ทหารม้าเหล็กพุ่งชน ระยะโจมตีอยู่ที่ 40 หลา พุ่งชนเป้าหมาย สร้างความเสียหายให้แก่เป้าหมายที่ถูกโจมตี 80% และทำให้สถานะมึนงงเป็เวลา 1.5 วินาที สกิลเฉพาะตัวของอาชีพอัศวินก็เป็หนึ่งในสกิลประเภทการควบคุมที่มีเพียงไม่กี่อย่าง เมื่อมีสกิลพุ่งชน มีความเป็ไปได้ที่จะฝ่าวงล้อมจากผู้เล่นสายจู่โจมระยะไกล ส่วนสกิลยั่วยุเป็หนึ่งในสกิลที่ยอดเยี่ยมในการล่าบอส การดึงดูดความเกลียดชังของเป้าหมายอย่างมากก็เป็หนึ่งในสกิลคู่กายของอัศวินเช่นกัน ในขณะที่สกิลดาบสองคม มันสามารถเพิ่มพลังโจมตีได้ 10% และโจมตีเข้าใส่ศัตรูโดยไม่สนใจพลังป้องกัน ดังนั้น ความเสียหายที่ทำได้จึงรุนแรงกว่าเฮฟวี่สแลชและโบลวสไตรค์ อีกทั้งยังน่าจะเป็สกิลที่ทำดาเมจได้ดีที่สุดของอัศวินใน่แรกอีกด้วย
หากเรียนรู้ทั้งสามสกิลเอาไว้ ความแข็งแกร่งจะต้องเพิ่มมากขึ้นอย่างก้าวะโ
“ติ๊ง~~”
ข้อความหนึ่งที่ส่งมาจากหลินเฉอปรากฎขึ้นว่า “พี่เฉิน ผมคิดว่าจะเรียนการประเมินเป็อาชีพรอง พี่เหว่ยก็จะเรียนการขุดเหมืองและวิจัยแร่ ส่วนต้าไห่ก็ให้เรียนเทคนิคการหล่อหลอม ดีไหม? แล้วพี่เฉินพี่คิดว่าจะเรียนอะไร?”
ผมจึงตอบกลับไปทันทีว่า “ฉันคิดไว้แล้วว่าจะเรียนการคัดแยกสมุนไพรและปรุงยาน่ะ พวกยาฟื้นฟูพลังที่ออกฤทธิ์ทันทีใน่แรกจะต้องเป็ที่นิยมมากแน่ๆ แถมยังมีตลาดใหญ่รองรับอยู่แล้วด้วย ในเมื่อเข้ามาในเมืองหลักแล้ว พวกนายสามคนก็ไปตั้งทีมฝึกเก็บเลเวลกันไปก่อน ส่วนฉันก็จะไปดูรอบๆเพื่อหาตำแหน่งศึกษาการคัดแยกสมุนไพรและการปรุงยา อาจจะต้องใช้เวลาสัก 2-3 ชั่วโมง”
“อื้อ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกพี่ พวกเราจะฝึกกันไปก่อน พี่ก็ทำธุระของพี่ไปเถอะ ระวังตัวด้วยนะ เมื่อกี้ผมเพิ่งเห็นหั่วเยี่ยนฉู่ไปสำนักผู้ฝึกสอนอาชีพนักจิติญญา ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดทีมหวังเฉาป้าเยว่ของหลิวเฉียงก็น่าจะอยู่ที่เมืองจิ่นโจวนี้แล้วเหมือนกัน”
“ไม่ต้องเป็ห่วง เสร็จเื่แล้วค่อยมาเจอกัน”
“อื้ม”
……
โดยไม่รอช้าผมจึงขี่ลาป่าตรงไปยังนอกเขตฝึกอาชีพการต่อสู้ พร้อมกับเปิดแผนที่เกมขึ้นมาเช็คสถานการณ์ในเมืองจิ่นโจวไปด้วยทันที เมืองนี้เป็เมือง 1 ใน 9 ของเมืองรองในเซิร์ฟเวอร์จีนที่อาจจะรองรับผู้เล่นได้มากถึง 10% ดังนั้นมันจึงเป็เมืองที่ค่อนข้างใหญ่ ขณะที่ร้านขายยาในเมืองแห่งนี้ก็มีเพียง 4 ร้านเท่านั้น ซึ่งทุกร้านจะตั้งอยู่ที่ประตูเมืองของแต่ละทิศนั่นเอง และหลังจากคิดเกี่ยวกับมันแล้ว ผมจึงมุ่งหน้าไปยังร้านขายยาที่ประตูเมืองทางทิศตะวันออกทันที
