มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ความรู้สึกในปากคล้ายกับกระแสไฟฟ้า ที่ทั้งหวานและชา ซึ่งมันทำให้ฉินเฉาไม่สามารถละจากมันได้ มือของเขาไล้ไปทั่วร่างของโรซี่ จนกระทั่งในที่สุดก็คว้าเข้ากับยอดเขาเต็มๆ มือ และนวดมัน

“อืมม...” โรซี่อดร้องครางออกมาไม่ได้ และทันใดนั้นร่างของเธอก็หลอมละลายลง เหมือนกับกำลังถูกต้มด้วยไฟที่ไร้ที่เปรียบ

ขณะที่มืออีกข้างของฉินเฉาได้กอดร่างที่ราวกับไร้กระดูกของโรซี่ไว้ ฉินเฉาน้อยก็ตื่นขึ้นมาอีกขั้น เชิดคาง และแอ่นอก

เมื่อรู้สึกถึงของแข็งที่ระหว่างขาของเธอ หน้าของโรซี่ก็ยิ่งทรงเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

“โรซี่...ยัยปีศาจ...วันนี้ พ่อเธอคนนี้จะกินเธอ....” ฉินเฉาพูด ขณะที่มือของเขาไหลเลื่อนลงไปที่บั้นท้ายบนกางเกงหนังของโรซี่

ก่อนที่ทั้งคู่จะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก ตาของโรซี่ทันใดนั้นก็เบิกกว้าง ผลักฉินเฉาออกไป และกระโดดออกจากร่างของเขา แยกตัวเองออกจากการคุกคามเล็กๆ ของฉินเฉา

“นายนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ” หน้าของโรซี่แดงโดยสมบูรณ์ เหมือนกับหยางกุ้ยเฟยที่เมามาย “ฉันแค่ต้องการเซ็นสัญญากับนาย แต่ไม่คิดว่านายกลับหาโอกาสเล่นซนกับฉัน ผู้ชายคิดแต่เรื่องพวกนี้จริงๆ”

ฉินเฉามองไปที่ปีศาจสาวทรงเสน่ห์ในอากาศ และรู้สึกปากแห้ง ปัญหาคือในจุดวิกฤตินี้ การที่หยุดลูกปืนที่ยิงออกไปแล้วนั้น มันเป็นเรื่องยากจริงๆ

“ฮึ มองใบหน้าที่หื่นกามของนายสิ!” ท่าทางโรซี่เขินอายอย่างมาก แต่เธอยังคงมองดูอย่างสงบ กลอกตาของเธอ และพูดว่า “ตอนนี้นายยังไม่ถึงขั้นที่ 4 ถ้าฉันปล่อยให้นายใช้คาถา มันจะเป็นการทำร้ายนายมากกว่า จะดีถ้ารอจนกระทั่งนายขึ้นขั้นที่ 4 ก่อน ฉันถึงจะให้ความสามารถนี้กับนาย!”

พร้อมกันนั้น เหมือนกับคนที่กำลังหนีความผิด ปีศาจสาวก็กลายเป็นควันและหายไปจากห้อง

“ปู่เธอเถอะ ล้อฉันเล่นใช่มั้ยเนี่ย!” ฉินเฉาร้องออกมาอย่างโหยหวน คิดว่า ‘ปีศาจสาวนางนี้! มากระตุ้นความปรารถนาของฉัน แต่หลังจากที่ทำสำเร็จแล้ว เธอกลับวิ่งหนีไปอย่างนี้เลยเหรอ! เวรเอ๊ย! นี่มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอ!’

และในจังหวะนี้เอง เสียงเคาะก็ประตูก็ดังขึ้นมา

“คุณฉิน....หลับหรือยังคะ?”

เสียงหยูลู่! ตาของฉินเฉาเบิกกว้าง พลางคิดว่า ‘หรือว่าโรซี่ ยัยนั่นจะเล่นคอสเพลย์อีกแล้ว?’

