Fall in love รูมเมทเป็นผู้ชายเนี่ยนะ!?

Fall in love : 06

อาหาร

30 นาทีผ่านไป

อะตอมหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาเปิดประตูห้องตนเองอย่างช้าๆ แอบมองดูก่อนว่าญารินยังอยู่ข้างนอกหรือเปล่า เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเขาจึงเดินออกไป

ชายหนุ่มเดินมาที่บริเวณห้องครัวอีกครั้งแล้วเริ่มทำอาหารทาน เมื่อทำอาหารจนเสร็จและดื่มน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงกลับไปที่ห้องนอนของตนเองอีกครั้ง

อะตอมเดินเข้ามาในห้องนอนของตนเองแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนู จากนั้นเขาเดินออกมาจากห้องไปเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำชำระล้างร่างกาย หลังจากใช้เวลาอาบน้ำไม่นานมากนักก็เสร็จเรียบร้อย จากนั้นอะตอมเข้านอนทันที

เช้าวันต่อมา~

ญารินตื่นขึ้นมา๻ั้๫แ๻่เช้ามืด เธอค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน หลังจากนั้นเมื่อเธอเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอเดินออกไปทันที

ณ เวลาเกือบๆแปดโมงเช้าอะตอมเพิ่งตื่นขึ้นมา เขาลุกขึ้นแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวเช่นกัน หลังจากนั้นจึงค่อยออกไปทำงาน

"ไงอะตอม มาก่อนเวลาอีกแล้วนะ"ในขณะที่อะตอมกำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับการทำกาแฟและเครื่องดื่มอื่นๆอยู่ จู่ๆหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วเอ่ยทัก คาดว่าน่าจะเป็๞หัวหน้าของเขาเอง

"ก็ต้องมาก่อนเวลาอยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ ต้องมาเตรียมของก่อนหนิ"ชายหนุ่มตอบกลับแบบติดตลก หญิงสาวจึงส่งยิ้ม "พี่ก๊อปเป็๲ยังไงบ้างครับ?"

"ก็เริ่มดีขึ้นแล้วล่ะ อย่างน้อยอุณหภูมิร่างกายก็ลดลง"เธอตอบ "แล้ว...นายกับเดซี่เป็๞ยังไงบ้างล่ะ!?"เธอถามกลับและมองอย่างแซวๆ

"เอ่อ...เธอก็สบายดีแหละครับ"ชายหนุ่มตอบโดยที่ไม่ได้สบตากับคนตรงหน้า พร้อมกับเตรียมของไปด้วย

"ทะเลาะกันหรอ?"

"เปล่าครับ...แต่พักหลังรู้สึกว่าเดซี่จะแปลกๆไป"เขาตอบ

"เธอมีงานอะไรรึเปล่า? ของพี่กับก๊อปกว่าจะได้คบกันก็คุยดูใจกันเกือบครึ่งปีเลยนะ"เธอพูดเชิงคาดเดาออกมาแล้วพูดถึงเ๹ื่๪๫ราวของตนเอง

"ไม่รู้สิครับ ผมไม่อยากคิดอะไรมากด้วย ถ้าเธอเป็๲อย่างที่ผมคิดไว้จริงๆเดี๋ยวก็คงมาบอกผมเองล่ะมั้งครับ"อะตอมตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

"สู้ๆละกันนะ พี่ไปเตรียมตัวก่อน"เธอตอบกลับแล้วแตะไหล่อะตอมเบาๆเป็๞การให้กำลังใจ ก่อนที่เธอจะเดินไปที่หลังร้าน

09:30 น.

ร้านเริ่มเปิดในเวลาเก้าโมงครึ่ง ผ่านไปไม่นานมากนักลูกค้าเริ่มเข้ามาภายในร้าน หลายๆคนสั่งเครื่องดื่มและขนมเค้ก มีคนประจำตำแหน่งการรับเมนู อะตอมเป็๞ฝ่ายทำเครื่องดื่มจำพวกกาแฟ พนักงานอีกคนหนึ่งทำจำพวกเมนูเครื่องดื่มทั่วไป และอีกคนหนึ่งทำจำพวกเค้กและขนมต่างๆ

เมื่อเตรียมเมนูที่ลูกค้าสั่งเรียบร้อยแล้ว จะมีพนักงานเสิร์ฟมารับไปแล้วนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้า ร้านนี้มีพนักงานค่อนข้างจะมากเลยทีเดียว เป็๲ร้านกาแฟที่ค่อนค้างจะใหญ่ เป็๲ทั้งร้านกาแฟและร้านอาหารด้วย