ขณะนี้ร้านขายยาเพิ่งจะเปิดให้บริการ อีกทั้งภายในร้านก็ยังมีเด็กฝึกงาน NPC ที่มีหน้าที่ขายยากำลังชั่งวัสดุยาอยู่คนหนึ่ง และทันทีที่เห็นผมเข้าไป เขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สุภาพทันทีว่า “นักผจญภัยหนุ่ม ท่าน้าซื้อยางั้นหรือ?”
“เปล่า”
ผมส่ายหัวปฏิเสธ “ขอถามหน่อยสิ ที่นี่สามารถศึกษาเทคนิคการคัดแยกสมุนไพรและการปรุงยาได้หรือไม่?”
เขาสะดุ้งตัวโหยงและจากนั้นจึงพูดขึ้นทันทีว่า “ต้องขออภัย ความรู้ความสามารถของตัวข้ามิอาจสอนท่านคัดแยกสมุนไพรและปรุงยาได้ ท่านคงต้องไปศึกษาจากท่านอาจารย์แล้วล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น อาจารย์อยู่ที่ไหนล่ะ”
“อาจารย์ไปทีู่เาไป่หยุนเพื่อเก็บสมุนไพร”
เขาที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเลือกสมุนไพรต่อและจึงพูดต่อว่า “ท่านลองไปทีู่เาไป่หยุนดูสิ อาจจะเจอเขาอยู่ที่นั่นก็ได้”
หลังจากออกมาจากร้านขายยาแล้วผมก็อดปวดหัวขึ้นมาไม่ได้ บนแผนที่ขนาดใหญ่ พื้นที่เกือบ 2 ใน 3 ของเมืองจิ่นโจวถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีขาว มันยากมากที่จะเสาะหา NPC ที่กำลังเก็บสมุนไพรแบบนี้ และแม้ว่าผมจะวิ่งไปแล้วก็ยังอาจจะต้องใช้เวลามากกว่า 10 นาทีด้วยซ้ำ
ผมถอนหายใจยาว และจากนั้นจึงควบลาป่าออกจากเมืองไปด้วยความเร็วสูงสุดทันที งานนี้ผมต้องใช้ตัวช่วยแล้วล่ะ ไม่รอช้าผมจึงเรียกภูติสาวใช้ในระบบออกมาทันที และพริบตาเดียวภูติสาวใช้ที่ทั้งงดงามและสง่างามจึงบินออกมานั่งลงบนหลังของลาป่าพร้อมกับมองผมด้วยรอยยิ้ม และจากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “นายท่าน เรียกหลิงเอ๋อร์ออกมา มีเื่อันใดเ้าคะ?”
“อาจารย์ที่กำลังรวบรวมสมุนไพรอยู่บนูเาไป่หยุน หลิงเอ๋อร์พอจะรู้พิกัดที่แน่นอนของเขาไหม?” ผมถามขึ้น
หลิงเอ๋อร์ที่ “เอ่อ” ออกมาเสียงหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “ท่านหมอยาที่ร้านขายยาตรงประตูเมืองทิศตะวันออกคนนั้น หลิงเอ๋อร์พอจะทราบเื่ของเขาเล็กน้อยเ้าค่ะ ได้ยินว่าท่านหมอยาชื่นชอบรสสุราชั้นดี และมักจะไปเสาะหาสุราผลไม้ดื่มในป่าวานรบนูเาไป่หยุนเสมอ นายท่านลองไปดูที่นั่นสิเ้าคะ บางทีอาจได้พบเขาที่นั่น”
นี่เป็ข้อมูลที่สำคัญมาก!