เมื่อถูกความปรารถนาขับเคลื่อน เขาก็เหมือนกับรถไฟรุ่นเก่าที่เต็มไปด้วยถ่านหิน ฉินเฉาพุ่งไปที่พื้นและวิ่งไปเปิดประตู

แน่นอน หยูลู่กำลังยืนอยู่ข้างนอก แม้ว่าเธอจะใส่ชุดนอนอยู่ แต่มันก็ไม่สามารถบดบังรูปกายที่งดงามของเธอได้ เธอกำลังถือแก้วกาแฟร้อนๆ อยู่ในมือเธอ ตาของเธอกำลังมองมาที่ฉินเฉาด้วยอารมณ์ที่ต่างจากปกติ

“คุณฉิน...เป็นอะไรคะ...ทำไมตาคุณแดงๆ ...อะ....”

เธอสามารถพูดออกมาได้แค่ครึ่งประโยค ก่อนที่ปากของเธอจะถูกฉินเฉาหยุด เพื่อที่จะทำให้คำพูดของเธอกลับเข้าไปในท้อง ฉินเฉาที่เลือดกำลังเดือดพล่านเหมือนสัตว์ป่า ยื่นมือออกไปและคว้าเข้าที่ร่างที่อ่อนนุ่มของเธอ ขณะเดียวกัน ก็จูบเข้าที่ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง

โรซี่เหมือนกับวิสกี้บริสุทธิ์ที่ทำให้ผู้คนมึนเมา แต่ริมฝีปากของหยูลู่นั้นหวาน เหมือนกับรสชาติของครีม

เพล้ง! ร่างของหยูลู่เหมือนกับถูกฟ้าผ่า แก้วกาแฟในมือของเธอทันใดนั้นก็ตกลงกับพื้น แตกเป็นชิ้นๆ

26 ปี 26 ปีเต็ม หยูลู่ไม่แม้แต่เคยจับมือกับผู้ชาย แต่ตอนนี้ ทันใดนั้นเธอก็ถูกฉินเฉาจู่โจม มันทำให้สมองของเธอเหมือนกับกำลังขาดออกซิเจน ลัดวงจร และไม่รู้แม้แต่วิธีที่จะคิด

แต่จูบนี้ของฉินเฉาเหมือนกับราดรดกองไฟใส่เธอ ร่างของเธอกลายเป็นเดือด และมือของฉินเฉาก็จับที่หน้าอกของเธออย่างย่ามใจ เธอเสียวจนอ่อนแรง

“ฉัน...เอากาแฟมาให้....อะ....”

ฉินเฉาเหมือนกับยาพิษ ที่ทำให้ความคิดและความรู้สึกของหยูลู่สับสนและยุ่งเหยิง เขากอดเอวสาวงามที่เหมือนไร้น้ำหนักเข้าไปในห้อง และปิดประตูด้วยเท้าของเขา

ในขณะเดียวกัน เขายื่นมือออกมาและถอดชุดนอนของหยูลู่ออก ‘ไม่ว่าจะแบบไหน ปีศาจสาวนางนี้ก็สามารถเสกชุดออกมาได้ทุกแบบ เธอไม่พลาดแม้แต่ชุดเดียว’ ฉินเฉาคิด

‘แต่มันก็แค่นั้น ครั้งนี้ โรซี่ก้าวหน้าขึ้นมาก เธอสามารถซ่อนแม้กระทั่งกลิ่นอายของเธอ’

ดวงตาทรงเสน่ห์ของหยูลู่คล้ายกับเส้นไหม ขณะที่ปากของเธอพ่นลมหายใจหอมๆ ออกมา ออกจะหอบถี่เล็กน้อย นอกจากนี้ผมที่เป็นลอนยาวที่แทบจะถึงช่องแคบของเธอ ทั้งหมดนี้ทำให้ฉินเฉาแทบจะสูญเสียสติไป และเลือกที่จะมองข้ามทุกสิ่ง ยกเว้นก็แต่ฉินเฉาน้อย ที่พร้อมจะทำสงครามแล้วสำหรับคืนนี้

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟา กอดกันและกัน แขนของเธอกอดเขาไว้อย่างไม่ตั้งใจ สาวสวยในอ้อมแขนส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด ทำให้ฉินเฉารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง พลางคิดว่า ‘ปีศาจรู้สึกเจ็บด้วยเหรอ? ไม่ เธอแค่อำฉันเล่น!’

