บทที่0007 เขาเป็แค่เ้าหนี้ของเธอ
ตอนที่ลั่วหว่านเหยียนตื่นขึ้นมานั้นก็เป็เวลากลางดึกแล้ว
หน้าผากเธอมีผ้าขนหนูหมาดๆวางอยู่ มีคนรับใช้หญิงคนหนึ่งนอนฟุบโต๊ะอยู่ข้างๆเตียงเพื่อเฝ้าเธอ
ลั่วหว่านเหยียนพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาเสียงขยับผ้าห่มของเธอทำให้คนรับใช้ตื่นคนรับใช้ก็รีบลุกขึ้นมาช่วยพยุงตัวเธอ“คุณหนูลั่ว คุณตื่นแล้วหรือคะ”
“อืม” ลั่วหว่านเหยียนจับหน้าผากก็พบว่าตัวเองไข้ลดแล้ว “นี่เธอเป็คนดูแลฉันตลอดเลยหรือ ขอบคุณนะ”
คนรับใช้หญิงส่ายศีรษะจากนั้นเธอก็ถามว่าลั่วหว่านเหยียน้าจะกินอะไรเดี๋ยวเธอจะไปยกมาให้
“ฉันไปห้องครัวด้วยกันกับเธอดีกว่า” ลั่วหว่านเหยียนไม่อยากจะรบกวนเธอจึงเดินลงไปพร้อมกัน
คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบกริบมันเงียบซะจนน่าประหลาดใจ
เธอกินโจ๊กไปได้ไม่กี่คำก็อดที่จะถามไม่ได้ “หนิงจื้อหย่วนกับไป๋เวยอีล่ะ”
“คุณหนูไม่สบายตรงขา คุณชายหนิงก็เลยพาเธอไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ” คนรับใช้ตอบ
ลั่วหว่านเหยียนหยุดชะงักไป
เธอเป็ไข้สูงแต่กลับโดนทิ้งที่คฤหาสน์ให้คนรับใช้มาดูแลแต่ไป๋เวยอีแค่ขาไม่สบาย หนิงจื้อหย่วนก็พาเธอไปโรงพยาบาลด้วยตัวเขาเองซะงั้น
ความแตกต่างแบบนี้...มันช่างเป็...ความแตกต่างราวฟ้ากับดิน
เธอกินข้าวอย่างไม่รับรู้รสชาติพอลั่วหว่านเหยียนรู้สึกว่าไม่เป็อะไรแล้วเธอก็เก็บของกลับไปที่คฤหาสน์ซิ่วชุนจูในยามค่ำคืน
เมื่อฟ้าสว่างลั่วหว่านเหยียนก็รีบออกไปที่สนามบินทันทีเธอมาตามหาของที่ทิ้งไว้เมื่อวานดีที่ระบบดูแลของสนามบินนั้นค่อนข้างดีของของเธอจึงถูกเก็บไว้อย่างไม่มีความเสียหาย
เมื่อเก็บของเสร็จลั่วหว่านเหยียนก็รีบโทรศัพท์ไปหาเซี่ยลี่เฟิน
วันนี้เป็วันทำงานนอกสถานที่วันที่สองเธอรีบกลับไปก็ยังน่าจะทัน
ไม่ทันไรเซี่ยลี่เฟินก็รับโทรศัพท์ลั่วหว่านเหยียนขอโทษเื่เมื่อวานทันทีจากนั้นก็บอกว่าเดี๋ยวเธอจะรีบไปตอนนี้เลยหวังว่าหัวหน้าจะไม่โกรธ
พูดจบ เธอก็หยุดหายใจไป ที่เธอคิดเอาไว้ ต่อให้เซี่ยลี่เฟินบอกว่าเธอไปได้ไม่ว่ายังไงเธอก็คงหนีการโดนด่าไม่ได้อยู่ดี
“ได้ งั้นเธอก็รีบมาละกัน” คิดไม่ถึงว่าเซี่ยลี่เฟินจะเป็คนสบายๆง่ายๆ ขนาดนี้ เธอไม่ได้พูดบ่นอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
ลั่วหว่านเหยียนยังไม่ทันคิดว่าเพราะอะไรกันแน่เธอก็รีบซื้อตั๋วเครื่องบินรอบเช้าที่สุดเพื่อไปที่เมืองข้าง ๆ
เธอไม่ได้หยุดตลอดทางในที่สุดเธอก็มาถึงบริษัทคู่ค้าก่อนที่บริษัทพวกเธอจะประชุมกับพวกเขา
“พี่เซี่ย” เธอยิ้มพร้อมขอโทษเซี่ยลี่เฟิน
