โชคดีฉันได้สามีสามคน

        มารตีหันหน้าไปหาวรเมธชั่วขณะนั้นแววตาของเขาดูเหมือนเด็กชายที่ยังลังเล แต่เมื่อริมฝีปากของเธอแตะลงเบาๆ บนแก้มเขา ความลังเลนั้นค่อย ๆ ละลายกลายเป็นความแนบแน่นที่เขาไม่เคยคิดว่าจะยอมรับได้ เขากระชับมือเธอไว้แน่นและโน้มหน้าลงมาหาใบหน้าที่เย้ายวนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเขาที่จูบตอบอย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่เร่าร้อน

        ปพนต์เฝ้ามองภาพนั้น ก่อนจะโน้มตัวเข้ามา มารตีหันไปหาเขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดเขาไม่จูบเธอทันที แต่เพียงแค่วางหน้าผากลงบนหน้าผากเธอ ปล่อยให้ลมหายใจของทั้งสองประสานกันโดยไม่มีคำพูดก่อนที่ริมฝีปากเขาจะสัมผัสเธอเบาๆ อย่างผู้ชายที่รู้จักรอ รู้จักฟังเสียงหัวใจ บรรยากาศอ่อนหวานและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน...

        ร่างสวยค่อยเอนตัวลงนอนทาบแผ่นหลังเนียน บนแผงอกหนาด้วยมัดกล้ามเนื้อของสามีเส้นผมยาวสยายราวกลีบดอกไม้ที่ร่วงลงกับผืนผ้า ขณะที่ร่างแกร่งก็เอนกายอยู่บนพรมหนานุ่มกลางห้องส่วนวรเมธนั่งอยู่ใกล้ หัวใจเขาเต้นรัวขณะจ้องมองร่างกายของเธอเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าก่อนขยับลงไปกึ่งกลางโคนขาอวบทั้งคู่ที่แยกออกกว้างของหญิงสาว พลางซุกหน้าลงไป

        มารตีแหงนหน้าขึ้น ริมฝีปากเธอเผยอน้อยๆ ลมหายใจถี่กระชั้นและแววตาเธอกำลังเรียกหาเขา มือของเธอเอื้อมไปกดหัวของวรเมธไว้แน่น ราวกับกลัวเขาจะเงยหน้าขึ้นมาทั้งสามคนแนบชิดในท่าทางต่างกัน ทุกสัมผัสถูกจดจำไว้ในผิวหนังทุกลมหายใจเป็นสื่อของใจ

        ปพนต์โน้มตัวลงแนบริมฝีปากลงที่แอ่งไหปลาร้าของเธอ ขณะที่วรเมธยังซุกหน้าอยู่ที่เดิมเพียงแต่ขยับขึ้นลงเป็นระยะแต่ละจุดที่ทั้งสองสัมผัสคือพื้นที่ของความไว้ใจที่ถูกร่างขึ้นใหม่ ไม่มีใครแย่งไม่มีใครครอบครอง มีเพียงการแบ่งปัน และการรับรู้ร่วมกัน

        มือของมารตีลูบผมของวรเมธอย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงตัวเขาขึ้นมาทาบทับสอดแทรกเข้ามาในตัวเธอพลางเหยียดกายขึ้นรับแรงที่กดลงมา ราวกับนางในบทกวีที่ล่องลอยบนหมอกน้ำค้าง เธอเงยหน้ามองวรเมธริมฝีปากแย้มยิ้ม แต่ดวงตามีแววจริงจังอ่อนโยน

        “คุณรู้ไหม… ว่ารตีไม่เคยรู้สึกว่าเป็นของใครเลยจริงๆจนกระทั่งตอนนี้”

        ไม่มีใครตอบด้วยคำพูด วรเมธเพียงยื่นมือมาประสานมือของเธอไว้แน่นพลางขยับเอวขึ้นลง ขณะที่ปพนต์กรีดนิ้วลงบนส่วนปลายเนินเนื้อราวกับดีดพิณ แม้หัวใจทั้งสามดังกระหน่ำไม่เป็นจังหวะเดียวกันแต่กลับสอดประสานจนกลายเป็นท่วงทำนองเดียวกันไม่นานร่างที่กำลังเคลื่อนไหวของวรเมธก็เกร็งกระตุกเบาๆ พลางหยัดกายแนบร่างสวยก่อนจะพลิกกายออกไป

        มารตีขยับตัวไปนอนทาบทับเหนือร่างของสามีที่รออยู่พลางเคลื่อนไหวไปด้วยกัน ขณะที่วรเมธก็รู้หน้าที่ขยับนิ้วมือพริ้วไหวระรัวอยู่บริเวณรอยเชื่อมประสานของสองร่างนั้น

