ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         สุยจี แห่งตำหนักเทพ ถึงกับบอกกล่าวคนสนิทของเขาให้ตั้งสติ เขาไม่เคยเห็นคนสนิทของเขาบ้าคลั่งสติหลุดถึงเพียงนี้ "เจ้าใจเย็นลงหน่อย แล้วตั้งสติเสีย ตงหยาง" ทว่าคำพูดนั้นเหมือนจะไม่เป็นผล ตงหยางจดจ้องไปที่ชายหนุ่มอัปลักษณ์ อย่างไม่วางตา ชายหนุ่มสวมชุดคลุมดำปริศนาก็เช่นกัน
 

           ตงหยาง เขาไม่คิดหนีอีกต่อไป แม้ว่าจะอยู่ต่อหน้า สัตว์วิเศษครึ่งก้าวเทพสวรรค์ อย่างไรก็คิดจะฆ่าสังหาร อี้เฉินเสียตรงนี้ หากผู้นั้นเป็นอี้เฉินจริง ช่วงเวลานี้แหละเหมาะสมที่สุด "แม้ว่าเจ้าจะเป็นผีก็ตาม ข้าจะกลบฝังเจ้าอีกครา"ตงหยาง กล่าวคำพูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง อายสังหารโหมลุกขึ้นอย่างรุนแรง

            สุยจี แห่งตำหนักเทพ ครั้นที่เขาเห็นเจ้าสมิงน้อย ที่อยู่ในขั้นพลังเทพสวรรค์ครึ่งก้าว กับคนสนิทของเขาที่บ้าคลั่งไปแล้ว เขาไม่ลังเลใจอีกต่อไป ถอนหายใจออกมายาว "พวกเจ้าทั้งสอง หากออกไป ภายนอก หุบเหวสวรรค์ เมื่อใด พวกเจ้ารอรับชะตากรรมอันโหดร้าย ได้เลย" สุยจี แห่งตำหนักเทพ กล่าวคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ้าคลั่ง ก่อนที่ฝ่ามือของเขาจะทุบหน้าอกตนเอง ทำลายค่ายกลออกไปยังโลกภายนอก ไม่ปรายตามองสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป

           ตงหยาง ย่างก้าวสามขุมไปหาอี้เฉินโดยไม่มีท่าทีหวาดเกรง ครั้นเห็นอี้เฉินพยายามจะยันร่างขึ้นมายืน " อี้เฉิน ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนหรือผี ข้าสาบานข้าจะกลบฝังเจ้าอีกครา ...ข้าได้ยินความรุ่งโรจน์ของเจ้าเป็นอย่างดี จากปากของกลุ่มคนดินแดนเบื้องล่าง ไม่คิดเจ้าจะมาอยู่ในสภาพผีไร้หลุมเช่นนี้ " ก่อน ตงหยาง จะเตะอี้เฉินออกไปอย่างรุนแรง ร่างที่อาบย้อมไปด้วยโลหิต กระเด็นติดหน้าผ่าสูง อีกครั้งในทันใด เสียง"ปัง"ดังออกมาก้อง

      ริมฝีปากอี้เฉิน กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ "บัดซบ บัดซบ" ช่วงเวลานี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เขาพร้อมจะต่อสู้ ปากแยกเขี้ยวเคี้ยวฟันออกมาด้วยความไม่จำยอม

      ตงหยางยิ้มเยาะด้วยความเย้ยหยัน "เจ้าต้องตายด้วยความเจ็บปวดไปเสีย อี้เฉินหากร่างของเจ้าถูกส่งออกไปยัง โลกภายนอกเมื่อใดมันจะเป็นวาระสุดท้ายของเจ้า"

           ชายหนุ่มสวมชุดคลุมดำปริศนา ที่ได้ยินชื่อ อี้เฉินเต็มสองรูหู เขาถึงกับดวงตาสั่นเคลือ เปิดผ้าคลุมใบหน้าออกในทันที "เป็นเจ้าจริงๆ หรืออี้เฉิน ข้าเองซีเผิง ข้าอยากเจอเจ้ามาตลอดไม่คิด ข้าจะได้พบเจอเจ้าอีกครา" ทว่าริมฝีปากของเขาก็กระอักเลือดออกมาไม่หยุด พยายามยันร่างลุกขึ้นไปช่วยอี้เฉินให้ได้ แต่ก็ไร้กำลัง  ในยามนี้ บาดแผลที่สาหัสส่งผลกับกายาของเขาอย่างมาก พลังต่างๆ ล่วนพลันสลายหายไปหมดสิ้น

