กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“ชิงฟ่านเธอนี่มันตามกัดไม่เลิกเลยนะ แต่ไม่เป็นไรวันนี้ฉันเตรียมตัวมาพร้อม ไม่เหมือนกับครั้งนั้นที่คิมัวพลาดท่าเธอหรอก!”

ชายในรูปลักษณ์ของวัวตัวใหญ่ชื่อกุ้ยจวินคำราม ลูกน้องข้างๆ รีบส่งกระเป๋าสีดำให้ด้วยความกลัว ก่อนจะถอยไปอยู่ด้านหลัง

กุ้ยจวินต้องการหยิบของในกระเป๋าออกมาแต่ถูกขัดขวางโดยชิงฟ่าน

หล่อนมีประสบการณ์การต่อสู้กับคิมัวเมื่อครั้งก่อน นั่นคือความมั่นใจในตัวเองเกินไป สุดท้ายจึงพลาดท่าตกไปอยู่ในมือของศัตรู ต่อให้ครั้งนี้จะมีเนี่ยฝานมาด้วย แต่ชิงฟ่านไม่คิดว่าเธอต้องรอให้เขาลงมือ

ควรรีบปิดเกมเองจะดีกว่า!

กุ้ยจวินถูกผลักไปด้านหลัง ร่างเพชรแข็งยิ่งกว่าเหล็กปะทะกับก้อนเนื้อเพรียวๆ ความต่างระหว่างทั้งสองจึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน

ชายในชุดจีนโบราณสกุลเหมาหันไปมองทั้งคู่ เมื่อเห็นว่ายังพัวพันกันไม่เลิกเขาจึงไม่คิดเข้าไปสอด แต่เริ่มกำหนดเป้าหมายสำคัญแทน

เหมาซือไม่รอช้ารีบเคลื่อนตัวไปที่หยกเลือดจักรพรรดิทันที ชิงฟ่านกำลังจัดการกับกุ้ยจวินจึงไม่มีเวลาดูแลส่วนที่เหลือ ดังนั้นเนี่ยฝานจึงต้องเข้ามาปะทะผีดิบ หยกเลือดจักรพรรดิที่วางอยู่ได้ลอยไปอยู่ในมือของเขา ทำให้เหมาซือคว้าได้เพียงอากาศ

“นายเป็นใคร หากไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องภายในก็รีบๆ คืนหยกเลือดจักรพรรดิ ไม่งั้นนายต้องเป็นศัตรูกับสกุลเหมา!” ชายในชุดจีนโบราณยื่นคำขู่ ทว่าเนี่ยฝานกลับหัวเราะขบขัน

“มีอะไรน่าหัวเราะ!” เหมาซือคำราม รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกล้อเลียน แต่เขาไม่สามารถทำร้ายชายหนุ่มคนนั้นได้เพราะเนี่ยฝานลอยอยู่บนท้องฟ้า

“สกุลเหมานะสกุลเหมา ทำไมผมต้องสนใจสกุลห่วยๆ แบบนี้ด้วย นอกจากนั้นอยู่มานานนับปีแต่กลับไม่มีธุรกิจร่ำรวย หากเป็นผมคงผูกคอตายนานแล้ว” เนี่ยฝานกล่าวล้อเลียน

มีคนเคยสงสัยว่าทำไมแวมไพร์ที่อยู่ในภาพยนตร์มันถึงได้รวยนัก นั่นก็เพราะพวกเขาอยู่มานานหลายศตวรรษ ทรัพย์สินต้องไม่ธรรมดา นอกจากนั้นยังมีธุรกิจจำนวนมากอยู่ในมือ แต่สำหรับสกุลเหมาซึ่งเป็นผีดิบ จริงอยู่ที่ไม่สามารถมีชีวิตเช่นเดียวกับแวมไพร์หลายร้อยปี แต่อย่างน้อยร้อยห้าสิบปีนั้นไม่ใช่ปัญหา ทว่าพวกเขากลับจนและใช้ชีวิตอยู่เหมือนหนู ดังนั้นจึงใช้เงินเพื่อจ้างงานกลุ่มร้อยอสูร แทนที่จะเข้าไปในบ้านประมูลด้วยเงินที่มากกว่า