ผมพยักหน้าและยิ้มทันที “ขอบคุณเธอมากหลิงเอ๋อร์”
“มิเป็ไรเ้าค่ะ นายท่านยังมีเื่อื่นอีกหรือไม่เ้าคะ?”
“ตอนนี้ยังไม่มี”
“งั้นหลิงเอ๋อร์ไปพักต่อนะเ้าคะ!”
“ได้สิ”
พริบตาเดียวภูติสาวใช้จึงหายตัวไปทันที ส่วนผมก็ดูแผนที่นอกเมือง บนแผนที่ขนาดใหญ่ในปัจจุบันจะแสดงเฉพาะผังเมืองและเขตพื้นที่สาธารณะของเมืองจิ่นโจวเท่านั้น ส่วนเขตป่าที่อยู่นอกเมืองออกไปนั้นยังถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆ ผู้เล่นจะต้องสำรวจเพื่อเปิดแผนที่ไปทีละชั้น ดูท่าว่าใน 1 ชั่วโมงนี้ผมคงไม่ต้องทำอย่างอื่นแล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นก่อนอื่นก็คงต้องสำรวจแผนที่รอบเมืองจิ่นโจว เปิดแผนที่ทั้งหมดก่อน
ยังดีที่ตอนนี้ลาป่าเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหวขึ้น 25% แล้ว และถ้าพูดถึงเื่ความเร็วในการวิ่งแผนที่ล่ะก็ หากผมถูกจัดให้อยู่ในอันดับ 2 ของเมืองจิ่นโจว และเกรงว่าคงไม่มีใครกล้าจัดให้ตัวเองอยู่ในอันดับ 1 แน่
มือหนึ่งคว้าบังเหียนไว้ “ย้ะ” และทันใดนั้นลาป่าจึงวิ่งและะโไปในระยะไกลทันที มันะโเข้าไปในป่าพงไพรภายในเสี้ยววินาที และทันใดนั้นสองหูของผมก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นพร้อมกับระบบที่แจ้งเตือนขึ้นว่า :ท่านค้นพบแผนที่【ป่าผีเสื้อ】แล้ว
ไม่นานนัก ป่าผีเสื้อทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นบนแผนที่ทันที จากนั้นแผนที่นอกประตูเมืองทั้ง 4 ทิศของเมืองจิ่นโจวจึงสว่างวาบขึ้นทั้งหมด คิดไม่ถึงเลยว่าป่าแห่งผีเสื้อจะมีความยาวขนาดนี้ มันป่าแห่งผีเสื้อนี้มีรูปร่างเหมือนกับผ้าไหมที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองจิ่นโจว อีกทั้งยังดูเหมือนว่ามันจะเป็ป่าคูเมืองของเมืองจิ่นโจวแห่งนี้ด้วยเช่นกัน
เมื่อผมควบลาป่าไปข้างหน้าจึงได้เห็นว่าผีเสื้อิญญาที่อยู่ในป่าแห่งนี้กำลังโบยบินและเต้นระบำไปทั่วทั้งผืนป่า มันเป็มอนสเตอร์ระดับเหล็กดำเลเวล 24 ทว่าด้วยเพราะผมวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ผีเสื้อิญญาเ่าั้จึงไล่ตามผมมาไม่ทัน
พริบตาเดียวราวกับว่าคนทั้งร่างได้เข้าสู่สภาวะ “ปาร์กัวร์” จนถึงขนาดที่ราวกับว่าลาป่าได้ถูกกระตุ้นให้วิ่งเตลิดเข้าไปในผืนป่าทันที ขณะที่เป้าหมายของผมคือการสำรวจไปรอบบริเวณของเมืองจิ่นโจวและเปิดแผนที่ทั้งหมดในระยะ 3000 หลา และการเตรียมการล่วงหน้าไม่ได้ทำให้งานของผมเสร็จล่าช้าแต่อย่างใด ยังไงซะผมก็้าเทคนิคการคัดแยกสมุนไพรอยู่แล้ว ดังนั้นการทำความคุ้นเคยกับแผนที่ทุกตารางนิ้วจึงเป็เื่ที่สำคัญมาก อีกทั้งการขุดเหมืองแร่ของจางเหว่ยเองก็้ารายละเอียดของแผนที่ด้วยเช่นกัน ในเมื่อขณะนี้ทางการยังไม่ให้แผนที่มา ผมก็คงทำได้แค่สำรวจมันด้วยตัวเอง