“ได้โปรด...อย่ารุนแรง....” และเมื่อสาวงามพูดสิ่งนี้ ฉินเฉาก็เหมือนกับถูกฟ้าผ่า

โรซี่จะต้องไม่พูดคำพวกนี้แน่นอน ปีศาจสาวที่ชอบลวงคนไปในทางที่ผิดนั้น จะต้องตอบสนองฉินเฉาอย่างร้อนแรงไปแล้วในตอนนี้

‘เวร!’ สาบานต่อวิญญาณหลัวเต๋อ ‘คืนนี้ พ่อแกคนนี้ ไม่ได้ตั้งใจที่จะหาเป้าหมายผิดคนแน่นอน....’

‘โอ้ แล้วไปเถอะ ที่ทำไปแล้วก็ทำไป แค่ทำต่อไป’ ...ความรู้สึกยิ่งมายิ่งตื่นเต้น ฉินเฉาใช้ประสบการณ์จากการดูหนังเอวีญี่ปุ่นขณะที่อยู่มัธยม และใช้ทุกสิ่งที่เขารู้เข้าโรมรันกับหยูลู่ ผู้ที่โชคชะตาทำให้ตกเข้าสู่ปากของหมาป่าอย่างเขา

สิ่งนี้ดำเนินไปตลอดทั้งคืน

หยูลู่เหงื่อออกทั่วร่าง นอนอยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา เธอคิดว่า ‘ฉันทำเรื่องพวกนี้จริงๆ ....ยิ่งกว่านี้ มันยังบ้าคลั่งอย่างมากด้วย....’ ความคิดนี้ยิ่งทำให้หยูลู่อายมากขึ้น เธอก้มศีรษะของเธอซบเข้ากับหน้าอกของฉินเฉา หน้าของเธอเห่อร้อนพอที่จะสามารถทอดไข่ได้ เธอไม่กล้ามองขึ้นไป

“นี่...นี่...” พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แม้ว่าทั้งสองคนไม่ได้คิดว่าจะกอดกันแบบนี้ ถ้าพวกเขาถูกคนอื่นในบ้านหลังนี้พบเข้า มันจะไม่เป็นเรื่องดี

ยิ่งกว่านั้น ในใจฉินเฉาเริ่มรู้สึกผิด ‘โรซี่พูดถูก ผู้ชายเอาแต่คิดเรื่องอย่างว่า การทำอย่างนี้...ไม่ยุติธรรมกับซูจี’ เขาคิด

“ถ้านายไม่คิดถึงฉัน ฉันจะตัดไข่นาย!” คำพูดที่ซุกซนของซูจีทันใดนั้นก็ดังอยู่ในหูของฉินเฉา ทำให้กลัวจนตัวสั่น ยิ่งเห็นหยูลู่ที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาก็ยิ่งกลัวมากขึ้น

‘ถ้าซูจีรู้เรื่องนี้ บางทีฉินเฉาน้อยของฉันคงถูกตัดออกไปจริงๆ!’

“มีอะไรเหรอ?” ในที่สุดหยูลู่ก็ยกหัวขึ้นมา และถามเขาพร้อมแก้มที่ขึ้นสี ลอนผมของเธอตกอยู่บนอกของฉินเฉา ทำให้เขารู้สึกยุ่งยากกับสิ่งที่ล่อลวงนี้อีกครั้ง

ฉินเฉาแอบกัดลิ้นตัวเอง เพื่อทำให้หัวโล่ง และจากนั้น พร้อมกับความรู้สึกผิด เขาพูดกับหยูลู่

“หยูลู่ ผมขอโทษ ผม....”

