ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        หลังจากวันแต่งงานของคู่บ่าวสาว  สร้างความปรีติยินดีเป็นอย่างยิ่งให้กับบ่าวไพร่ในจวน  และหลังจากเสร็จสิ้นงาน  อี้อ๋องและพระชายาได้เรียกทุกคนให้มาร่วมตัว  และได้แจกเงินให้เป็นค่าตอบแทนที่จัดงาน  และดูแลจวนเป็นอย่างดีทุกคนต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า 

         "โชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่รับใช้ที่จวนอี้อ๋องและยังมีเจ้านายที่เมตตา ไม่มองพวกเขาเป็นดั่งทาส แต่มองเป็นคนในครอบครัวซึ่งพระชายาได้กล่าวบอกทุกคนแล้วว่า  ใครทำดีจะได้รับสิ่งตอบแทนส่วนใครคิดเป็นอื่นก็สามารถออกจากจวนไปได้เลย

        ภายในจวนอี้อ๋องและพระชายาได้เรียกตัวซือหยาสาวใช้คนสนิทของนางและเผยหั่วองค์รักษ์ประจำตัวอี้อ๋องเข้ามาพบ  โดยที่ทั้งสองมิได้รู้เรื่องอันใดเลยต่างพากันยืนงงมองหน้ากันไปมา

        เหมยซีเห็นอาการของทั้งสองคนก็กลั่นขำเอาไว้  "ซือหยา... เผยหั่ว  เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าและพระชายาจึงเรียกตัวเจ้ามาพบ"  อี้อ๋องแสร้งถาม

        "กระหม่อมและซือหยาทำอันใดผิดไปหรือขอรับ  ทำไมถึงได้เรียกพวกเราสองคนเข้ามาพบ"  เผยหั่วที่ตอนนี้ยังงงและสับสนคิดว่าตนเองทำเรื่องอะไรหรือเปล่าเหตุอันใดเจ้านายจึงเรียกพบ

        "ซือหยา แล้วเจ้ารู้หรือไม่"  เหมยซีมองและถามไปยังสาวใช้ที่นางคิดว่าเป็นน้องสาวของนางคนนึง

        "หม่อมฉันไม่ทราบเพคะพระชายา  โปรดบอกพวกเราเถิดหากพวกเราทำผิดยินดีรับโทษและแก้ไข" ซือหยารีบตอบทันที

        "ข้าจะไปลงโทษอะไรเจ้าได้เล่าซือหยา  ต้องเป็นเผยหั่วโน้นที่จะลงโทษเจ้าที่ยังไม่ยอมรับปากแต่งงานสักที"  เหมยซีหัวเราะชอบใจกับท่าทีเอียงอายของซือหยาและเผยหั่ว

        "เอาละข้าไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว  มาเข้าเรื่องกันเผยหั่วเจ้ายินดีแต่งงานกับซือหยาและสัญญาว่าจะทำให้นางมีความสุขได้หรือไม่"  อี้อ๋องถามอย่างขึงขัง

        "กระหม่อมขอสัญญาด้วยเกียรติของนักรบว่าจะดูแลซือหยาให้ดีที่สุดและมากกว่าชีวิตตนเองขอรับ"  เผยหั่วตอบอย่างห้าวหานเพราะเขาก็รักซือหยามากกว่าชีวิตตนเองเสียอีก

        "แล้วเจ้าละซือหยา  เจ้ายินดีจะแต่งงานกับเผยหั่วหรือไม่"  พระชายาตรัสถามซือหยาที่ขณะนี้หน้าแดงและเอียงอาย

        "หม่อมฉันยินดีเพคะ จะใช้ทั้งชีวิตเพื่อรักและดูแลชายคนนี้เพียงผู้เดียว"  เหมยซีถึงยิ้มไม่หุบนานๆทีซือหยาจะพูดคำหวานกับเข้าเสียทีจนทำให้คนข้างๆหน้าแดงเลยทีเดียว

        "เอาเป็นว่าพวกเจ้ายินยอมทั้งสองฝ่ายนะ  ส่วนเรื่องพิธีแต่งงานข้าและพระชายาจะจัดให้พวกเจ้าอย่างสมเกียรติที่สุดและจะมอบจวนให้พวกเจ้าเอาไว้สร้างครอบครัวร่วมกัน" 

        ทั้้งสองยินดีเป็นนักและนั่งลงคำนับเจ้านายท้ังสองที่เมตตา

        งานแต่งงานของซือหยาและเผยหั่วจัดขึ้นอย่างคึกคัก  บ่าวไพร่และเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับเผยหั่วและร่วมกันมอมเหล้าเผยหั่วก่อนเข้าห้องหอ

