ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ความกล้าที่ถังหงมีเมื่อครู่ได้มลายหายสิ้นไปแล้ว ขณะที่หลับตาลงและกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง ขาของเขาหมดแรงและทรุดลง แต่ก่อนที่เข่าจะแตะพื้นเขาก็ได้ยินเสียงดังและพื้นสั่นสะเทือน คอแข็งค้าง ร่างก็ลอยจากพื้น ความเจ็บปวดแสบร้อนนั้นก็ปรากฏขึ้นจากแก้มของเขา
"เฮ้ย!”"หยุด!”"..."
เสียงตะคอกนั้นนั้นก้องอยู่นอกโรงตีเหล็ก
“ถังฮวน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ถังจ้าวฝืนทนความเจ็บปวด ยืนขึ้นส่งเสียงร้องตะโกน เมื่อเขาเห็นถังฮวนจวนเจียนจะทุบน้องชายเขาด้วยค้อน เขาตกใจมากจึงตะโกนออกมา โชคดีที่ค้อนเปลี่ยนทิศไปลงพื้น แม้ว่าถังหงจะรอดไปได้ แต่การลงโทษของเขายังไม่จบ
เห็นรอยมือของถังฮวนปรากฏขึ้นที่แก้มของถังหงทีล่ะข้าง ถังจ้าวไม่พอใจอย่างยิ่งและรู้สึกอับอายเป็นที่สุด
“ไม่ต้องห่วง ถึงตาเจ้าแล้ว” ถังฮวนตบหน้าถังหงอีกครั้ง พร้อมส่งยิ้มเยาะไปที่ถังจ้าวราวกับแหย่กันเล่น
“เจ้า...กล้าดียังไง?”
ถังจ้าวสั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งแห่งหัวใจ อยากจะพูดอย่างหยิ่งผยองเช่นเดิม แต่ต้องกล้ำกลืนไว้ เขาเห็นถังหงลอยขึ้นและร่วงลงกับพื้นอย่างแรง มันร้องครวญด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นถังฮวนก็เดินมาทางเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทำให้เขาทั้งโกรธและเสียใจ
เขาแน่ใจมากว่าคำพูดของถังฮวนที่แสดงเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน แต่ก่อนที่เขาจะจากไปจากสถานที่ผีสางนี่ กลับถูกรั้งเอาไว้ น่าเสียดาย มันสายเกินไปเสียแล้วที่จะพร่ำเพ้ออะไรในตอนนี้
จากนั้นไม่นาน ถังจ้าวได้ดูที่แก้มที่ถูกตบโดยถังฮวน และแล้วรอยฝ่ามือก็ปรากฏต่อหน้าต่อตา
“เฮ้ย!”"ม๊ายย!""..."
ความเจ็บปวดบนแก้มนั้นยังไม่เท่าไร ทว่าสิ่งที่ถังจ้าวทนไม่ได้คือความรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก ในตระกูลแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่เลิศเลอหรือเป็นผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดในเหล่ารุ่นเยาว์ แต่เขายังคงเป็นที่รักของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล จึงไม่เคยถูกทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้มาก่อน
ถังฮวน เจ้าสัตว์ป่า มันจะ....ฆ่า...ฉัน...
หลังจากพูดประโยคนั้นจบลงถังจ้าวก็กู่เสียงร้องโหยหวนรุนแรง จากนั้นก็เป็นลมสิ้นสติในทันที
“ตุ๊บ!”
ทันทีที่ถังฮวนจับแขนเขาได้ เขาก็โยนถังจ้าวลงบนตัวถังหง แรงกระแทกทำให้ถังหงต้องส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด
ถังฮวนหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว
เขาปล่อยให้ถังเจียงกับถังจวิ้นเจวี๋ยหนีไปได้ คาดว่ายอดฝีมือของสกุลถังจะรุดมาเร็วๆ นี้
ถังฮวนไม่ต้องการใช้ป้ายหยกที่เหลือจากท่านลุงช่างตีเหล็ก เพราะสิ่งนั้นสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว หากใช้มัน คาดว่าเขาจะไม่สามารถอยู่ในเมืองนี้ได้อีกแล้ว ขณะนี้ถังฮวนได้ผสาน ‘อัคคีพิสุทธิ์’ สำเร็จแล้ว ข้าจะกลายนักหลอมอาวุธ ข้าไม่อยากจากไปอย่างเงียบๆ เช่นนี้
“นับว่าโชคของพวกเข้ายังพอมีเหลืออยู่!”
ก่อนที่จะคิดถึงเรื่องอื่น ถังฮวนได้ตัดสินใจแล้ว เขามองไปที่ถังจ้าวและถังหงด้วยความเย้ยหยันสมเพช เขาคร้านที่จะไปโรงหลอม จึงผละจากไปอย่างรวดเร็ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ ? (2)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ ? (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้