“ไอ้สารเลว! วันนี้ฉันเหมาซือจะฆ่าแกเอง”

เขาไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธแค้นได้ ร่างในชุดจีนโบราณพยายามกระโดดคว้าคนบนอากาศ แต่สุดท้ายก็ว่าว

“ไอ้สารเลว ถ้าแน่จริงมึงลงมาสิวะ อย่าได้เอาแต่หนีเหมือนกับแมงดา!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายวุ่นวายเหมือนกับสุนัข เนี่ยฝานแสดงรอยยิ้มขี้เล่น

“ฮ่าฮ่า ตลกจังเลยนะ เอาล่ะจะเล่นด้วยหน่อยแล้วกัน” เนี่ยฝานนำไพ่ออกมาจากกล่อง เมื่อเห็นอาวุธของเขาเหมาซือถึงกับหัวเราะเยาะ

“ยอมรับว่าแกเล่นด้วยได้ยาก แต่ขอโทษนะร่างกายของสกุลเหมาน่ะไม่...”

คำพูดยังไม่ทันจบเลือดพลันทะลักออกมาจากร่าง เหมาซือรีบหาที่ซ่อน ใบหน้าแสดงความเหลือเชื่อ

“มันเป็นไปได้ยังไง ทำไมมันถึงโจมตีเข้า...”

เนี่ยฝานไม่ปล่อยให้ศัตรูมีเวลาคิด ไพ่หนึ่งสำรับห้อมล้อมเหมาซือทุกทิศทาง ผีดิบวัยกลางคนต้องการหลบหนีแต่ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์ เมื่อเวลาผ่านไปร่างกายของเขาเริ่มปรากฎบาดแผลขึ้นเรื่อยๆ เลือดสีเขียวไหลเป็นทาง ใบหน้าซีดเซียว หมดแรงในการหลบหนีเพียงสิบลมหายใจ

“แก...ใช้เลือดหมาดำกับไพ่พวกนั้นเหรอ...!” ต่อให้โง่แค่ไหนแต่เหมาซือยังสังเกตเห็นไพ่ที่โจมตีรวมถึงกลิ่นคาวเลือดที่เป็นศัตรูคู่ชีวิต

“ใช่นี่คือเลือดหมาดำที่ผมเตรียมไว้โดยเฉพาะสำหรับคืนนี้ แต่ดูเหมือนจะเตรียมมามากไป เป็นยังไงนายชอบหรือเปล่า”

“สารเลว! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ หลังจากที่ฉันกลับไปเรื่องนี้จะ...” เหมาซือยังพูดไม่ทันจบไพ่ทั้งหมดได้ตัดศีรษะของเขาจนขาด รางไร้หัวล้มลงบนพื้น ตายโดยไร้การขัดขืนตั้งแต่แรก

เนี่ยฝานไม่ได้มองไปที่ศพ สกุลเหมาไม่ได้อ่อนแอแต่ที่แพ้เพราะเขารู้ความลับ มิฉะนั้นต่อให้ชิงฟ่านโจมตีคนเดียวด้วยร่างเพชร มันจะไม่สร้างปัญหาให้กับเหมาซือแม้แต่น้อย ในงานต้นฉบับหล่อนพ่ายแพ้เพราะเหตุนี้ แต่ด้วยเนี่ยฝานเข้ามาแทรกแซงผลลัพธ์จึงต่างออกไป

“ด้านนั้นก็เสร็จแล้วสินะ”

เนี่ยฝานหันไปส่วนของชิงฟ่าน เมื่อไร้ผีดิบกลุ่มโจรร้อยอสูรที่มีวัวเป็นผู้นำก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเวลาอันสั้น

ชิงฟ่านไม่ปล่อยให้เขาเอาอาวุธมาอยู่ในมือตั้งแต่เริ่มสู้ สุดท้ายสถานการณ์จึงย่ำแย่สุดขีด เนื้อหนังหลุดลอก กล้ามเนื้อฉีกขาด กระดูกทั่วร่างถูกทำลาย นี่คือพลังของร่างเพชร ภายในระยะเวลา 5 นาทีหล่อนถือว่าไร้พ่าย ดังนั้นผลการต่อสู้จึงถูกตัดสินตั้งแต่แรก

