยสักนิด แต่นึกขึ้นมาได้ว่าเธอเพิ่งคลอด ถ้าเธอไม่ได้กินยาจากระบบคงยังเจ็บอยู่ “ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยค่ะ ตอนคลอดฉันรู้สึกทรมานเหมือนกำลังจะตาย ฉันมีลูกเพื่อคุณ ในอนาคตคุณห้ามรังแกฉันนะคะ” เธอกระซิบอย่างออดอ้อน

ฉีหงซิงหันไปมองแม่ของเขาและเห็นว่าเธอกำลังมองหลานโดยไม่ได้สนใจพวกเขา เขาจึงจูบแก้มเธอด้วยความรักหลายครั้ง

“ขอบคุณครับ ผมจะดูแลคุณและลูกอย่างดีที่สุด”

เย่ชิงหรั่นยิ้มอย่างอ่อนหวาน ซุกเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และลูบกล้ามหน้าท้องของเขาเบาๆ

ฉีหงซิงจับมือที่ซุกซนของเธอมาจับไว้แน่น “หรั่นหรั่นอย่าซนนะ หลังจากนี้สามเดือนผมจะทำให้คุณพอใจ ดีไหมครับ”

เย่ชิงหรั่นหัวเราะคิกคัก กัดหูเขาเบาๆ และกระซิบ “ฉันจะรอค่ะ”

พ่อแม่มือใหม่กำลังพลอดรักกันอย่างหวานชื่น จู่ๆ ก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะได้ยินเสียงทารกร้องไห้แข่งกันจนหลังคาโรงพยาบาลเหมือนจะสะเทือน พวกเรารีบเดินไปหาลูกๆ ทันที

“หลานของย่า อย่าร้องเลย” หวังกุ้ยหัวกำลังพูดปลอบเด็กๆ ซ้ำไปซ้ำมา เธอกำลังลังเลว่าจะเลือกอุ้มหลานคนไหนขึ้นมาปลอบก่อนดี

“ลูกสะใภ้ หงซิงรีบให้เด็กกินนมเร็วเข้า คงจะหิวกันแล้ว”

เย่ชิงหรั่นพยักหน้าและอุ้มลูกสาวคนเล็กขึ้นมาให้นมก่อน เธอเปิดเสื้อขึ้นมาและเอาลูกเข้าเต้า เมื่อลูกเริ่มดูดนม เธอก็เกือบจะกรี๊ดออกมา มันเจ็บมาก

ทำไมไม่เห็นเหมือนที่พ่อของเธอเคยดูด ตอนนั้นมันไม่เจ็บเลยจริงๆ “อุ๊ย ลูกสาวของแม่ เบาๆ หน่อยลูก” เธอกัดฟันแน่นเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวด แน่นอนว่าการเป็นแม่ไม่ง่ายเลย

ฉีหงซิงและหวังกุ้ยหัวอุ้มลูกชายขึ้นมาและให้พวกเขากินนมจากขวดนม เมื่อเด็กๆ ได้กินนมพวกเขาก็เงียบไปชั่วขณะ ฉีหงซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลูกๆ ของเขามีพลังมาก เขาหลับตาลงและภาวนาให้ลูกๆ เติบโตอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นวันแห่งความสงบสุขของเขาและภรรยาคงหายไปอีกนาน

หลังจากเงียบไปสักพัก จู่ๆ พี่ชายคนโตที่ฉีหงซิงกำลังอุ้มอยู่ก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ฉีหงซิงรีบหันไปหาแม่เพื่อขอคำปรึกษาทันที “แม่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเด็กคนนี้ถึงร้องไห้อีกแล้ว”

“ดูผ้าอ้อมของลูกสิว่าเปียกไหม บางทีลูกอาจจะฉี่”

แน่นอนว่าฉีหงซิงสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่แขนของเขาทันที “ลูกฉี่จริงๆ ด้วย แม่ผมต้องทำยังไงต่อ”

หวังกุ้ยหัวเดินไปหยิบผ้าอ้อมผืนใหม่ และอุ้มพี่ชายคนโตมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ฉีหงซิงและเย่ชิงหรั่นดูทันที “พวกเธอจำไว้นะ ว่าต้องทำยังไง หลังจากนี้เมื่อลูกฉี่หรืออึพวกเธอต้องทำให้ได้”

เย่ชิงหรั่นและฉีหงซิงมองไปที่หวังกุ้ยหัวด้วยความตั้งใจ และพยักหน้า

หลังจากนั้นไม่ว่าลูกจะฉี่หรืออึฉีหงซิงก็เป็นคนเปลี่ยนผ้าอ้อมเองทั้งหมด เย่ชิงหรั่นอยากช่วยแต่เขาห้ามไว้โดยบอกว่าเธอเพิ่งคลอดยังอ่อนเพลียอยู่ให้เธอพักผ่อนอย่างเต็มที่ เขาจะเป็นคนทำเอง

เช้าวันรุ่งขึ้นหวังกุ้ยหัวเห็นลูกชายของเธอดูเหนื่อยล้า ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอน เธอก็พูดด้วยความปวดใจ “วันนี้ลูกต้องไปทำงานต่อหรือเปล่า ทำไมไม่นอนพักสักหน่อยล่ะ”