        เผยหั่วรู้ทันก็รีบตัดบทเพราะเกรงว่าเจ้าสาวจะรอนานเกินไปแต่ที่จริงเป็นเผยหั่วที่ใจร้อนซะมากกว่า  เขารีบชิ่งออกไปทันที

        ค่ำคืนแห่งความสุขของทั้งสองก็เริ่มขึ้น  ดอกไม้ผลิบาน และงานเลี้ยงก็ยังคงดำเนินต่อไปแม้ว่าจะขาดเจ้าบ่าวก็ตาม

        ณ จวนอี้อ๋องที่ขณะนี้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง  เนื่องด้วยพระชายาทรงมีอาการไม่สบายเวียนศีรษะและอาเจียนตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็ยังไม่ดีขึ้น  อี้อ๋องสั่งให้คนรีบตามหมอหลวงในทันที  เข้าตกใจแทบสติหลุดทุกครั้งที่เมียรักไม่สบาย และยังพาลไปยังบ่าวไพร่ที่ชักช้า

        "หมอหลวงมาแล้วพะยะค่ะ.... เผยหั่วรีบกล่าวรายงาน"  หมอหลวงที่กำลังจะคำนับอี้อ๋องก็ถูกอี้อ๋องต่อว่าไม่ต้องมากพิธีรีบไปดูพระชายาเดี๋ยวนี้

        หมอหลวงได้จับชีพจรและทำหน้าตาหนักใจและครุนคริด  ยิ่งทำให้อี้อ๋องกังวลใจมากกว่าเดิม

        "เป็นอย่างไรบ้างหมอหลวง  พระชายาป่วยเพราะเหตุอันใด  ทำไมเจ้าถึงเงียบนัก" อี้อ๋องแทบจะบีบคอหมอหลวง

        "กระหม่อมขอแสดงความยินดีกับอี้อ๋องพระชายาครงตั้งครรถ์พะยะค่ะ"  อี้อ๋องได้ยินก็ตกใจยืนนิ่งไปชั่วขณะ

        "เจ้าว่ากระไรนะ  ชายาของข้าตั้งครรถ์อย่างนั้นหรือ  นี้ข้ากำลังจะเป็นพ่อคนแล้วอย่างนั้นหรือ"  บ่าวไพร่ที่ได้ยินว่าพระชายาตั้งครรถ์ก็รีบคุกเข่าแสดงความยินดี 

        ซือหยาคุกเข่าพร้อมน้ำตาคลอเบ้านางดีใจเป็นอย่างมากที่จะมีเจ้านายตัวน้อย

          "เรียนอี้อ๋องพระชายาทรงไม่เป็นอันใดมาก  เพียงแต่นี้เป็นอาการเริ่มต้นของการตั้งครรถ์พะยะค่ะ  เดี๋ยวกระหม่อมจะจัดยาบำรุงและยาแก้วิงเวียนให้โดยเร็ว"  อี้อ๋องที่เก็บอาการดีใจไม่อยู่รีบบอกให้เผยหั่วไปเอาใบสั่งยากับหมอหลวง  

        "เหมยซีเจ้ากำลังตั้งครรถ์ลูกของเรา ข้าดีใจยิ่งนักข้าจะเป็นพ่อคนแล้ว  หลังจากนี้ข้าไม่อนุญาติให้เจ้าทำงานหนักจงดูแลตัวเองและลูกในท้องของเราให้ดี"  อี้อ๋องพูดจบก็จุมพิศที่หน้าผากชายารักทันที

        อี้อ๋องได้สั่งให้เผยหั่วนำเงินมาแจกให้บ่าวไพร่ในจวน  และกำชับเรื่องอาหารการกินของพระชายา  ทุกอย่างต้องปลอดภัยและประนีต  พระชายาต้องการเสวยอะไรก็จงเสาะหาให้ทันที

        ครอบครัวกำลังจะสมบูรณ์ที่ได้เจ้าตัวน้อยมาเป็นโซ่ทองคล้องใจ  เป็นพยานรักของนางและสามีที่รัก  เหมยซีลูบคล่ำหน้าท้องพร้อมน้ำตาคลอ  ซบลงที่หน้าอกของสามีนางมีความสุขยิ่งนัก....  และก็พลันนึกถึงมารดาของนาง 

        "แม่ค่ะตอนนี้ลูกท้องแล้วนะค่ะ  หลานของคุณแม่  ลูกกำลังจะเป็นแม่คน  ลูกเข้าใจถึงความลำบากของคนเป็นแม่แล้ว  ลูกรักแม่นะค่ะ...." เหมยซีที่ท้ังดีใจและเศร้าใจในเวลาเดียวกันก็ร้องไห้ออกมาและกอดสามีของนางไว้แน่น

                เพียงเฝ้ารอที่จะได้เจอหน้าลูกไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ตาม