ถึงแม้ร้านจะใหญ่และมีพนักงานเยอะ แต่ที่นี่จัดแจงได้อย่างเป็๞ระเบียบมาก ว่าคนไหนทำในตำแหน่งอะไรบ้าง

หลายเดือนต่อมา~

อะตอมและญารินยังคงอยู่ร่วมกันอยู่ในห้องพักเดียวกันแต่แค่คนละห้องนอน ผ่านไปหนึ่งเทอมแล้วและสอบเสร็จเรียบร้อยแล้วและปิดภาคการศึกษา

ตอนนี้อาการของญารินเริ่มลดลงไปบ้างแล้ว เนื่องจากอยู่กับอะตอมมานาน และเขามักจะคอยนำพาให้ญารินไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอกลัวด้วย

"ไม่ๆ!เธอใส่เต้าหู้ทีหลังสิ!"อะตอมรีบเอ่ยห้ามทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะใส่เต้าหู้ลงไปในเมนูต้มจืดที่เธอกำลังฝึกทำอยู่ใน๰่๭๫กลางคืน "หลบไปๆ ดูท่าแล้วคงไม่รอดจริงๆ"

"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันทำอาหารแย่!"ญารินหลบเขาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด อะตอมเดินมาแล้วรับกระบวยตักน้ำซุปมาจากญาริน

"หยิบช้อนมาให้หน่อย"เขาพูดสั่ง ญารินจึงหยิบช้อนสั้นมาให้ จากนั้นอะตอมตักน้ำต้มจืดมาใส่ในช้อนแล้วชิม "ต้มจืดสมชื่อเลย ไม่มีรสชาติอะไรสักอย่าง"

"ตะ...แต่ฉันปรุงแล้วนะ"ญารินตอบกลับ

"ช่างเถอะๆไม่เป็๞ไร"อะตอมพูดแล้วเริ่มปรุงใหม่อีกครั้ง "ดูแล้วจดจำ"เขาหันมาพูดสั่งหญิงสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อะตอมค่อยๆตักเครื่องปรุงมาแล้วถือค้างไว้เชิงให้หญิงสาวดูปริมาณของเครื่องปรุงก่อน แล้วค่อยๆโรยวนใส่ในหมอที่มีต้มจืดอย่างช้าๆ

สักพักหนึ่งทั้งสองคนช่วยกันทำอาหารจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงนำกับข้าวสองถึงสามเมนูมาจัดเรียงไว้บนโต๊ะทานอาหาร

"นาย...นายลืมหุงข้าวอ่ะ"หญิงสาวหันมาพูดกับอะตอม เมื่อเปิดหม้อหุงข้าวดูกลับพบแต่ความว่างเปล่าและโล่งโจ้ง

"แค่หุงข้าวยังทำไม่เป็๞เลยหรอ?"อะตอมขมวดคิ้วเอ่ยถาม

"อื้ม"หญิงสาวแค่นตอบในลำคอพร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ อะตอมถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับทันที ก่อนที่เขาจะเป็๲ฝ่ายที่ไปหุงข้าวแทน

"เอาจานมาครอบปิดกับข้าวไว้ก่อน"อะตอมหันมาพูดสั่งโดยที่มือหนากำลังบีบขยี้เม็ดข้าวเพื่อที่จะล้างให้สะอาด เมื่อเขาหุงข้าวแล้วทั้งสองจึงมานั่งรอให้ข้าวสุก

คร่อก~!

หญิงสาวที่กำลังนั่งหมอบอยู่บนโต๊ะอาหารโดยที่ใบหน้าทาบลงบนโต๊ะโดยหันข้างเพื่อที่จะหายใจได้สะดวก จู่ๆเสียงท้องของเธอร้องออกมาแต่ไม่ดังมากนัก แต่ยังพอที่จะทำให้อะตอมได้ยิน เธอถึงกับรีบใช้มือกุมที่หน้าท้องตนเองทันที

"ดื่มน้ำรองท้องก่อนก็ได้นะ"อะตอมพูดออกมาโดยที่ใบหน้าแอบอมยิ้มกลั้นหัวเราะ ในมือยังถือโทรศัพท์คุยแชทกับใครบางคนอยู่ ญารินจึงเอนตัวนั่งพิงไปกับพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความรู้สึกหิวโหย

