cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

สองพี่น้องที่ได้ยินพ่อของตัวเองกล่าวเช่นนั้นก็หัวเราะขบขันกันยกใหญ่ ในเวลาต่อมาเหมือนไป๋เฉินจะนึกอะไรขึ้นได้จึงได้เอ่ยปากพูดออกมา

"ท่านพ่อขอรับ ข้าว่าจะส่งฉีเอ่อร์ไปดาราจักรแห่งการศึกษาในปีนี้"

"หืม!"

เมื่อได้ยินไป๋เฉินกล่าวประโยคนี้ออกมา ไป๋เทียนซินและไป๋ซานก็พลันขมวดคิ้วเป็นปมในทันที เห็นได้ชัดเลยว่าคำพูดประโยคนี้ของไป๋เฉินนั้นมันเกินความคาดหมายของพวกเขาเป็นอย่างมาก

"น้องชายนี่มันเร็วไปหรือเปล่า หลานชายพึ่งอายุยี่สิบสองย่างเข้ายี่สิบสามปีเองไม่ใช่หรือ ข้าว่าควรจะให้เขาอยู่กับครอบครัวอีกสักสองปีแล้วค่อยให้เขาไปเรียนจะดีกว่า"ไป๋ซานเสนอความคิดเห็นออกมา เพราะเขาคิดว่ามันเร็วเกินไปจริงๆ

"ไม่หรอกขอรับ สำหรับฉีเอ่อร์การไปเรียนปีนี้ถือว่าเหมาะสมแล้ว เพราะเด็กคนนั้นพิเศษกว่าอัจฉริยะคนอื่นมาก และต้องใช้เวลาฝึกฝนมากกว่าคนอื่นเช่นเดียวกัน ดังนั้นข้าจึงไม่อยากให้เขาเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์"ไป๋เฉินส่ายหน้าแล้วกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น

"หืม พิเศษกว่าคนอื่นอย่างนั้นหรือ พิเศษอย่างไรกัน?"ไป๋เทียนซินเริ่มเกิดความสนใจ

"ท่านพ่อ ท่านเห็นพลังในมือซ้ายของเหล่าภรรยาของฉีเอ่อร์หรือไม่?"ไป๋เฉินหันไปกล่าวถามบิดา

ไป๋เทียนซินพยักหน้า "เปลวเพลิงสีทอง แสงสว่าง ความมืด สายฟ้าทมิฬ และพลังแม่เหล็กใช่ไหม พลังเหล่านี้ของพวกหลานสะใภ้แม้จะดูเหมือนเป็นธาตุธรรมดาๆ แต่แท้จริงแล้วกลับไม่ธรรมดาเลยสักนิด เพราะเพียงแค่ข้ามองไปที่พลังเหล่านั้นจิตใจข้าก็สั่นสะท้านอย่างไม่ทราบสาเหตุ"

ไป๋เฉินยิ้ม "ไม่ปิดบังท่านพ่อ ทุกพลังในมือซ้ายของพวกเธอล้วนแต่ได้รับสืบทอดมาจากฉีเอ่อร์ทั้งสิ้น อีกทั้งเขายังสามารถใช้เขตแดนได้อีกด้วย"

"พรวด!"

"ว่าไงนะ!!"

สิ้นสุดเสียงของไป๋เฉิน ทั้งไป๋เทียนซินและไป๋ซานก็พากันลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ใบหน้าแสดงออกถึงความแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนการที่หลานชายของพวกเขามีพลังทั้งห้าธาตุเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่ไป๋ฉีใช้เขตแดนได้ด้วยอายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น

"นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน! แม้แต่ระดับจ้าวจักรวาลยังมีน้อยคนนักที่จะเข้าใจพลังของตนเองอย่างท่องแท้ถึงขนาดสร้างเขตแดนขึ้นมาได้!"ไป๋ซานกล่าวเสียงสั่น เห็นได้ชัดเลยว่าเขายังช็อกไม่หาย

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำมันได้อย่างไร อาจเป็นเพราะทักษะการทำความเข้าใจในพลังของเขาเหนือกว่าคนอื่นมาก"

"ว่าไงขอรับ พอรู้ถึงพรสวรรค์ของหลานชายพวกท่านแล้ว พวกท่านยังคิดว่าการเข้าเรียนในปีนี้ของเขาเร็วไปอีกหรือไม่" ไป๋เฉินกล่าวถามไถ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะภาคภูมิใจในตัวของลูกชาย

"อืม ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่าเขาก็ควรเข้าเรียนในปีนี้จริงๆ แต่ว่านะเฉินเอ่อร์ข้าสงสัยว่าหลานชายคนนี้สืบทอดพลังให้กับผู้อื่นได้อย่างไร"ไป๋เทียนซินตอบทั้งยังไม่วายกล่าวถามกลับมา

ไป๋เฉินยิ้มก่อนที่จะตอบไปตามตรง "ฉีเอ่อร์เคยบอกข้าว่าร่างกายของเขาพิเศษมากและสามารถส่งต่อพลังให้กับสตรีที่เขาร่วมรักได้"

คำพูดนี้ทำเอาทั้งไป๋เทียนซินและไป๋ซานพากันนิ่งอึ้งไปตามๆกัน ทักษะการผสานหยินหยางพวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่การสืบทอดพลังให้ภรรยาโดยตรงเช่นนี้พวกเขากลับพึ่งเคยพบเคยเห็นเป็นครั้งแรก นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์

"ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า ความสามารถนี้ของเขาก็ไม่ควรเปิดเผยออกไป ไม่เช่นนั้นเกรงว่าสตรีทั่วทั้งจักรวาลจะจับจ้องเขาในฐานะพ่อพันธุ์ชั้นดี"ไป๋เทียนซินกล่าวหลังจากที่ตั้งสติได้ ซึ่งไป๋ซานและไป๋เฉินก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น

ในขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกัน ไป๋ฉีและไป๋หมิงก็เดินออกมาจากห้องแคปซูลด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูอิ่มเอมใจ เห็นได้ชัดเลยว่าจักรวาลเสมือนจริงมอบประสบการณ์ดีๆให้พวกเขาเยอะมากเลยทีเดียว

"อ๊ะ...ท่านปู่ ท่านพ่อ พวกท่านมาตั้งแต่ตอนไหนขอรับ"ไป๋หมิงทำความเคารพแล้วจึงเอ่ยปากถาม แน่นอนไป๋ฉีก็ทำความเคารพชายสองคนเบื้องหน้าเช่นเดียวกันแต่เขาไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเลยสักนิด ภาพนี้ทำเอาไป๋เทียนซิน ไป๋ซาน และไป๋เฉินต่างพากันหัวเราะออกมา

"เจ้าตัวแสบ เจ้าพาน้องชายเจ้าไปถึงไหนมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอาหญิงอยากจะพบหลานคนใหม่ของพวกนางใจจะขาด"เป็นไป๋ซานที่เอ่ยปากถาม

เมื่อไป๋หมิงได้ยินเช่นนั้นก็ยืนเกาหัวและยิ้มเจื่อนในทันที "ข้าพาน้องชายไป๋ฉีไปเที่ยวจักรวาลเสมือนเขตเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรานี่เองขอรับ แต่ที่กลับมาช้าก็เพราะต้องรอน้องชายไป๋ฉีเข้าไปทดสอบในหอคอยของทุกดวงดาวที่พวกเราไป"

"โอ้ เป็นเช่นนั้นเอง หลานชายแล้วเจ้าได้อันดับที่เท่าไรบ้างล่ะ"ไป๋เทียนซินหันไปทางไป๋ฉีแล้วกล่าวถามด้วยความสนใจ

"เอ่อ.....ข้าทดสอบทั้งหมดสิบหอคอยขอรับ ได้อันดับหนึ่ง สามหอคอย ได้อันดับที่สอง สองหอคอย ได้อันดับที่หนึ่งร้อย สองหอคอย และไร้อันดับอีกสามหอคอยขอรับ"ไป๋ฉีกล่าวอย่างเกร็งๆ เพราะเขากลัวว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้ตระกูลไป๋ต้องขายหน้า

แต่ทว่าไป๋เทียนซิน ไป๋ซาน และไป๋เฉินกลับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ อันดับหนึ่งสามหอคอย นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นโดยง่ายเพราะมันต้องแข่งกับคนอีกหลายร้อยหลายพันจักรวาล แต่ไป๋ฉีกลับทำให้มันเกิดขึ้นได้เสียอย่างนั้น จะไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร

"ฮี่ฮี่! ยังเร็วไปที่จะตกใจนะขอรับ"กล่าวจบไป๋หมิงก็กางข้อมูลสถิติของไป๋ฉีออกมาให้ทุกคนดูโดยไม่รอช้า ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำเอาพวกเขาแทบลืมหายใจ

"หอคอยแรกเริ่ม อันดับหนึ่ง ฉี 5 วินาที

หอคอยทดสอบระดับจ้าวพิภพขั้นปลาย อันดับที่หนึ่ง ฉี 10 วินาที

หอคอยทดสอบระดับจ้าวพิภพขั้นปลาย อันดับที่หนึ่ง ฉี 10 วินาที

หอยคอยทดสอบระดับนักรบแห่งดวงดาวขั้นต้น อันดับที่สอง ฉี 15นาที

หอยคอยทดสอบระดับนักรบแห่งดวงดาวขั้นต้น อันดับที่สอง ฉี 15นาที

หอยคอยทดสอบระดับนักรบแห่งดวงดาวขั้นปลาย อันดับที่หนึ่งร้อย ฉี 1ชั่วโมง 20 นาที

หอยคอยทดสอบระดับนักรบแห่งดวงดาวขั้นปลาย อันดับที่หนึ่งร้อย ฉี 1 ชั่วโมง 10 นาที"

"นะ นี่คือสถิติของลูกอย่างนั้นหรือ?"แม้แต่พ่ออย่างไป๋เฉินก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสายตา ไป๋ฉียิ้มเจื่อนพลางพยักหน้าตอบรับอย่างอายๆเพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าในสายตาของบรรดาจ้าวจักรวาลสถิตินี้ของเขาดีพอหรือไม่

"ฮ่าๆๆประเสริฐๆยิ่ง สมแล้วที่เป็นหลานชายของข้า"ไป่เทียนซินหัวเราะร่า เขาหายไปจากโซฟามาโผล่อีกทีตรงหน้าของไป๋ฉีแล้วตบบ่าเบาๆด้วยความเอ็นดูจากใจ การที่มีหลานชายเก่งกาจมากพรสวรรค์เช่นนี้คนเป็นปู่อย่างเขาย่อมอารมณ์ดีเป็นธรรมดา

ส่วนทางด้านไป๋ฉีเมื่อโดนชมเชยก็ยิ้มรับอย่างยินดียิ่ง การมีครอบครัวที่เป็นกันเองแบบนี้ สำหรับไป๋ฉีแล้วนี่เป็นหนึ่งในความโชคดีที่หาอะไรเปรียบมิได้