เบื้องหน้านี้พื้นที่ต่างๆบนแผนที่กำลังเปิดขึ้นไปทีละส่วน ขณะเดียวกันผมก็ก้าวผ่านพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยมอนสเตอร์อย่างระมัดระวังเช่นกัน อย่างทางข้างหน้านี้มีลิงั์ฝูงหนึ่งกำลังยืนสูงตระหง่านอยู่ตรงนั้น และฝ่ามือที่ใหญ่ราวกับูเานั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะรับมือได้เลย นี่ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่เลเวลของพวกมันก็มองไม่เห็น เลเวลของพวกมันจะต้องมากกว่าผมอย่างต่ำๆ 10 เลเวลแน่ และจากนั้นผมจึงทำได้เพียงใช้พาหนะในสำรวจแผนที่ไปอย่างรวดเร็วทันที และการจะมาเก็บเลเวลในพื้นนี้นั้นไม่สามารถทำได้
เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงเต็มกับการสำรวจพื้นที่ในป่าแห่งนี้ ทั้งพุ่มไม้ ริมหล่ม บนูเา ตีนเขา บนสะพาน ในน้ำและทุกพื้นที่ล้วนแล้วแต่ทิ้งร่องรอยของผมไว้ทั้งสิ้น หลังจากผ่านการสำรวจเมืองจิ่นโจวมาแล้ว 5 รอบ ในที่สุดแผนที่ขนาดเล็กจำนวนมากจึงเปิดระบบขึ้นทันที อีกทั้งชื่อและพิกัดในแต่ล่ะพื้นที่ก็ปรากฎขึ้นบนแผนที่ ขณะที่แผนที่ที่ใกล้เมืองจิ่นโจวก็ปรากฎขึ้นบนแผนที่ของผมแล้วเช่นกัน และเมื่อมองกลับไปบนแผนที่อีกครั้ง บนูเาไป๋ลู่จึงปรากฎพื้นที่สีแดงเืที่มีชื่อว่า “ป่าวานร” ขึ้น และมันก็คือสถานที่ที่ภูติสาวใช้คนสวยบอกผมนั่นเอง
ครั้งก่อนบัคของ “ช่างตีเหล็ก” ก็ถูกต้อง ข่าวสารที่ภูติสาวใช้ให้มาก็ไม่น่าจะผิดพลาดแน่
ไม่รอช้าผมจึงควบลาป่าพุ่งตรงขึ้นไปบนูเาเพื่ออ้อมป่าผึ้งพิษไปทันที ทว่าเสียงหึ่งหึ่งที่ยังคงได้ยินก็ทำเอาผมขนหัวลุกซู่ไปหมด และเส้นทางที่ผมควบลาป่าขึ้นไปก็คือเส้นทางเล็กๆระหว่างูเานั่นเอง อีกทั้งไม่กี่นาทีข้างหน้าก็จะถึงป่าวานรแล้วด้วย ขณะที่ผมกำลังขี่ลาขึ้นไปบนูเานั่นเอง เสียง “ฮู้” ของสายลมที่พัดพาเข้ามาจึงเผยให้เห็นเงาร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฎขึ้นมาทันที
ทันใดนั้นผมก็รีบเอียงคอหลบไปทันที และเมื่อเสียง “พลั่ก” ดังขึ้น ผลแอปเปิ้ลเน่าลูกหนึ่งจึงแตกกระจายอยู่บนโขดหินแข็งด้านหลังผมทันที และทันทีที่ผมมองตรงไป เหนือป่าไผ่จึงปรากฏลิงตัวหนึ่งที่กำลังถือผลแอปเปิ้ลอยู่ในมือ และจากนั้นมันจึงะโร้องเจี๊ยก เจี๊ยก ขึ้นทันทีว่า “ฆ่าให้ตาย……ฆ่าให้ตายให้หมด! ” และนี่ก็คือมอนสเตอร์ลิงเลเวล 25
“หาคู่ประลองฝีมืองั้นเหรอ?”
