หนึ่งฝันพันจักรวาล

“โอ้วโลกเดิมมม!! เป็๲ไปได้ไงง…ฝันซ้ำต่อเนื่อง!! มันไม่เคยเป็๲แบบนี้…”

เสียงเซ็นดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางภาพรอบตัวที่ค่อย ๆ คงรูป

ไม่ใช่ความฝันแบบเลือนลาง…แต่มันชัดเจนเกินไป

ชัดเจนเสียจนเขารู้ทันทีว่า นี่คือโลกเดิม โลกที่เขาเคยเฝ้ามองจากไกล ๆ

และไม่เคยได้แตะต้องเลยสักครั้ง

พื้นไม้เก่าเย็นเฉียบ ลมผ่านรอยรั่วของหน้าต่างจนเกิดเสียง “ฟู่ว...” ที่ไม่สม่ำเสมอ

ห้องไม้หลังเล็กอบอวลด้วยความเงียบ…แต่เป็๲ความเงียบที่หนาหนัก ไม่ใช่สงบสุข

เซ็นยืนนิ่งอยู่ในมุมสูงเหมือนเคย สายตามองลงไปยังร่างเล็กที่ขดตัวอยู่บนเตียง

เงาแสงจันทร์สาดลงบนร่างนั้นบางเบา แต่ยังเห็นชัดว่า

เขายังไม่ลุกขึ้น

ยังไม่เปลี่ยนไป

ยังเป็๲คนเดิม…ที่นอนอยู่ตรงนั้นมาตลอดหลายเดือนในฝัน

เขาหลบหน้าใครทุกคนในตระกูล

ไม่ออกจากห้อง ไม่พบหน้าใคร

มีเพียงสาวใช้ที่ยังคงส่งข้าวส่งน้ำให้เงียบ ๆ ทุกวัน

โดยไม่พูดอะไร และไม่คาดหวังอะไรตอบกลับ

แม้พ่อและแม่ของเขาจะเป็๲ห่วงมากเพียงใด

แต่ในฐานะผู้นำตระกูล พวกเขาก็ไม่อาจฝืนกระแส

กระแสที่พัดพาทุกสายตาในตระกูล…

ไปยังหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

ลั่วซิน — คู่หมั้นเก่าของเขา

หญิงสาวผู้มีพร๼๥๱๱๦์ รูปโฉมงดงาม และบุคลิกเฉียบขาด

นางคือคนที่ตระกูลเลือกจะทุ่มทรัพยากรทั้งหมดให้

เพราะนางสามารถพาตระกูลก้าวหน้า

เพราะนางคือความหวังใหม่

เพราะนางอาจทำให้สำนักใหญ่หันมามอง

ทั้งโอสถระดับสูง สมุนไพรล้ำค่า

ทั้งความใส่ใจ ทั้งการยกย่อง

ทั้งหมด…ถูกเทไปที่นาง

ขณะที่อีกคนหนึ่ง…

ถูกทิ้งไว้ในเงามืด

...

เซ็นยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เขาไม่เข้าไป ไม่แตะต้อง ไม่แม้แต่จะส่งเสียง

เพราะเขารู้ดี…ว่าเขาไม่ใช่คนในโลกนี้

เขาเพียงรับรู้ รับฟัง และรับชม

…เหมือนเสียงสะท้อนที่ไร้ตัวตน

และภาพตรงหน้านั้น

ไม่ใช่ภาพแรกที่เขาเห็นในโลกนี้

แต่มันคือ “ฉากเดิม” ที่เคยเกิดขึ้นแล้ว

แต่ครั้งนี้ มันต่างออกไป

เซ็นสูดหายใจลึก พยายามส่ง “อะไรบางอย่าง” ไปถึงอีกฝ่าย

ทั้งเสียง ทั้งความรู้สึก ทั้งคลื่นความคิด

เขาทำแบบนี้มาหลายครั้ง…ในฝันหลายคืน

แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความว่างเปล่า

ครั้งที่สอง…

ครั้งที่สาม…

“เอาวะ…ครั้งสุดท้ายแล้วกัน…”

...

โลกหมุนกลับ — เปลี่ยนมุม

เหมือนกล้องที่เคยอยู่สูงค่อย ๆ เลื่อนลงพื้น

และตอนนั้นเอง...เขาก็รู้สึกถึงบางอย่าง

แรงกระชากเบา ๆ

เหมือนร่างกายของเขาถูก “ปลดล็อก” ออกจากจุดที่เฝ้ามอง

เขารู้สึกถึงแรงโน้มถ่วง

รู้สึกถึงผิวไม้ใต้ฝ่าเท้า

รู้สึกถึงลมหายใจเย็นเยียบที่ปะทะใบหน้า

เขา…อยู่ในห้องนั้นแล้ว

เซ็นเบิกตากว้าง พอรู้ว่าเท้าของตัวเองแตะพื้นได้จริง ๆ

เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือยกขึ้นมาดูเหมือนเด็กเพิ่งหัดเดิน

“นี่เรา…ทำได้แล้ว?”