“ฉันรู้...คุณไม่ต้องพูดอะไรอีก....” ทันใดนั้นหยูลู่ก็ยกนิ้วมือของเธอออกมา และแตะมันเข้ากับริมฝีปากของฉินเฉา “ฉันเข้าใจว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบของนาย....ฉันแค่มีชะตาที่โหดร้ายเท่านั้นเอง ฉันไม่น่ามาหานายดึกขนาดนั้นเลย”

หยูลู่พูดขณะที่เธอก็ลุกขึ้นจากฉินเฉาอย่างช้าๆ เมื่อรู้สึกเจ็บ เธอขมวดคิ้วมุ่น หน้าของเธอเหมือนจะซีดๆ

“คุณไม่เป็นไรนะ?” ฉินเฉาลุกตามมา เขารู้ว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกของหยูลู่ หลังจากที่ผ่านศึกหนักมาทั้งคืน มันคงจะแปลกถ้าเธอรู้สึกดี

แต่หยูลู่แค่โบกมือ และพูดอย่างสุภาพว่า “ฉันไม่เป็นไร”

จากนั้นเธอก็หยิบชุดนอนที่ถูกถอดอยู่บนพื้น และใส่มัน จุดสำคัญทุกจุดถูกปิดไว้ นี่ทำให้เธอยิ่งดูเย้ายวนใจยิ่งขึ้น

“คุณฉิน...ฉินเฉา...โปรดลืมเรื่องนี้ และยกโทษให้ด้วย แต่อนาคตสำหรับฉัน จะไม่เกิดขึ้นอีก” คำนี้จากหยูลู่ทำให้ฉินเฉาตะลึง “เรื่องที่เกิดขึ้น...เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉันแค่ลืมมันไป ถ้าผู้อำนวยการเหลียวรู้เรื่องที่ทำเมื่อคืน เขาจะไม่ปล่อยคุณไป”

“เหลียวตงไค?” ฉินเฉายกคิ้วขึ้น “ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?”

“เมื่อฉันอายุ 10 ขวบ พ่อแม่ของฉันตายไป ทำให้ฉันกำพร้า ผู้อำนวยการเหลียวรับฉันเข้ามา และเลี้ยงฉันจนโต ความตั้งใจของเขาที่มีต่อฉัน แม้ว่าฉันจะทำเป็นไม่รู้ แต่ฉันก็ไม่สามารถถ่วงมันไปได้ตลอด วันหนึ่ง ฉันจะกลายเป็นคุณนายเหลียว เป็นแม่เล็กของเหลียวชาชา นี่เป็นความจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนได้”

“ฮึ เหลียวตงไคอยากจะแย่งผู้หญิงของฉัน? ฉันสามารถจัดการเขาได้ด้วยมือเดียว” เสียงของฉินเฉาดูเย็นชา นอกจากนี้ เขาและหยูลู่ก็มีความสัมพันธ์ทางกายกันไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินว่าเธอต้องแต่งงานกับเหลียวตงไค หัวใจของเขาก็ไม่สามารถยอมรับมันได้

“ฉินเฉาอย่าพูดเหลวไหล!” หยูลู่รีบส่ายหัวของเธอ และจูบปากฉินเฉาอย่างอ่อนโยน เธอใช้จูบนี้เพื่อทำให้ฉินเฉาใจเย็นลง “ฉินเฉา ฉันรู้ว่าคุณแข็งแกร่ง แต่ถ้าเหลียวตงไคมุ่งเป้าที่ครอบครัวคุณ คุณจะทำยังไง?”

“ยิ่งกว่านั้น เมื่อคืน...ในช่วงสำคัญ...” หน้าหยูลู่แดง มีท่าทางเขินอาย จากนั้นก็พูดเคร่งขรึมว่า “คุณเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่น ในใจของคุณ เธอต้องเป็นคนที่คุณรักมากที่สุด ใช่มั้ย?”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาสามารถเห็นความไม่พอใจในสายตาของหยูลู่ นี่ทำให้เขาเหงื่อตก “นี่ นี่ฉันเรียกชื่อซูจีออกไปเหรอ?”

“ซูจี? ใครคือซูจี?” ตาของหยูลู่โตขึ้น มองมาที่ฉินเฉา “คุณมันคนไม่ดี คุณไม่ได้มีผู้หญิงแค่คนเดียว!”

