รอรัก รอแค้น

วันต่อมาทั้งสามชีวิตมาอยู่ในรถที่อยู่หน้าสำนักของหมอผีนั่น“อยู่ในรถกันนี่แหละเดี๋ยวพี่ไปดูเอง” สุทธิรักษ์พูด“ไม่มีทางผัวเสี่ยงเมียก็ต้องเสี่ยงด้วย” เมเบลพูด“เมเบล!” สุทธิรักษ์ดุคนรักเบาๆ“หนึ่งคนหัวหาย สองคนเพื่อนตาย สามคนกลับบ้านได้นะคะพี่รักไปด้วยกันทั้งสามคนนี้ล่ะค่ะ อีกอย่างถ้าพี่รักไปคนเดียวพี่รักรู้หรอว่าหน้าตาทับทิมเป็นยังไง”“พี่ก็เถียงเราไม่ได้อีกเหมือนเคย”“ค่ะ” ศศิธรพยักหน้ารับ“ค่ะ ผัวขา” เมเบลซบหน้าลงที่อกสามีจากนั้นทั้งสามพากันเดินเข้าสำนัก ทางหมอผีได้เห็นสาวงามถึงสองคนก็ตาเป็นประกาย จนใช้อีกคนที่ทำหน้าที่อารักขาสองสาว ถึงกับขนพอง หูตั้งด้วยความหึงหวงทั้งน้องทั้งเมีย“คุณหมอผีคะไหนอ่ะคะวิญญาณที่บอกจริงหรือเปล่า” เมเบลยืนกอดอกถามตามนิสัยของเธอไอ้หมอผีช่วยยิ้ม แล้วมันท่องคาถาอะไรบางอย่างร่างของทับทิมปรากฏตัวขึ้น เนื้อตัวกายทิพย์ของทับทิมนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลใหม่ที่เกิดจากแส้ของหมอผีชั่ว เนื้อตัวเธอดำคล้ำดูหม่นหมองมากกว่าเก่า ทับทิมเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองศศิธร เธอทั้งแค้นศศิธรทั้งสมเพชตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้อีกแล้ว“คุณช่วยปล่อยเธอได้ไหมคะ เราหาวิธีส่งวิญญาณเธอได้แล้ว คงไม่ต้องรบกวนคุณอีก แล้วทางเราจะยินดีจ่ายค่าเสียเวลาให้คุณเป็นจำนวนพอสมควร” ศศิธรพูด“เงินเท่าไหร่ก็เอามาแลกไม่ได้หรอก วิญญาณเฮี้ยนๆ ที่อยู่รอดมาได้เป็นร้อยปีขนาดนี้พลังอำนาจมันกล้าแกร่งมันเสริมบารมีและพลังของข้าได้เป็นไหนๆ” มันยิ้มสายตายังคงไม่เลิกล้มเลียสองสาว“ที่ไม่อยากได้เงินเพราะอยากได้อย่างอื่นใช่มั้ย ชิ ผู้ชายนอกจากพ่อกับผัวฉันแล้วไม่มีใครได้เรื่องสักคน” เมเบลปรายตามอง“แหม คุณคนสวยทำไมพูดจาใจร้ายแบบนั้นล่ะ”“กรี๊ดดดด ไม่มีสัมมาคารวะรู้ไหมว่าฉันเป็นใครกล้าดียังไง มาพูดจาเทียบเสมอฉันโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต อยากตายมากใช่ไหม!!!”“เมเบล” สุทธิรักษ์เตือนคนรัก“ถึงยังงั้นการกักขังหน่วงเหนี่ยวคนอื่นบังคับขู่เข็ญคนอื่นแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะครับ ถือซะว่าสงสารเธอเถอะถูกจองจำมาเป็นร้อยปีแล้วคุณอย่าใจร้ายทำกับเธอไปมากกว่านี้อีกเลย” สุทธิรักษ์เจรจา“มันทำตัวมันเอง ทำให้วิญญาณตัวเองติดอยู่ในบ่วงกรรมบ่วงแค้นไม่ยอมไปผุดไปเกิด เจอแบบนี้ก็สมควรแล้ว”“แต่ถึงยังงั้นคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปกักขังหน่วงเหนี่ยวเธอนะคะ” ศศิธรพูด“เอ็งจะโวยวายอะไรนักหนาแม่หนู ข้าจับมันยัดไว้ในหม้ออย่างนี้แหละดีแล้ว ตัวเอ็งก็ไม่ต้องห่วงมันจะทำร้ายได้อีก”“ก็บอกว่าให้ปล่อยจะเอายังไงอีก เงินก็จะให้ไม่ได้ให้ปล่อยฟรีๆ สักหน่อย จะปล่อยดีๆ หรือจะปล่อยด้วยเลือดฮะ! ...