        ค่ำคืนนั้นดำเนินต่อไปโดยไม่มีเส้นแบ่ง ไม่มีขอบเขต ไม่มีคำว่า"ต้อง" หรือ "ห้าม" ทุกอย่างคือการแลกเปลี่ยนระหว่างใจสามดวงที่ไม่เคยคิดว่าจะมาบรรจบกันได้ แต่เมื่อมาเจอกันกลับไม่อาจแยกจาก และในยามที่แสงโคมไฟสลัวลงจนห้องตกอยู่ในความมืดและอบอุ่น พวกเขาต่างได้รู้ว่าความรักอาจไม่ได้มีรูปร่างเดียว และบางครั้ง... การก้าวออกจากกรอบเดิมคือคำตอบเดียวที่ทำให้ "ใจ" ได้พักอย่างแท้จริง

        ใต้ผ้าห่มผืนเดียวนั้น ทั้งสามคนหลับใหลร่วมกันอย่างอ่อนแรงยามใกล้สางของวันใหม่ภายใต้ความเงียบที่แตกต่างจากคืนพายุ ฝนหยุดตกลงไปเป็นที่เรียบร้อย ดวงไฟใหญ่ยามรุ่งอรุณค่อยๆโผล่พ้นแนวทะเล เปลี่ยนท้องฟ้าสีเทาเป็นสีนวลอมทองที่อ่อนโยน

        หญิงสาวตื่นลืมตาขึ้นช้าๆ ในห้องลอยอบอวนไปด้วยกลิ่นไอทะเลและไอหมอกตอนเช้าบนเตียงผืนใหญ่มีเพียงสามร่างที่ยึดโยงกันไว้ด้วยผ้าห่มหนานุ่ม เธอพริ้มตาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอบอุ่นจากร่างทั้งสองใต้ผ้าห่มมีเพียงลมหายใจที่สั่นไหวและหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

        ปพนต์อยู่ทางซ้าย หัวไหล่เขายังแนบอยู่ใกล้ มารตีได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดเส้นผม เมื่อเธอหันหน้าไป ปพนต์ก็หันมองมารอยยิ้มอ่อนโยนประทับบนมุมปากแม้เปลือกตาจะยังเปิดไม่เต็มที่ แต่ก็พอรับรู้ได้ถึงความสุขที่กระจายอยู่ในใจเขา

        ส่วนวรเมธ นอนแนบชิดด้านหลังสะโพกของเธอ มือข้างหนึ่งสอดประสานกับมือมารตีอีกข้างกอดเอวปพนต์ไว้ เขายังหลับตา แต่ริมฝีปากเรียวก็เผยอเล็กน้อยราวกับฝันที่อบอุ่นทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและสงบ

        มารตีเพียงขยับตัวก็รู้สึกถึงความแข็งขืนที่ยังเติมเต็มอยู่ในตัวเธอจึงแค่เอื้อมมือออกมาจับมือของทั้งสอง ขยับฝ่ามือของวรเมธและฝ่ามือของปพนต์มากุมรวมกันกลางอกเธอรอยต่อของผิวสามคนผสานกันใต้ผ้าห่มหนา นี่คือภาพของ “ครอบครัว” ในรูปแบบใหม่ อบอุ่นและโปร่งใส

        “เช้าแล้วนะ” มารตีกระซิบเบาๆ ...

        ปพนต์เบิกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วมองภาพภรรยาของเขาและวรเมธที่ร่างกายเปลือยท่อนล่างยังผสานแนบชิดกันอยู่ใกล้ๆหลังจากนั้นเขาก็ยื่นหน้าเข้ามา ก่อนจะจูบแผ่วๆ ที่หน้าผากของมารตี

        “ฝนหยุดแล้ว…” ปพนต์พูดเสียงทุ้ม“แต่ใจเรายังคงเปียกชื้นไปด้วยความทรงจำ”

        มารตียิ้ม มองสามีที่ยังทิ้งรอยจูบหนักแน่น ไว้บนผิวจนมีรอยแดงจางๆก่อนจะเหลียวไปหาวรเมธ

“ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้”เธอกระซิบ พลางขยับตัวท่อนล่างที่แนบชิดกับวรเมธอย่างยั่วยวน ด้วยสัมผัสของการขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกราวกับถูกโอบกอดจากข้างใน

        วรเมธลืมตาขึ้นช้าๆ สายตามองมารตีแล้วจึงหันไปมองปพนต์เขาทั้งสองสบตากันอย่างเข้าใจก่อนที่วรเมธจะยิ้มอายๆ แล้วค่อยๆ ขยับตัวดันสะโพกเข้าหาด้านหลังมารตีเป็นจังหวะช้าๆ

