เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สี่สิบสามไอ้เจิดผู้มีซิกแพ็กและผมรากไทร

“ปัญญาวุฒิ ตะเลเตเต”

ไอ้ห้อยไอ้โหนก็ไหว้ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ทำให้ครูวิอับอายจนหน้าแดง

แต่ทว่าพอหันไปมองไอ้เจิดที่ไม่ได้สนใจเธออีกแล้วก็อดโมโหไม่ได้

ส่วนไอ้เจิดไม่นึกไม่ฝันว่าตนเองต้องมาคำนวณหาสถานที่ที่ในยุคปัจจุบันนั้นคลิกที่แผนที่ออนไลน์คลิกเดียวก็รู้เรื่องแล้ว

เป็นชัยชนะของเทคโนโลยีอีกอย่างหนึ่ง

คดีฆาตกรรมต่างๆแม้แต่เดทโน้ตก็ยังยอมรับว่ากลยุทธที่ไลท์เคยใช้

ไม่สามารถใช้ได้กับโลกยุคปัจจุบันที่กล้องติดตามเมืองตามสถานที่ต่างๆเต็มไปหมด

มือถือของเราก็รู้หมดว่าเราเดินทางไปไหนคุยกับใครเป็นเวลาเท่าไร

สามารถตรวจสอบได้อย่างง่ายดายว่าคิระอยู่กับเรย์ เพนเบอร์วันไหนที่ไหนหรือไม่ตั้งแต่แรก

การลาไปต่างประเทศ ที่เป็นการลาจากกันไกลแสนไกลตามพล็อตนิยาย

ปัจจุบันคนบินไปฮ่องกงทานข้างกลางวันและกลับมาตอนเย็นก็เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

หรือประชุมผ่านวีดีโอออนไลน์กันได้อย่างสบาย

เทคโนโลยีนำมาซึ่งการทำลายมุกต่างๆที่ใช้ในแนวนิยายสืบสวนหรือแม้แต่นิยายรักไปจนหมด

ว่าการกระทำอย่างแบทแมนที่จะจับสัญญาณว่าใครอยู่ที่ไหนนั้นที่จริงรัฐบาลทำได้ตั้งนานแล้ว

จากยุคสมัยที่สมุดไดอารี่โรยเกร็ดเพชรรูปหัวใจใส่กุญแจเก็บไว้เป็นความลับ

มาสู่ยุคสมัยที่ไดอารี่ที่หากไม่มีคนเกิน1,000  ให้หัวใจLike แชร์ ให้คนเห็นในอินเตอร์เน็ตจะถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ยุคสมัยที่เปลี่ยนไปที่เรายื่นข้อมูลให้คนอื่นรู้เอง

แทนที่จะเก็บความลับของเราเองไว้ในไดอารี่ส่วนตัวของเรา

ทำให้ผมคิดว่าในโลกที่เทคโนโลยีไม่ก้าวหน้าเช่นนี้พ่อมดในแฮร์รี่ พอตเตอร์หรือพ่อของโทวซากะ ริน คุณโทคิโอมินั้นคิดถูก

หากมีปากกาและกระดาษที่หากเขียนลงในกระดาษที่หนึ่งข้อความก็จะปรากฏที่กระดาษอีกที่หนึ่ง

อุปกรณ์เวทย์อย่างนั้นในยุคที่เราอยู่กันแบบชาวสวนแม่ลูกสามอย่างนี้

อุปกรณ์เวทมนตร์เอาชนะมักเกิ้ลได้อย่างสบายในยุคนี้

แต่คนในปัจจุบันคงหัวเราะเยาะกระจกสื่อสารของแฮร์รี่พอตเตอร์หรือกระดาษส่งข้อความของโทคิโอมิกันไปหมดแล้ว

แต่ตอนนี้ผมอยากได้ของอย่างนั้นมากคงต้องไปปรึกษาอาจารย์คงว่าสามารถทำของอาคมอย่างนั้นได้ไหม

เฮ้อ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ามีวันที่ผมต้องยอมรับว่าพ่อมดเก่งกว่ามักเกิ้ล เมื่อมาอยู่ในโลกยุคนี้

แม้แต่เทคโนแครตอย่างผมก็ยังจนแต้ม

ของที่แม้แต่พ่อกำนันยังทำไม่ได้ก็อย่าหวังเลยว่าคนอื่นในตำบลนี้จะทำได้

ระบบการสื่อสาร โครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่นั้นจึงเป็นเรื่องของทางรัฐที่จะลงทุนให้ประเทศสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

เอกชนต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็อาจจะทำได้แค่การต่อเสาส่วนตัวและวิทยุทหารใช้ในไร่อย่างช่วงสั้นๆ