เขาหันกลับไปมองร่างของซู่เหยียนจื่อที่นอนอยู่

ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านอก ทั้งดีใจ ตื่นเต้น และโล่งใจ

เขาอยากเข้าไปพูด อยากเข้าไปเขย่าตัว อยากบอกว่า “ข้าอยู่ตรงนี้”

แต่พอเขาก้าวเท้า…

ปึ่ก!

ฝ่าเท้าของเขาชนเข้ากับ “อะไรบางอย่าง” ที่ไม่มีตัวตน

เขาถอยหลังออกอัตโนมัติ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปแตะ

คลื่นบางอย่างแผ่ซ่าน

มันใส มองไม่เห็น…แต่รู้สึกได้

เหมือนม่านน้ำ

เหมือนกระจก

เหมือนผิวของความฝันที่ยังไม่ยอมให้เขาเข้าไปจริง ๆ

เขาทดสอบด้วยการใช้กำปั้นทุบ

เสียง "วูม!" ดังเบา ๆ ตามด้วยคลื่น๼ะเ๿ื๵๲กระเพื่อมไหวออกเป็๲วง

ภาพในห้องบิดเบี้ยวไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแน่นิ่งอีกครั้ง

“ข้าจะไม่ยอมแค่นี้หรอก…”

เขาถอยหลังหนึ่งก้าว สูดหายใจลึก

กำปั้นของเขาถูกยกขึ้นสูง แล้วเหวี่ยงลงด้วยแรงทั้งหมดใส่ผิวน้ำไร้สีตรงหน้า

“ปึ่ก!”

กำแพง๼ะเ๿ื๵๲เล็กน้อย แต่ยังคงเดิม

แค่คลื่นบาง ๆ สะท้อนออกมาเหมือนบ่อน้ำถูกรบกวน ไม่มีแม้แต่รอยร้าว

“อีกครั้ง…”

เซ็นขบกรามแน่น

“ปึ่ก!” ครั้งที่สอง กระเพื่อมไหวแรงกว่าเดิม

แสงจันทร์บนพื้นสะท้อนเป็๲ระลอก เหมือนภาพกำลังบิดเบี้ยว

แต่มันยังคงคืนรูปดังเดิม ราวกับปฏิเสธทุกความพยายามของเขา

“ครั้งที่สาม…”

เสียงหอบของเขาหนักขึ้น

ฝ่าเท้าแน่นลงบนพื้น มือขวากำแน่นแล้วเหวี่ยงใส่แนวกั้นนั้นอีกครั้ง

คลื่นแตกกระจาย — บิดเบี้ยวรอบห้อง — เสียง “แคร่กก...” เสียงสะท้อนก้องขึ้นทั่วห้องเหมือนเสียงกระจกร้าว

และในวินาทีนั้น…

“เพล้ง!!”

ไม่ใช่กระจก ไม่ใช่น้ำ แต่เป็๲เสียงของ “ฝัน” ที่แตกออกจากกัน

เหมือนม่านบาง ๆ ที่ถูกฉีกให้ขาดเป็๲เส้น

พื้นไม้สะท้าน แสงจันทร์กระเพื่อม

ฝุ่นละอองในห้องร่วงหล่นจากเพดาน

และในชั่วพริบตานั้น…กำแพงที่กั้นเขาออกจากอีกฟากฝัน ก็สั่น๼ะเ๿ื๵๲

ร่างของซู่เหยียนจื่อบนเตียง…ขยับเล็กน้อย

นิ้วมือกระตุกเบา ๆ ราวกับรู้สึกถึงบางอย่างในอากาศที่ไม่เหมือนเดิม

เขาไม่ได้ลุกขึ้น

ไม่ได้หันมามอง

แต่ในเสี้ยวนาทีนั้น ห้องไม้หลังนี้ไม่เงียบอีกต่อไป

เซ็นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ฝ่าเท้ายังคงแตะอยู่บนพื้นโลกแห่งฝัน

สายตาจ้องไปยังร่างนั้นด้

วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถาม

“เ๯้ารู้สึกใช่ไหม…?”

เขาไม่ได้พูดออกมา

แต่ความรู้สึกนั้น มันเดินทางผ่านอากาศ

ผ่านแสง ผ่านฝัน

ไปยังอีกฝ่าย

และในความเงียบของค่ำคืนนี้…

เขาไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไป

------------------

ตอนนี้คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง

เสียงฝันที่เคยเงียบ — ถูกแตะ

ขอบเขตที่เคยจับต้องไม่ได้ — เริ่มสั่น

พระเอกของเราอาจยังไม่ได้พูดคุยกับใคร

แต่เขาก็ “ส่งถึง” บางสิ่งที่อยู่ในอีกฟากหนึ่งแล้ว

๻ั้๫แ๻่ตอนนี้เป็๞ต้นไป…

ความฝันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

และเขา…จะไม่ใช่แค่คนที่เฝ้ามองอีกแล้ว

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้

ขอให้คุณรู้ว่า ทุกครั้งที่คุณเข้ามา — มีคนหนึ่งกำลังยิ้มอยู่เสมอ :)