          เยว่ เยว่ ครั้นคิดจะไปช่วย กลับถูกเจ้าสมิงน้อยห้ามปรามไม่ให้เข้าไปสอดมือ "เจ้า เจ้าเหตุใดไม่ช่วยอี้เฉินเล่า เจ้าสมิงบ้า"เยว่ เยว่ เด็กสาวกล่าวคำพูดออกมาด้วยความไม่จำยอม ดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมาน้อยๆ เมื่อเห็นสภาพที่ไม่น่าดูของอี้เฉิน

เจ้าสมิงน้อย มันเพียงส่ายหัว "ความแค้นของผู้ใด ต้องให้ผู้นั้นเป็นคนสะสาง" ทว่าแววตาของมันจ้อมมองไปที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา

          บนหน้าผาสูง อี้เฉิน พยายามจะยันร่างขึ้นมายืนหยัดลุกขึ้นยืนให้ได้ แม้ว่าเรี่ยวแรง ของเขาจะหมดสิ้นไปแล้วก็ตาม แต่ความแค้นที่ฝังอยู่ในอก มันพยายามขับเคลื่อนตัวเขาไม่ให้ยอมแพ้ หมายมั่นให้เขาตัดขาดความแค้นทั้งหมดของเขาลงเสีย

          ตงหยาง คำรามเสียง"ฆ่า"ออกมาดังกู่ก้อง ครั้นเห็นชายที่อยู่เบื้องหน้า ยันร่างที่โซซัดโซเซขึ้นมายืนได้ ฉับพลันที่เขาเรียกหอกขึ้นมาไว้ในมือได้ ก็พุ่งเข้าใส่อี้เฉินหมายมั่นจะปลิดชีพเขาลงในฉับพลัน

"เจ้าจงตายเสีย ความแค้นของเจ้า กับข้า จะสิ้นสุดลง ภายในวันนี้" ก่อนที่หอกสีทองจะแหวกอากาศออกไปเสียงดังหวีดแหลม พุ่งตรงเข้าใส่ช่วงลำคออี้เฉิน หมายมั่นจะจบศึกครานี้ ในเสี้ยววินาที มือที่ถือหอกสีทอง พุ่งปราดแทงคอหอย ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ที่อยู่เบื้องหน้า อายสังหารโหมซัดอย่างรุนแรง

          ทว่าเมื่อเห็น รอยยิ้มอี้เฉินที่บ้าคลั่ง ยกฝ่ามือที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง อัดกระแทก หอกเลือดเลี่ยงจุดตายของเขาออกในฉับพลัน ก่อนหอกสีทอง จะพุ่งทะลุหัวไหลของอี้เฉินในเสี้ยววินาที เสียง"ฟึบ"ดังออกมาหนักแน่น หัวไหล่อี้เฉิน กลายเป็นหลุมเลือดใหญ่

          ตงหยางที่เห็นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าอี้เฉินกลับไม่ร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด แม้แต่น้อย แววตาแดงฉานราวกับเลือด ยกฝ่ามือทั้งสองข้าง บีบคอตงหยาง ในฉับพลันไม่ยอมให้หนีไปไหน

           ทุกๆ อย่างนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงเสี้ยววิ แม้แต่ตงหยางยังไม่คาดคิด ว่าอี้เฉินจะสามารถหลบเลี่ยงจุดตายพลิกสถานการณ์กลับมาได้ "เจ้าประมาทเกินไป ไอ้เวร ตงหยาง จงรับโทสะของข้าไปเสีย" ฉับพลันฝ่ามืออี้เฉินก็ส่งแรงบีบรัดออกไปอย่างรุนแรง

            "เจ้า เจ้า ช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ไม่คิดว่าเจ้าจะตายอยู่แล้ว ยังจะมีฤทธิ์อยู่อีก" ตงหยางเอ่ยคำพูดออกมาด้วยความยากลำบาก ลำคอของเขาถูกอี้เฉินบีบรัดไว้จนแน่น เลือดเริ่มหลั่งไหลออกจากดวงตาไม่หยุด ปากเองก็กระอักเลือดออกมาเป็นสาย จนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดปะปนมาพร้อมเสียงกระดูกแตกร้าว ดังขึ้นมาลั่น

"อ๊ากๆ เจ้า จะต้องไม่ตายดี ไอ้เวรอี้เฉิน ไม่ช้าเจ้าจะต้องกลับไปอยู่ในหลุมเฉกเช่นเดิม" ตงหยางคำรามออกมาด้วยความไม่จำยอม ร่างกายถูกยกจนลอยสูงแม้จะใช้เท้าเตะอี้เฉิน จนกระอักเลือดไม่หยุด แต่อี้เฉินก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยตัวเขาลงมา

"หืม เจ้าจะยังปากดีอีกงั้นหรือไอ้ตงหยาง เจ้าจงตายเสีย วันนี้ข้าจะตัดความแค้นที่มีต่อเจ้าทั้งหมดลงเสีย" อี้เฉินคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือค่อยๆ กดคอ ตงหยางช้าๆ ให้มันตายอย่างทรมานที่สุด

          ตัวของตงหยาง มันดิ้นพล่านขึ้นมาในทันใดประหนึ่งปลาที่ถูกทุบตีหัว เลือดค่อยๆ หลั่งไหลออกจากดวงตาออกมาไม่หยุด ริมฝีปากที่ก่นด่าออกมาเริ่มฟังไม่เป็นศัพท์ กระอักเลือดออกมาเป็นสาย

ตงหยางเมื่อมัน ที่เห็นว่าไม่อาจดิ้นหลุดออกจากฝ่ามือของอี้เฉินได้แล้ว มันทุบหน้าอกสลายค่ายกล ออกไปภายนอกมิติ หุบเหวสวรรค์ในทันที ก่อนที่มันจะส่งคำพูดทิ้งท้ายไว้ให้อี้เฉิน ประหนึ่งเป็นประโยคสั่งลา ตัวของอี้เฉิน "หากเจ้าออกไปภายนอกมิติหุบเหวสวรรค์ เมื่อใด วาระสุดท้าย ของเจ้าก็จะมาถึง"

อี้เฉินครั้นได้ยินเขาหน้ามืดทะมึนเป็นอย่างมาก คำรามออกมาด้วยความเดือดดาล บ้าคลั่ง "อ๊ากๆ เจ้า! เจ้า! คิดว่าจะหนีข้ารอดพ้นอย่างนั้นหรือ" อี้เฉินในยามนี้สติของเขา เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"เจ้า ใจเย็นๆ ก่อนอี้เฉิน"

         ทว่าเมื่ออี้เฉิน ได้ยินน้ำเสียงของ ชายหนุ่มผู้หนึ่งส่งคำพูดออกมาเอ่ยเตือนตัวเขา ความบ้าคลั่งของเขาจึงทุเลาลง สติที่เกือบจะขาดหาย เริ่มกลับมาเยือกเย็นอีกครา เมื่อเห็นใบหน้าของคนคุ้นเคย "ท่าน ท่าน พี่ซีเผิงเองงั้นหรือ ข้าถึงว่าเหตุใด ข้าถึงคุ้นๆ พลังของท่านอยู่"

         ซีเผิง เมื่อเขาได้ยิน เขายิ้มเจื่อนๆ ออกมาในทันที หากเขาไม่ได้ยินคำพูดของไอ้ตงหยาง เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะเป็นอี้เฉิน หรือไม่ "ข้าไม่คิดว่า ข้าจะได้มาเจอเจ้ายังดินแดนเบื้องบนอีกครา ไม่คิดวันที่ข้าวาดฝันจะมาถึง"

        อี้เฉินส่งรอยยิ้มทอประกายออกมา  ก่อนเอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กๆ "พวกท่านคงจะลำบากกันไม่น้อยสินะ ...อย่างไรเดี๋ยวเราค่อยกลับมาพูดคุยกัน ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ เยว่ เยว่ เจ้าสมิงน้อยพวกเจ้าสองคน ติดตามสหายของข้าไปก่อน"

        ซีเผิง ครั้นได้ยินเขามีใบหน้ามืดทะมึนในทันที ก่อนกล่าวคำพูดเอ่ยเตือน "อี้เฉินเจ้าจะไปจริงๆ หรือ มันเสี่ยงเกินไป" ทว่าเมื่อ ซีเผิง เห็นความมุ่งมั่นของอี้เฉิน ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีใครหยุดยั้งเขาได้

ซีเผิง ถอนหายใจออกมายาว ก่อนจะ ส่งยันสื่อสารออกไปให้ อี้เฉิน "เจ้าเก็บมันไว้ให้ดี แล้วก็อย่าตายเสียละ"

         อี้เฉินยกยิ้ม พยักหน้ารับคำ"ข้าเข้าใจแล้วพี่ซีเผิง" ก่อนที่เขาจะทุบหน้าอกด้านหน้าอย่างไม่มีท่าทีลังเล แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วย อายสังหาร ยอมแม้กระทั่งแลกกับหนึ่งชีวิต ภายในมิติหุบเหวสวรรค์ เพื่อจะได้ออกไปยังโลกภายนอก อย่างไรวันนี้เขาจะต้องตัดความแค้นทั้งหมดให้ขาดสะบั้น ตัดขาดปมที่ติดค้างในใจมานาน ให้ยุติลงเสียที