        ปพนต์เหลือบตามองวรเมธ เขายิ้มกลับ แล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งมาดึงปพนต์ให้เข้ามาใกล้ก่อนที่วรเมธจะสัมผัสลูบไล้ความแข็งขืนของปพนต์ไปมาโดยไม่นึกรังเกียจ...เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมถึงอยากสัมผัสแก่นกายของชายอื่นเช่นนี้

        ทั้งสามร่างรวมกันเป็นหนึ่งอีกครั้ง วรเมธเพิ่งค้นพบว่าความรักอาจเปิดกว้างกว่าที่คิดและวันนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยมือใครไป

        เสียงนกทะเลดังขึ้นเป็นระยะ มารตีดึงผ้าขึ้นมาห่มร่างเปลือยหลับตากักตุนความอบอุ่นจากลมหายใจของทั้งสองเธอรู้สึกราวกับว่าทุกเนื้อเยื่อในร่างกำลังฟื้นคืนชีวิตใหม่

        “เราจะอยู่แบบนี้ได้นานแค่ไหนนะ” เธอถามทั้งสองคน แต่คำตอบที่ได้ไม่ใช่คำพูดแต่เป็นจังหวะใจของทั้งสามที่เต้นพร้อมกัน

        ปพนต์ใช้ปลายนิ้วลูบหลังวรเมธเบาๆ ราวกับบอกว่า“เท่าที่หัวใจเรายังอยากอยู่ใกล้กัน” วรเมธละมือจากมารตี มาแตะที่หัวไหล่ปพนต์สั่นนิดหนึ่งก่อนจะประคองไว้อย่างมั่นคง ราวกับตอบว่า “ตลอดไป”

        มารตีอมยิ้ม ก้มลงมองส่วนหนึ่งของร่างกายสามีที่อยู่ในอุ้งมือวรเมธ ก่อนจะหันหน้าไปสู่หน้าต่างบานใหญ่มองทะเลยามเช้า สายลมเย็นพัดเข้ามากระทบหน้า ทำให้ผมของเธอปลิวกระทบแก้ม ร่างสวยขยับลุกขึ้นนั่งผ้าห่มไหลลื่นลงมากองอยู่ที่เอวปล่อยให้สองเต้างามสล้างปลายเชิดงอนกลมกลึงเผยออกมาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะช้อนผ้าห่มขึ้นมาห่อวรเมธกับปพนต์คนละด้าน

        “ผ้าห่มผืนนี้คงเล็กไปสำหรับเราแล้ว” เธอพูดเบาๆ ปพนต์ยื่นมือรับผ้าอีกข้างไว้วรเมธพยักหน้า “แต่ในหัวใจของผม มันกว้างพอจะใส่เราได้สามคน”

        ทั้งสามหัวเราะในยามเช้า มารตีลุกขึ้นเดินไปหยิบผลไม้ และชงกาแฟร้อนมาเสิร์ฟให้ปพนต์และวรเมธรสชาติของกาแฟและรสหวานอ่อนของผลไม้กลายเป็นกิจวัตรแรกที่เติมเต็มความอบอุ่นในหัวใจ

        สาวสวยอุ้มถ้วยกาแฟสองใบ ส่วนปพนต์ถือถ้วยกาแฟอีกใบหนึ่งทั้งสามดื่มอึกแรกด้วยกัน พลางสบตากันแล้วหัวเราะเบาๆ ราวกับสัญลักษณ์ว่า“เราตื่นขึ้นมาแล้ว แต่หัวใจยังอบอุ่นเหมือนเมื่อคืน”

        วรเมธยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ เขาหันมามองทะเลก่อนจะหันมาสบตามารตี “ขอบคุณที่ทำให้ผมกล้าลองอีกครั้ง”เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        มารตีพยิ้มตอบ “ฉันดีใจที่คุณให้โอกาสเรา และไม่รังเกียจเราทั้งสองคน”ก่อนจะเบือนหน้าไปมองสามีสื่อความนัยถึงความสัมพันธ์ของสองหนุ่ม ปพนต์ขยับมาจับมือมารตีแล้วจูบกลางฝ่ามือเบาๆ “และฉันจะไม่มีวันทิ้งคุณสองคน”

        ความผูกพันของพวกเขาถูกเย็บประสานแน่นหนาขึ้น ไม่ใช่แค่ระหว่างชายหญิงหรือชายชาย แต่เป็นชายหญิงชาย...ในท่ามกลางเสียงทะเลที่เปลี่ยนจากฝนเป็นคลื่นซัดฝั่งในฤดูใหม่โลกยังหมุนต่อไปแต่หัวใจทั้งสามดวงกลับหยุดนิ่งเพื่อเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในวันที่เปลี่ยนผ่าน