“ผมลาสามวันครับแม่ อย่ากังวลไปเลย ผมสบายดี” เขามีเวลาดูแลภรรยาและลูกเต็มที่แค่สามวัน แน่นอนว่าเขาจะทำทุกอย่างที่เขาทำได้ เพื่อไม่ให้ภรรยาเหนื่อย เธอเพิ่งคลอดลูก และยังต้องผลัดกันให้นมลูกทั้งสามคนอีก เขารู้สึกทุกข์ใจเมื่อมองไปที่ความยากลำบากของเธอ

เย่ชิงหรั่นพักอยู่ที่โรงพยาบาลทหารสองคืนเท่านั้น หลังจากการตรวจร่างกาย เหยาหลิงจูก็พยักหน้าอนุญาตให้เธอกลับบ้านได้

เมื่อพวกเขากลับถึงบ้านก็มีเพื่อนบ้านมาแสดงความยินดีหลายคน พวกเขานำไข่หรือน้ำตาลมาฝาก และขอดูหน้าตาของเด็กแฝดสามกันอย่างตื่นเต้น นี่ไม่ใช่เรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปจริงๆ ข่าวที่ว่าภรรยาของผู้บังคับกองพันฉีให้กำเนิดลูกสามคนในคราวเดียวเลื่องลือไปทั่วพื้นที่ครอบครัวทหาร

หวังกุ้ยหัวต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มกว้างตลอดทั้งวัน เธอพูดอย่างภาคภูมิใจว่าหลานๆ ของเธอแข็งแรงและน่ารักมากแค่ไหน เย่ชิงหรั่นนอนฟังคำชมของแม่สามีในห้องนอนของเธอ เธอได้ยินเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ มันตลกไม่ใช่เหรอ ในหัวใจของคุณย่าหลานๆ ของเธอดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากวันหยุดสามวันผ่านไป ฉีหงซิงก็ต้องกลับไปทำงานต่อ เขาร่ำลาลูกๆ ของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่ยอมออกไปทันที จนเธอทนไม่ไหว และไล่เขาออกไป

ไก่ที่เลี้ยงไว้ในเล้าก็ถูกฆ่าวันละตัวเช่นกัน หวังกุ้ยหัวทำอาหารบำรุงเย่ชิงหรั่นทุกวันจนเธอเกือบจะอ้วนขึ้น ดีที่เธอมียาจากระบบ ตอนนี้ร่างกายของเธอเหมือนก่อนมีลูกทุกประการ แม้แต่รอยแตกลายสักนิดก็ไม่มี ยกเว้นแค่หน้าอกของเธออวบอิ่มกว่าเดิมมากจนต้องเปลี่ยนชุดชั้นในใหม่ คงเป็นเพราะเธอกำลังให้นมลูก มันน่าอึดอัดจริงๆ

ระบบ : ภารกิจที่ 8 อาบน้ำให้ลูก เพื่อเพิ่มความคุ้นเคยของลูกกับพ่อแม่ และช่วยให้ลูกผ่อนคลาย มีอารมณ์ดีขึ้นในทุกๆ วัน รางวัลคือ สบู่ 1 ก้อน, แชมพู 1 ขวด, ผงซักฟอก 1 ถุง

เย่ชิงหรั่นกำลังนั่งพับผ้าอ้อมที่ฉีหงซิงซักตากไว้เมื่อเช้า เมื่อได้ยินเสียงของระบบ เธอก็ยิ้มและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในยุคนี้ของใช้พวกนี้ไม่มีประสิทธิภาพมากนัก แต่ของรางวัลจากระบบต้องเป็นของดีแน่นอน

เย่ชิงหรั่นอาบน้ำให้ลูกน้อยทั้งสามคนกับแม่สามีอย่างทุลักทุเล พวกเขาตัวเล็กและนุ่มไปทั้งตัวจนเธอประหม่าไปหมด กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเธอเหงื่อออกไปทั้งตัว

“อาสะใภ้ อาสะใภ้ หยางหยางมาเล่นกับน้องๆ อีกแล้ว”

เย่ชิงหรั่นยิ้มเมื่อได้ยินเสียงของหยางหยาง เขามักจะแอบหนีหลิวเซี่ยหนิงมาหาเด็กๆ “หยางหยางมาแล้ว ไปหยอกล้อน้องๆ สิ พวกเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

หยางหยางหัวเราะคิกคัก และเข้าไปดูน้องๆ ทั้งสามคน เย่ชิงหรั่นไม่ได้กลัวว่าหยางหยางจะทำร้ายลูกของเธอ เขาแค่มองและหยอกล้อเท่านั้น

“อาสะใภ้ เมื่อไหร่น้องๆ จะลุกมาวิ่งเล่นกับหยางหยางได้”

เย่ชิงหรั่นหัวเราะอย่างเอ็นดู “คงอีกนานค่ะ หยางหยางต้องรีบโตเร็วๆ และอุ้มน้องๆ ไปเล่นนะรู้ไหม”

เขาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “หยางหยางจะกินเยอะๆ และรีบโตแน่นอน”