ไม่รอช้าผมจึงดึงดาบทองแดงออกมาด้วยสีหน้าที่เหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที
ทว่าในตอนนี้นี่เอง ลึกลงไปในป่าใหญ่กลับมีเสียง “ซู่ ซู่” ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ป่าไผ่ก็กำลังเอนไหวไปมา และในพริบตาเดียวฝูงลิงกว่าสิบตัวจึงปรากฏตัวขึ้นทันที มันโหนตัวไปมาเหนือป่าไผ่ทั้งยังขว้างผลแอปเปิ้ลเน่ากับผลมะเขือเทศลงมาที่ผมอีกด้วย และขณะที่ผมยกโล่ขึ้นมากำบัง ทันใดนั้นเสียง “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” ก็ดังขึ้นไม่หยุด ผลแอปเปิ้ลเน่า 1 ผลกลายเป็อาวุธโจมตีที่ลดค่าพลังเืได้ 1 แต้ม ลิงพวกนี้ไม่ได้มีเจตนาฆ่าผมอย่างจริงจัง ทว่ามันก็ทำให้ผมหงุดหงิดมากเหมือนกัน
“ออกไป ออกไป ออกไป……”
ผมกระตุ้นเ้าลาป่าให้ทะยานขึ้นไปข้างหน้าพร้อมกับตวัดดาบไปมาจนปรากฎเป็แสงสีเขียวที่หลั่งไหลออกมาทันที นี่คือการโหมโรงของการใช้มีดในการโจมตี และทันใดนั้นกระแสอากาศรอบด้านจึงโหมกระพือขึ้นราวกับว่าอากาศรอบตัวได้เกาะกลุ่มกันจนเป็ก้อนแข็งขึ้นมาทันที กระนั้นฝูงลิงเ่าั้ก็ตกอกใขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงร้องคำรามลั่นไปทั่ว ขณะที่ลิงหนึ่งในนั้นถึงกับะโขึ้นมาทันทีว่า “ไอ้หยา เ้าตัวเล็กนี่มีพลังร้ายกาจจริงๆ สหายลิงทั้งหลายรีบไปกันเถอะ พวกเราไปเล่นกับตาเฒ่าคนนั้นกันดีกว่า”
“ไป ไป ไป~~~”
ฝูงลิงเหล่านี้จึงส่งเสียงเพรียกพร้องกันไปที่ชายชราคนหนึ่งทันที และทันใดนั้นในใจของผมก็นึกสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย และไม่รอช้าจึงรีบตามพวกมันไปทันที……ตาเฒ่าที่เ้าฝูงลิงพวกนี้้าแหย่ก็คือหมอยาที่ร้านขายยาตรงประตูทิศตะวันออกคนนั้นนั่นเอง อาชีพรองของผมจะได้สำแดงฤทธิ์เดชให้เป็ที่ประจักษ์แล้ว!