“ฉันแพ้เหรอเนี่ย...” กุ้ยจวินยืนคุกเข่าบนพื้น มีรอยยิ้มเยาะมุมปาก สักพักยาพิษที่ถูกเคี้ยวจึงออกฤทธิ์ ตายในลักษณะเดียวกันกับคิมัว

ชิงฟ่านหอบหายใจเล็กน้อย สำหรับตัวละครเบ็ดเตล็ดธรรมดาเหล่านั้นหล่อนให้ทีมที่ตามมาด้วยใช้อาวุธปืนจัดการ หลังจากเห็นว่าสนามรบเล็กๆ ถูกเคลียร์จึงหันไปหาเนี่ยฝาน พบว่าเขายังสบายดีจึงค่อยเบาใจลง

“นายน้อยเนี่ยคนจากกลุ่มร้อยอสูรตายแล้ว ส่วนพวกที่กำลังหลบหนีกำลังจะถูกคนของฉันปราบปราม คาดว่าอีกไม่นานคงได้ข้อมูลของพวกมัน” ชิงฟ่านกลับไปอยู่ในรูปลักษณ์ของมนุษย์ ถึงเธอจะไร้พ่ายแต่ว่าการใช้พลังแต่ละครั้งยังกินความเหนื่อยล้า โดยเฉพาะคู่ต่อสู้ที่มีพลังกล้ามเนื้อมหาศาล ดังนั้นเวลานี้ใบหน้าจึงซีด

“ผมเห็นแล้ว แต่ผมมีอะไรจะบอกพี่เรื่องผู้ซื้อคือสกุลเหมา พี่สาวชิงคงจะเคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาใช่ไหม”

“ตระกูลเหมา...” ชิงฟ่านมองร่างไร้ศีรษะบนพื้นก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย ทว่ายังพูดด้วยความสงสัย “ฉันรู้ว่านั่นเป็นตระกูลเก่าแก่ แต่ยากที่จะสืบสวนต่อไป เหมือนกับว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในความมืด ค้นหาแทบไม่เจอ ดังนั้นผู้ที่ต้องการหยกเลือดจักรพรรดิจึงเป็นพวกเขา แต่ว่าทำไมถึง...”

“มันไม่ใช่สถานที่ที่จะคุย เอาล่ะพี่สาวชิงตอนนี้ผมขอกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน ส่วนหยกเลือดจักรพรรดิอันนี้เก็บไว้ที่ผมก่อนแล้วกัน”

ชิงฟ่านไม่คัดค้าน เพราะสองครั้งแล้วที่ถูกศัตรูขโมยสินค้าสำคัญแต่สุดท้ายมันกลับถูกช่วยไว้ได้โดยเนี่ยฝาน ดังนั้นต่อให้เขาไม่พูดหล่อนยังคิดเลยว่าจะฝากหยกเลือดจักรพรรดิไว้ก่อน

......

กลับมาถึงบ้านโบราณ เนี่ยฝานเหลือบมองเวลาพบว่ามันเป็นตีสองแล้ว เขาอาบน้ำเพื่อนอนพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาหลังจากพูดคุยกับชิงฟ่านเล็กน้อย จึงเดินทางไปพบกับแม่มายตงเหริน

เมื่อหล่อนเห็นว่าเป็นเนี่ยฝานที่มาหน้าประตูบ้านจึงกระตือรือร้นรีบพาเขาเข้าไปข้างในบ้านทันทีที่เห็นหน้า

ทุกอย่างที่นี่เหมือนกับเมื่อวาน ต่างเพียงอย่างเดียวคือใบหน้าของหญิงงามวัย 30 ที่เหมือนจะแต่งแต้มเครื่องสำอางเบาๆ