เซี่ยลี่เฟินปัดมือก่อนจะหันไปที่ประตูทางเข้าจากนั้นเธอก็ถามลั่วหว่านเหยียน“รายงานกับสรุป เธอทำเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
ลั่วหว่านเหยียนขมวดคิ้วที่จริงเธอทำไปแล้วครึ่งหนึ่งแต่เพราะตัวคอมพิวเตอร์โดนแช่น้ำมันจึงยังเปิดเครื่องไม่ได้เลย
“ยังค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง
เซี่ยลี่เฟินหันไปมองเธอไม่ได้ต่อว่า แต่กลับถามว่า “ผู้ชายคนนั้นที่พาเธอไปที่สนามบินเป็ใครกันแล้วเขาเป็อะไรกับเธอ”
ลั่วหว่านเหยียนกำมือแน่นเธอไม่กล้าบอกใครคนอื่นว่าระหว่างเขากับเธอเป็อะไรกันเธอจึงตอบไปเพียงแค่คำๆ เดียว “เ้าหนี้ค่ะ”
เธอเป็หนี้เขาสิบล้านหยวน
นี่เป็หนี้ที่พ่อเธอติดไว้ตอนที่บริษัทล้มละลาย
สามปีมานี้เธออดกินอดใช้ ทำงานอย่างหนัก เงินที่เก็บมาก็แค่ห้าแสนหยวนเท่านั้นวันที่เธอจะคืนหนี้เขาหมดมันก็ยังห่างอีกไกล
เซี่ยลี่เฟินเลิกคิ้วขึ้น“เธอติดหนี้เขาหรือ?”
ลั่วหว่านเหยียนยิ้มอย่างเคอะเขินไม่ได้พูดอะไรต่อ
เซี่ยลี่เฟินจ้องเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ“นี่เธอคงไม่ได้หลอกฉันหรอกนะที่จริงพวกเธอไม่ใช่เ้าหนี้ลูกหนี้แต่เป็ความสัมพันธ์บนเตียงใช่ไหม?”
ลั่วหว่านเหยียนใกลัวขึ้นมาเธอจึงหัวเราะกลบเกลื่อน “จะเป็ไปได้ยังไงล่ะคะ เขาเป็คนสูงส่งขนาดนั้น เขาจะมาถูกใจฉันได้ยังไง ฉันก็แค่เป็หนี้เขาก็เท่านั้น แถมยังเอาแต่ผลัดหนี้ไม่ยอมคืนสักที”
เซี่ยลี่เฟินคิดอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า “นั่นน่ะสินะ ผู้ชายคนนั้นดูแล้วก็เหมือนจะไม่ได้อยู่โลกเดียวกับเราเลยนะ”
ลั่วหว่านเหยียนยิ้มอย่างลำบากใจนั่นน่ะสินะ ระหว่างเธอกับเขา มันก็เหมือนความแตกต่างฟ้ากับเหว
หลังจากประชุมเสร็จ่บ่ายก็จะเป็่เวลาพักผ่อนส่วนตอนเย็นค่อยกินข้าวเย็นกับแขก
เมื่อกลับไปถึงโรงแรมลั่วหว่านเหยียนก็โดนเซี่ยลี่เฟินเรียกไปที่ห้อง
“เื่ของเธอเมื่อวาน ไม่ลงโทษเลยก็คงไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้ฉันจะให้ทางเลือกเธอสองทาง หนึ่ง ตัดเงินเดือนเธอสามเดือนกับตัดโบนัสปลายปี ไม่ก็เธอต้องให้การคุยธุรกิจวันนี้สำเร็จลุล่วงไปได้โดยที่เราไม่โดนหักอะไรถ้าหากเธอทำสำเร็จได้จริงๆ ล่ะก็ ฉันยังจะให้โบนัสเธอเพิ่มอีกหนึ่งแสนหยวนด้วยนะ”
ลั่วหว่านเหยียนรู้สึกลำบากใจ“พี่เซี่ย การที่เราจะไม่โดนหักอะไรเลยมันเป็ไปไม่ได้...”
ผู้จัดการคู่ค้าวันนี้ดูก็รู้แล้วว่าเป็คนขี้เหนียวเขาบอกว่าหักยี่สิบเปอร์เซ็นต์เขาก็พูดอย่างไม่สนใจอะไร
เซี่ยลี่เฟินยิ้มอย่างมีเลศนัย“จะเป็ไปไม่ได้ได้ยังไงกันวันนี้ตอนที่ประชุม ผู้จัดการโจวคนนั้นก็เอาแต่จ้องเธอตลอดเธอไปกินเหล้าเป็เพื่อนเขาหน่อยแบบนี้จะมีเื่อะไรที่เราจะตกลงกันไม่ได้ล่ะ”
1K
