ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

รุ่งเช้าของวันใหม่มาพร้อมกับไอหมอกบางที่คลุมทั่วสำนักหมื่นกลจักร

แสงอาทิตย์ส่องผ่านโครงเหล็กของหอคอยจักรกล สาดเงาทับซ้อนลงบนลานฝึกซึ่งถูกออกแบบให้สะท้อนพลังงานเวทอ่อน ๆ จากพื้นหินลวดลายวงเวทหมุนวนเป็นชั้น

หลิงเซียวเดินอย่างสงบลงจากหอศิษย์ใหม่ สูดลมหายใจลึกขณะทอดสายตามองไปรอบ ๆ

ในใจเขา—แบบจำลองแกนพลังของตนเริ่มชัดเจนขึ้นทุกขณะ

แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังไม่รู้…คือเสียงกระซิบจากเบื้องลึกของสำนัก กำลังเริ่มแพร่กระจาย

“เจ้าศิษย์ใหม่ผู้นั้น…สร้างกลจักรต้นแบบภายในคืนเดียวจริงหรือ?”

“เขาใช้จิตเป็นแกน? ข้ามิอาจเข้าใจได้…นั่นมันเสี่ยงเกินไป…”

ข่าวลือที่เริ่มต้นจากกลุ่มศิษย์ชั้นอาวุโสบางคน เริ่มแผ่ขยาย

จนไปถึงหูของ “เหลียนอวิ๋น” — ศิษย์อันดับหนึ่งแห่งหอชั้นใน

…

ขณะเดียวกัน

ในห้องทดลองลับซึ่งฝังอยู่ใต้ฐานหอคอยโลหะ

ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสองสี—ดำและเทา—ยืนเงียบมองแผงกลไกทรงกลมหมุนอยู่กลางอากาศ

รอบตัวเขาคือเศษเหล็ก ผนึกเวท และแผงจักรกลที่ดูคล้ายจะมีชีวิต

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น

“เหลียนอวิ๋น” หนึ่งในผู้นำของศิษย์ระดับสูงหันขวับมองผู้มาเยือน

ผู้เฒ่าในชุดคลุมสีหม่นเดินเข้ามาช้า ๆ พลางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่ง

บนกระดาษนั้นคือ แบบจำลองพลังจิตจากศิษย์ใหม่

เหลียนอวิ๋นเพียงสบตาแบบร่างนั้น แล้วหัวเราะเบา ๆ

“กล้าดี…สร้างวงจรพลังโดยไม่มีเส้นหลักพลังเวทหรือปราณ

เจ้าหนูนั่นคิดจะหลอมจิตให้กลายเป็นเครื่องจักรหรือไร?”

ผู้เฒ่าตอบเพียงสั้น ๆ

“แต่มันทำงานได้…ในระดับต้น”

ความเงียบปกคลุมห้องทดลองชั่วครู่

ก่อนเหลียนอวิ๋นจะยื่นมือออก

ดึงหอกจักรกลของตนขึ้นจากแท่นเหล็ก เสียงกลไกสั่นเบา ๆ ดังตามจังหวะชีพจรของเขา

“ถ้าเช่นนั้น…ให้ข้าทดสอบแกนจิตของมันด้วยตนเอง”

…

บ่ายวันนั้น

ขณะหลิงเซียวกำลังเดินผ่านลานศิษย์เพื่อไปยังคลังกลไก

เสียงกระแทกของเท้า และกลิ่นพลังปราณที่แหลมคมก็ปะทะเข้ามาทันที

ศิษย์มากหน้าหลายตาเริ่มเบี่ยงทาง

ก่อนเงาของใครบางคนจะปรากฏเบื้องหน้า

เหลียนอวิ๋น ก้าวช้า ๆ มาหยุดตรงหน้าเขา

พร้อมเสียงพูดที่ดังพอให้ทั้งลานได้ยิน

“เจ้าคือหลิงเซียวใช่หรือไม่?”

หลิงเซียวชะงัก…ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

“ข้าอยากเห็น…จักรกลจิตของเจ้าทำงานอย่างไร”

“แต่ข้าไม่สนคำอธิบาย—ข้าต้องการเห็นมัน ‘ในสนามจริง’”

เสียงฮือฮาระลอกใหม่ดังขึ้น

หลายคนถอยห่างเปิดทางโดยไม่ต้องสั่ง

ศิษย์อาวุโสท่านนี้มิใช่คนธรรมดา—เขาเคยปราบจอมเวทระดับสูงด้วยหอกจักรกลเพียงหนึ่งครั้ง

หลิงเซียวสบตาอีกฝ่ายอย่างสงบ

ไม่มีความลังเล ไม่มีความกลัว

เพียงพูดเรียบ ๆ ว่า

“ข้ายินดี…แต่ขอเพียงเจ้าต้องใช้พลังเพียงระดับเดียวกับข้า”

เหลียนอวิ๋นเลิกคิ้ว แต่ยิ้มอย่างพึงใจ

“ตกลง…หากเจ้าเอาตัวรอดได้สามสิบกระบวนท่า ข้าจะยอมรับในแนวทางของเจ้า

แต่หากไม่—เจ้าต้องเลิกสร้างจักรกลใดที่อาศัยจิตเป็นแกนอีก”

หลิงเซียวพยักหน้า และวินาทีนั้นเอง

พื้นเวทีกลางลานก็สว่างวาบขึ้นทันทีโดยไม่ต้องร่ายเวท—กลไกสนามทดสอบเปิดใช้งาน

ศิษย์หลายสิบคนพากันล้อมวง

บางคนกระซิบ บ้างตื่นเต้น บ้างลอบส่ายหน้า

แต่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง

—

เวทีปรากฏวงเวทสามชั้น

ฟันเฟืองพลังเวทหมุนช้า ๆ คล้ายระฆังก่อนสงคราม

เหลียนอวิ๋นยกหอกกลจักรขึ้น

แสงสว่างสีเทาเข้มไหลผ่านร่องจักรกลราวกับโลหิต

หลิงเซียวเอง

เพียงหลับตา สูดลมหายใจลึก…

แล้วเปิด “วงจรจิตกล” ของตนออก

เสียง “คลิ๊ก—” เบา ๆ ดังขึ้นจากภายในอก

ขณะกระแสพลังจิตผสานกับโครงสร้างกลไกต้นแบบในร่าง

และนั่นคือวินาทีที่…

“จิต” กลายเป็น จักรกล