"ทานกับข้าวเล่นก่อนไม่ได้หรอ?"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยสีหน้าออดอ้อน

"ไม่ได้!"อะตอมตอบพร้อมกับกำมือเขกหน้าผากหญิงสาวเบาๆ แล้วหันกลับมามองที่หน้าจอโทรศัพท์ของตนเองอีกครั้ง

ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มแปรเปลี่ยนเป็๞นิ่งเฉยลงเรื่อยๆ ปลายนิ้วจิ้มลงระรัวอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ญารินมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

"เป็๲อะไรหรอ?"เธอเอ่ยถามขึ้นมา แต่อะตอมยังไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เขายังคงจ้องมองและจิ้มอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์เหมือนเดิม

ตึ้ก!

สักพักหนึ่งเสียงของหม้อหุงข้าวดังขึ้น สื่อว่าข้าวสุกแล้ว แต่ญารินกลับสนใจแค่อาการของชายหนุ่มตรงหน้ามากกว่า อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนลืมความหิวไป

"ทานข้าวกันเถอะ"อะตอมวางหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเดินไปที่หม้อหุงข้าว

ควันสีขาวที่เกิดจากอุณภูมิความร้อนภายในหม้อหุงข้าวลอยคละคลุ้งกระจายออกมาจากภายใน เมื่ออะตอมได้เปิดฝาหม้อหุงข้าวออกมา เขาเอื้อมมือไปตะเกียบแล้วมาคนข้าว

ป๊อกๆๆ!

ตะเกียบไม้กระทบลงกับขอบหม้อหุงข้าวจนเกิดเสียงดังขึ้นมาเบาๆ อะตอมเคาะเพราะว่ามีข้าวติดอยู่เล็กน้อย เนื่องจากข้าวเพิ่งสุกจึงทำให้มีความแฉะด้วย

"ไม่ตักข้าวทานหรอ!?"ญารินที่เดินมาหยุดยืนข้างๆเขาเอ่ยถามทันที เพราะหลังจากที่อะตอมเคาะแล้วเขาก็ปิดฝาหม้อคืน

"ข้าวมันเพิ่งดีด แสดงว่าเพิ่งสุก แรกๆมันจะออกแฉะๆหน่อยๆให้เอาตะเกียบมาคนข้าวก่อนเพื่อไม่ให้มันติดทัพพีแทน คนให้ลึกถึงก้นหม้อเลย ข้างใต้มันจะได้ไม่ไหม้หรือแข็งติดด้วยและทำให้ตักข้าวได้ง่าย พอคนเสร็จก็รออีกสักพักก่อน ข้าวมันจะได้สุกพอดีแล้วทานอร่อย"อะตอมพูดอธิบายด้วยสีหน้านิ่งเฉยไม่สื่ออารมณ์ใดๆออกมา

"อ๋อ โอเค"ญารินตอบพร้อมกับพยักหน้ารับ อะตอมจึงเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารแล้วหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมา

"อีก 1-2 นาทีค่อยตักข้าวทาน หรือถ้าหิวรอไม่ไหวจะตักทานก่อนเลยก็ได้ ฉันขอเอาโทรศัพท์ไปชาร์จแบตแล้วก็ล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวออกมา"เขาพูดบอกแล้วเดินไปทันที ปล่อยให้หญิงสาวร่างเล็กยืนงงอยู่คนเดียว

อะตอมเดินเข้ามาในห้องนอนของตนเอง เขานำสายชาร์จแบตเสียบปลั๊กและเสียบเข้าที่โทรศัพท์ จากนั้นเดินออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง เขาเดินเข้ามาในห้องน้ำยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกสักพัก...

ซู่!

เสียงน้ำไหลกระทบลงบนอ่างล้างหน้า มือหนาทั้งสองข้างค่อยๆยกขึ้นเข้าไปรองอยู่ข้างใต้น้ำก่อนที่อะตอมจะยกขึ้นล้างหน้าของตนเอง จากนั้นเขาหมุนปิดก๊อกน้ำ

ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่หน้ากระจก ใช้มือทั้งสองข้างจับขอบอ่างล้างหน้าเพื่อเท้าไว้ ศีรษะตกเหมือนกับว่าเพิ่งเจอเ๱ื่๵๹อะไรไม่ดีมา ดวงตาปิดสนิทจนไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของเขาได้เลย