แต่คนธรรมดาจะใช้อย่างพ่อกำนันก็คงได้แค่ฝันเท่านั้นล่ะ

“ดีมาก สำนึกผิดเสีย สำนึกไว้ว่าครูคือปูชนียบุคคลอย่าได้คิดล่วงเกินเป็นอันขาด”

ผมกล่าวที่ทำให้ครูวิหน้าแดงขึ้นมาทันที

เมื่อเจอหนุ่มผมรากไทร หน้าอกล่ำตัวสูงอย่างเจิดกล่าวเช่นนั้น

ด้วยเหตุผลบางประการ ผู้หญิงจะมีความสุขมากที่หากเจอผู้ชายที่ตีหัวหมาด่าแม่เจ๊กแต่เป็นคนที่ดีกับเธอคนเดียว

ซึ่งโดยหน้าตาของเจิดก็ออกแนวภาพหน้าปก“พิศวาสซาตานเถื่อน”หรือตัวร้ายหนังที่ต้องร่างกายสูง มีกล้ามหน้าอก ผมรากไทรจมูกโด่งเป็นสันราวกับก็อปรูปภาพมาจากหน้าปกนิยายต่างประเทศ

ที่โครงสร้างและปีกจมูกออกแนวคอเคซอยด์ทั้งที่พื้นที่แถบนี้น่าจะมีมองโกลลอยด์และออสเตรลอยด์เป็นหลัก(แนวความคิดล้าหลังที่แยกมนุษย์เป็นหลายเผ่าพันธุ์จากแนวคิดปัจจุบันที่พยายามจะรวมมนุษย์เป็นเผ่าเดียวกัน...ได้ผลหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง-ผู้เขียน)

จมูกโด่งเป็นสันทั้งที่ควรจะบี้แบนเพื่อเก็บกักความชื้นตามที่อาศัยอยู่ในพื้นที่แถบเส้นศูนย์สูตรนี้

ตามตำราของคนทำนายโหงวเฮ้งบอกว่าไม่ให้ตัดปีกจมูกในการทำศัลยกรรมเพราะจะทำลายโชคลาภแต่ที่จริงคือตัวกักเก็บความชื้นของจมูกนั่นล่ะ ตัดไปจะมีปัญหาต่อการหายใจแน่ๆ

จะอ้างว่าโชคลาภหายเพราะระบบทางเดินหายใจผิดปรกติไปก็อาจจะได้เช่นกัน

แต่เพราะอย่างนั้นก็ทำให้ไอ้เจิดนั้นหล่อเหลาจนสามารถแข่งความหล่อกับไอ้ขามได้นั่นเอง

เพราะหน้าตาโดดเด่นมากกว่าคนในหมู่บ้านที่เป็นคนจีนจมูกบี้แบนอย่างเจ็กฮงหรือผิวคล้ำเพราะทำงานกลางแดดอย่างหนุ่มนาในหมู่บ้าน

ด้วยเหตุผลบางประการ มีแต่ไอ้ขามเท่านั้นที่ต่อให้ทำงานกลางแดดสีผิวก็ยังขาวเปล่งประกายราวกับมีช่างแต่งหน้ามาทำผิวและเซ็ตทรงผมให้ตลอดเวลา

และด้วยท่าทางที่แปลกไปจากชาวบ้านทั่วไปที่นอกจากไอ้ขามแล้วไม่มีใครสูงเท่าไอ้เจิดเลยเพราะชาวบ้านขาดสารอาหารและต้องเอาเวลาไปทำงานแทนที่จะนอกพักผ่อน

ทำให้ไอ้เจิดตัวสูงมากกว่าชาวบ้านทั่วไปอีกทางหนึ่ง

โดยคนที่เติบโตมาจากบ้านที่ยากจนหากกรรมพันธุ์ไม่ดีอยู่แล้วก็จะยิ่งตัวเล็กลงไปอีก

“คุณเจิดไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”

ครูวิกล่าวอย่างเขินๆ

“พวกเอ็งไม่ต้องแล้ว ต่อไปเจอกับครูวิก็ให้เกียรติแกหน่อยละกัน”

“ได้จ้าพี่เจิด”

“พี่เจิดนี่ตีลหนักอย่างเคย”

ไอ้ห้อยไอ้โหนได้ลุกขึ้นและมาเป็นลูกมือช่วยหยิบหนังสือให้กับผมต่อไป

ครูวิเมื่อรู้สึกว่าไอ้เจิดไม่สนใจเธออีกครั้งก็หน้าตาเจื่อนอีกครั้งหนึ่ง