ขณะที่ผมไล่ตามพวกมันไปในระยะสองถึงสามลี้นั่นเอง ณ สถานที่ที่ซึ่งอยู่ระหว่างตีนเขากับยอดเขาจึงปรากฎต้นชิวชูเก่าแก่ที่ขึ้นเชื่อมต่อกับลำธารที่กำลังส่งกลิ่นหอมอย่างรุนแรงของสุราให้ปะทะเข้ามาในโสตประสาตของผมทันที ณ ที่ตรงนั้นชายชราผู้ซึ่งสวมใส่ชุดสามัญชนคนหนึ่งกำลังนั่งอ้าปากดื่มด่ำน้ำในลำธารอย่างเมามาย พร้อมทั้งะโขึ้นว่า “น่าเสียดาย น่าเสียดาย สุราวานรชั้นดี!”
【หมอยาหลินกั่ว】(NPC เมืองจิ่นโจว)
เลเวล :40
พลังโจมตี:0
พลังป้องกัน :0
แนะนำ :เ้าของร้านขายยาตรงประตูทิศตะวันออกแห่งเมืองจิ่นโจว เป็เลิศในการคัดแยกสมุนไพรและเชี่ยวชาญในเทคนิคการปรุงยาระดับต่ำและระดับกลาง เป็ท่านหมอยาเก่าแก่และโด่งดังแห่งเมืองจิ่นโจว ว่ากันว่าเขามีความสามารถในการชุบชีวิตคนตายได้
……
เป็ตัวละคร NPC ที่อ่อนแอดีๆนี่เอง อีกทั้งเลเวล 40 ที่อยู่กับเขาก็แทบจะไร้ประโยชน์ไปเลยจริงๆ
เวลานี้นี่เองที่ลิงทั้งหลายต่างก็ะโโห่ร้องอยู่บนต้นไม้และขว้างปาผลแอปเปิ้ลเน่าไปที่หัวของท่านหมอยาจนเกิดเป็รอยปื้นขึ้นทันที ทว่าท่านหมอยากลับมีท่าทางราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวทั้งยังตะกละตะกลามดื่มน้ำเมาอยู่อย่างนั้นหน้าตาเฉย และเมื่อมองดูดีๆจึงพบว่าในโพรงไม้มีสุราวานรที่แทรกซึมอยู่ตามเปลือกไม้แห้งและแตกร้าว อีกทั้งสุราวานรนั้นก็ได้ไหลลงสู่ลำธารไป มิน่า!ตาเฒ่าขี้เมาคนนี้ถึงได้ดูเหมือนกับคนบ้าที่คลั่งไคล้น้ำในลำธารได้ขนาดนั้น
ไม่รอช้าผมจึงรีบรุดเดินไปข้างหน้าพร้อมกับยกโล่ขึ้นกำบังท่านหมอยาและพูดกับเหล่าลิงด้วยน้ำเสียงที่ดุดันว่า
“ถ้ายังไม่ออกไป เดี๋ยวพ่อสับพวกแกให้เละจมดินไปซะเดี๋ยวนี้เลย!”
“น่ากลัว เขาอีกแล้ว เขา้าจะฆ่าพวกเราจริงๆงั้นหรือ?!”
พวกลิงที่เกรงกลัวจึงรีบหนีเปิดกระเจิงไปทีละตัวทันที
“เ้าหนุ่ม”
ตาเฒ่าขี้เหล้าเงยหน้าที่แดงก่ำขึ้นมามองผม จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “สุราวานรนี้คือโอสถบำรุงชั้นดี เหตุใดเ้าจึงไม่มาดื่มด้วยกันเล่า?”