เนี่ยฝานนั่งลงบนเก้าอี้สีแดง ดื่มน้ำชาที่หล่อนเตรียมให้ ก่อนจะพูดว่า “คุณตงคนของผมกำลังดำเนินการกับคนชั่ว คาดว่าใช้เวลาแค่วันนี้น่าจะรู้ผล ผมอยากจะถามคุณหน่อยว่าคุณต้องการศีรษะของเขาหรือว่าปล่อยให้ดำเนินตามกฏหมายอย่างถูกต้อง”

ความหมายของเนี่ยฝานชัดเจน ฆ่าตอนนี้หรือขังคุก

“นายน้อยเนี่ยกล่าวตรงๆ ฉันไม่ใช่คนโหดเหี้ยมในกระดูก แต่ที่ต้องดำเนินการแบบนั้นกับเขาก็เพราะสามีเก่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ความจริงฉันคิดว่าจะขังเขาไว้ในคุก แต่เมื่อมองถึงอำนาจของเงินที่ทำได้มากมาย บางครั้งการอยู่ในคุกก็เหมือนอยู่ที่บ้าน ดังนั้นหลังจากไตร่ตรอง ฉันจึงตัดสินใจที่จะฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง!”

เนี่ยฝานพยักหน้าเล็กน้อย นี่เหมือนกับงานต้นฉบับ ตงเหรินเป็นคนที่รักมากและแค้นมาก ดังนั้นหล่อนจึงทำได้ทุกอย่างเพื่อคนรัก สุดท้ายจึงกลายเป็นวายร้ายของเรื่องในการโจรกรรมของมีค่าทางประวัติศาสตร์ต่างๆ พร้อมกับตัวโกงที่ชักชวน

“ได้สิครับคุณตง อีกไม่นานเรื่องทุกอย่างก็จะจบลง แต่ผมขอถามอย่างหนึ่ง หลังจากเรื่องนี้จบคุณจะย้ายไปอยู่กับผมที่หยูโจวใช่ไหม”

เนี่ยฝานไม่สามารถปล่อยให้เธออยู่จิ่วจงคนเดียวได้ แม้ว่าปัญหาเรื่องครอบครัวจะถูกจัดการแล้วแต่วายร้ายน่าจะออกมาชักชวนเพราะความสามารถของเธอ ตงเหรินตอบโดยไม่ต้องคิด

“ฉันจะไปกับนายน้อยเนี่ย ตามที่สัญญาชีวีตนี้ของฉันจะกลายเป็นของนายน้อยเนี่ยด้วย และฉันยังตั้งตารอการสร้างครอบครัวกับสกุลเนี่ย”

ตงเหรินเป็นผู้หญิงที่อยากมีครอบครัว ดังนั้นตั้งแต่เสียลูกไปหล่อนจึงสูญเสียเหตุและผลของการมีชีวิตอยู่ การได้ปลดปล่อยเธอก็เหมือนกับการมอบชีวิตใหม่ เนี่ยฝานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม คำตอบของเธอทำให้เขาพึงพอใจ

ไม่นานหลังจากนั้นกลุ่มคนในชุดดำได้ถูกลากตัวมาที่บ้าน มีอยู่ด้วยกันสิบคน แต่ละคนล้วนมีตำแหน่งสูงในจิ่วจง

“พวกแกจับฉันมาทำไม รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ถ้าหากแกยังไม่ปล่อยฉันไปล่ะก็...” คำพูดยังไม่ทันจบเขาคนนั้นได้รับการต้อนรับด้วยความเจ็บปวดที่พันธนาการร่างกาย

รัมขยับนิ้วมือ ด้ายที่รัดคนทั้งสิบจึงแน่นขึ้น พวกเขาโอดครวญเหมือนกับสุนัขใกล้ตาย เมื่อได้รับสัญญาณจากเนี่ยฝานด้ายจึงคลายลง

“เอาล่ะภรรยาของผม กลุ่มคนชั่วถูกนำมาแล้ว พวกมันไม่สามารถหนีไปไหนได้ คุณสามารถจัดการได้อย่างเต็มที่” เนี่ยฝานกล่าวคำพูดสบายๆ แล้วเดินออกไปข้างนอก สำหรับฉากโหดร้ายผ่านมีดปังตอต่อไปนี้ มันโหดร้ายเกินที่จะดู