อุ๊ย...โอ๊ยย…” เมเบลกุมท้องตัวเองเมื่อเกิดอาการปวดอย่างรุนแรง เมเบลช้อนตามองชายตรงหน้าอย่างเจ็บแค้น“คุณ คุณทำอะไรเมเบล”หมอชั่วนั่นมันยิ้มอาการปวดของเมเบลเบาลง“ก็แค่สั่งสอนนิดๆ หน่อยๆ ว่าอย่ามาเหิมเกริมกับข้าอีก”“ถ้าอย่างงั้นเอาเป็นว่าฉันขอโทษแทนเมเบลและกันเราขอตัวกลับก่อนนะคะ” ศศิธรก้มลงมองทับทิมพร้อมกับขยับปากว่า ไม่ต้องห่วงฉันจะช่วยเธอให้ได้สุทธิรักษ์ประคองเมเบลกลับ“กรี๊ดดดด”ทันทีที่กลับถึงบ้าเมเบลกรีดร้องกระทืบเท้าอย่างบ้าคลั่ง“มันดูถูกฉัน! เงาหัวมันจะไม่มี มันรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ถึงมีวิชาอาคมหรือจะมาสู้อำนาจที่ฉันมีคอยดูนะ ฉันจะทำให้มันไม่มีแผ่นดินจะอยู่ในโลกนี้เลย...กรี๊ดดดด”ทั้งบ้านนั่งมองสะใภ้คนโตของบ้าน มองอย่างเดียวนะแต่หูหาได้ฟังไม่เพราะทุกคนพร้อมใจกันเอามือปิดหูเพราะเสียงกรี๊ดแปดปรอทของเมเบลอีกด้านหนึ่ง ธีรวิชญ์และเวทิศดูคนงามกำลังขุดจนเห็นประตูกรงเหล็ก ทันทีที่เห็นประตูสองหนุ่มไม่รอช้าช่วยกันหาชะแลงเปิดประตูกรงเหล็กได้สำเร็จ เมื่อเดินลงบันไดเก่าๆ ลงมาตารางเป็นเศษดินแห้งๆ มีกลิ่นเหม็นกลิ่นอับสองข้างเป็นกรงเหล็ก เล็กๆ แคบๆ ที่เอาไว้สำหรับขังนักโทษ เวทิศเดินนำไปที่ห้องขังทับทิมตามความทรงจำในอดีต เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องขัง เมื่อมองเข้าไปภายในพบโครงกระดูกไร้หัวอยู่ในชุดผ้าไทย ซึ่งเป็นชุดเดียวกับที่ทับทิมใส่ ขาข้างหนึ่งถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ตรวน“ไปซะทับทิม เธอจะได้หมดทุกข์หมดโศกสักที” เวทิศพึมพำทันทีที่คนงานลงมาถึงรีบช่วยกันขนย้ายกระดูกทับทิมใส่ผ้า สีขา�� เตรียมนำกลับไปทำพิธีรวมกันกับหัวที่กรุงเทพฯธีรวิชญ์และเวทิศเดินทางมาที่กรุงเทพด้วยรถ ส่วนตัวเพราะเขาคงขนกระดูกขึ้นเครื่องไม่ได้ และหากมีใครพบเข้าคงจะเป็นเรื่องใหญ่โตแน่นอน ทั้งสองหนุ่มตกลงกันว่าจะเปลี่ยนกันขับคนละครึ่งคืนเพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกคนหนึ่งเหนื่อย กับการตามหากระดูกมาหลายวันระหว่างทางเวทิศโทรบอกศศิธรว่าตนเองเจอกระดูกแล้ว“คุณผมเจอกระดูกทับทิมแล้วนะ”“ทางนี้ก็ไปดูแล้วเหมือนกัน ไอ้หมอผีนั่นจับวิญญาณทับทิมเอาไว้จริงๆ”“ถ้าอย่างนั้น เราต้องบุกเข้าไปเอากะโหลกทับทิมกลับมาให้ได้ คุณได้ดูไหมว่ามันมีตุ๊กตาสะกดวิญญาณหรืออะไรพวกนั้นหรือเปล่า”“มีหลายตัวอยู่แต่ไม่รู้ตัวไหนของทับทิม“ทำลายให้หมดก็สิ้นเรื่อง” ธีรวิชญ์ที่ได้ยินเสียงสนทนาของเวทิศและศศิธรพูดขึ้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28 พบ

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28 พบ

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้