“บัดซบ...หรือว่าคนที่ผมเรียกคือ....ซูเฟย? ไม่ เธอเป็นพี่สะใภ้ของฉัน นั่นมันชั่วร้ายเกินไป ฉินหลิง? รูปร่างของเธอดีมาก แต่ความสัมพันธ์ของฉันไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น หลี่นา? พระเจ้า ฆ่าฉันเถอะ เธอยังเด็กอยู่เลย!”

“...” หยูลู่พูดไม่ออก ชายคนนี้ถึงกับพูดชื่อออกมามากมาย

“ลู่ลู่...ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว คุณบอกผมได้มั้ยว่าเธอคือใคร?” ฉินเฉารู้สึกว่าคำถามนี้แย่มากๆ แต่เมื่อพวกเขาทั้งสองคนกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว มันคงมีแต่ต้องเปิดอกคุยกันเท่านั้น

“ชื่อที่คุณพูดออกมา ไม่ใช่ชื่อที่คุณตะโกนออกมาเมื่อคืน”

“ฟู่....ดีแล้ว...ดูเหมือนว่าฉันยังเป็นผู้ชายที่ดีอยู่”

หยูลู่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี คิดว่า ‘อะไรที่ทำให้นายคิดว่านายยังเป็นคนดีอยู่? ผู้ชายที่ดีจะ...จะทำเรื่องแบบนี้เหรอ?’

“ชื่อที่คุณตะโกนออกมาคือ...ฉานฉาน หยางฉานฉาน...”

“อะไรนะ?” เหมือนกับถูกฟ้าผ่า ท่าทางเหมือนท้องผูกของเขาเมื่อกี้หายไป ร่างของเขาดูท่าทางว่างเปล่า คิดว่า

‘หยางฉานฉาน...เหมือนว่าฉันไม่สามารถลืมเธอได้?’

“เอาล่ะ ฉันได้พูดสิ่งที่ฉันอยากพูดไปแล้ว ลืมเรื่องของฉันทั้งหมดซะ” หยูลู่หน้าแดงก่ำ ยื่นมือไปหยิบเอาเสื้อโค้ตของฉินเฉามาคลุมร่างเธอไว้ ปิดผิวเปลือยเปล่าของเธอ “ฉันยืมเสื้อนี่ไปก่อน ฉันจะคืนให้คุณทีหลัง”

“ฉัน...ฉันจะจบกันแบบนี้จริงๆ เหรอ?” ฉินเฉาถามอย่างโง่งม

“หรือว่า คุณยังอยากให้ฉัน...ทำเรื่องแบบนั้นกับคุณอีก?” พร้อมกับหน้าที่ยิ่งแดงไปใหญ่ เธอหันมาจ้องฉินเฉาเขม็ง “ในอนาคต ฉันอยากให้คุณหยุดคิดเรื่องพวกนี้ซะ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว และไม่สามารถทำตัวเอาแต่ใจแบบชาชาได้! ฉินเฉา คุณเป็นผู้ชายที่ดี เป็นผู้ชายที่ดีของผู้หญิงของคุณเถอะ”

พร้อมกันนั้น หยูลู่ก็ผลักประตูออกไป จังหวะที่เธอเดินออกจากห้องของฉินเฉา เธอไม่สามารถห้ามน้ำตาของเธอได้ มันไหลออกมาอาบหน้าของเธอ

‘ถ้านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด งั้นก็ปล่อยให้ฉันรับโทษนี่เพียงลำพังเถอะ....’ เธอคิด

เธอเดินโซเซจากไป กัดริมฝีปากตัวเอง และเดินอย่างช้าๆ ไปที่ชั้น 2

ฉินเฉานั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง เขาจุดบุหรี่ขึ้นมา แต่ทันใดนั้นก็บี้มันทิ้งไป

‘บัดซบ นี่คือม่านหลังเซ็กส์งั้นเหรอ!?’

“ยินดีด้วย ยินดีด้วย นายเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว” เสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ดังขึ้นในหัวฉินเฉา เขามองขึ้นไป และทันใดนั้นก็เห็นโรซี่ ที่กำลังนั่งอยู่บนโคมระย้า

“โรซี่! เธอทำได้ดีมาก!” ฉินเฉาร้องออกไปโดยไม่มีความรู้สึกโกรธแม้สักนิด

จบตอน