“ฉันไม่สนใจ”
ผมยักไหล่ไม่สนใจจากนั้นจึงพูดต่อว่า“เมื่อครู่ฉันเห็นวานรปล่อยเบาลงในลำธารด้วย ต่อมรับรสของท่านเมื่อชาติที่แล้วคงจะดีมากเลยสิท่า”
ตาเฒ่าขี้เหล้าหัวเราะร่วน “เ้าหนุ่ม เ้าคือนักผจญภัยที่มาจากต่างโลกใช่หรือไม่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเ้าคิดจะทำอะไร เ้าอยากจะศึกษาทักษะยาสมุนไพรของข้าใช่หรือไม่?”
“ใช่ ผมอยากเรียนการคัดแยกสมุนไพรและการปรุงยา”
“อยากจะศึกษาก็ไม่มีปัญหา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเหล่ตามองมาที่ผมและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ทว่าเ้าจะต้องหาโพรงต้นไม้ที่มีสุราวานรโพรงใหม่ให้กับข้า มิเช่นนั้น....เ้าก็รอเมืองหลักเปิดเต็มที่ก่อนเถิด แล้วค่อยมาศึกษาวิชาจากข้า และนั่นก็เป็เื่หลังจากนี้ไปอย่างน้อย 10 วัน!”
ผมขมวดคิ้วยุ่ง อันที่จริงถ้าพูดกันตามหลักแล้วอาชีพรองสามารถสมัครและศึกษาได้จากในเมืองได้เลย ทว่าอาจจะเพราะเหตุผลในการเข้าสู่เมืองหลักของผู้เล่นกลุ่มแรก ดังนั้นระบบจึงไม่ได้เปิดอาชีพรองเหล่านี้อย่างแท้จริง อีกทั้งวิธีการซ่อนภารกิจไว้แบบนี้ก็เพื่อให้ผู้เล่นได้เสาะหา และเพื่อเพิ่มความยากของเกมขึ้นไปอีก และนอกจากนี้ยังเป็การสร้างสมดุลระหว่างผู้เล่นด้วยกันอีกด้วย ไม่อย่างนั้นแล้วเมื่อผู้เล่นหลักเดินทางเข้ามาในเมืองจิ่นโจวแล้วพบว่าผู้เล่นที่เดินทางเข้ามาก่อนได้มีการศึกษาการปรุงยาจนชำนาญไปก่อนแล้วก็จะทำให้เกิดการร้องเรียนมากมายจากเหล่าผู้เล่นได้ บริษัทเยว่เหิงไม่กลัวสิ่งอื่น เพียงแค่กลัวว่าผู้เล่นจะบ่นเอาได้ว่า “แบบนี้จะให้มาเล่นได้ยังไงกัน” ดังนั้น แม้แต่การอัพแพทช์เพื่อแก้บัค บริษัทเยว่เหิงก็เคยทำมาไม่น้อยเลย
“ติ๊ง!”
แจ้งเตือนระบบ :คุณตอบรับภารกิจลับ 【สืบทอดมรดกสมุนไพร】หรือไม่?
ผมกดยืนยันทันที
หลังจากนั้นเสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง : คุณได้ตอบรับภารกิจ【สืบทอดมรดกสมุนไพร】แล้ว กรุณาทำภารกิจช่วยท่านหมอยาหลินกั่วค้นหาโพรงสุราวานรโพรงใหม่เพื่อตอบแทนการสืบทอดมรดกสมุนไพร!
ตาแก่ขี้เหล้าคนนี้จะให้ผมไปหาเหล้า ทว่าผมเป็คนที่มีความฝันและในอนาคตอันใกล้นี้ผมจะกดอัศวินทุกสายไว้ที่ใต้เท้าและจะกดสาวงามไว้ที่บนพื้นดะ……มะไม่สิ ความฝันของอัศวินอย่างผมก็คือจะกดพวกมือใหม่นับหมื่นพวกนั้นให้จมดินไปเลยคอยดู!
****************************
โปรดติดตามตอนต่อไป...