Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        เหอชูซานที่กำลังก้มหน้าเหม่อลอยอยู่เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “หือ?”

        “หนิวจ๋า!”

        “ดึกขนาดนี้แล้ว ยังจะมีที่ไหนขายหนิวจ๋าอยู่อีก?” เหอชูซานถามด้วยความสงสัย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปเห็นร้านอาหารเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามของถนนที่เปิดขายตอนกลางคืนหน้าร้านมีกลุ่มเด็กหนุ่มสาวนั่งกินอาหารมื้อดึกอยู่

        —— ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าทำไมลูกพี่ชย่าถึงยืนยันที่จะขับเลยไปอีกหลายช่วงตึกแล้วมาจอดรถตรงนี้กันล่ะ?

        เขาหันตัวเตรียมจะลงจากรถอย่างว่าง่ายแต่ชย่าลิ่วอีก็เรียกเขาไว้พร้อมกับโยนกระเป๋าเงินหนังสีดำเก่าๆ ใส่เขา “เอากระเป๋าเงินฉันไป แล้วก็ซื้อโค้กมาด้วยกระป๋องหนึ่ง”

        “ผม…” เหอชูซานกำลังจะพูดว่าเขามีเงิน แต่ก็นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ลูกพี่ชย่าโกรธจนคว่ำหม้อไฟจีเปา...ไม่คุ้มที่จะเถียงกับเศรษฐีคนนี้เรื่องเงิน

        เขาลงจากรถด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจขณะถือกระเป๋าเงินของชย่าลิ่วอีไว้ในมือเขาทำตามที่ชย่าลิ่วอีบอก ตรงไปยังร้านอาหารเล็กๆ เพื่อซื้อหนิวจ๋าชามใหญ่และโค้กหนึ่งกระป๋องขณะรอ เขาแอบหันกลับไปมองรถที่อยู่อีกฝั่งของถนน ชย่าลิ่วอีกำลังพิงเบาะที่นั่งฝั่งคนขับและสูบบุหรี่โดยไม่ได้มองมาที่เขาเลย

        เหอชูซานถอนหายใจในใจรู้สึกเสียใจกับการแสดงออกที่ไม่เหมาะสมของตัวเอง

        ใช่เขาชอบชย่าลิ่วอี ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและฝังรากลึกลงไปในหัวใจเขาแล้วคืนนั้นที่หน้าบ้านพักริมทะเล เขาอดไม่ได้ที่จะโอบกอดชย่าลิ่วอี เขารู้ตัวแล้วว่าเขามีใจให้ชย่าลิ่วอีการที่เขาชอบผู้ชาย แล้วผู้ชายคนนั้นยังเป็นมาเฟียไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตกใจอะไรมากมายนัก—— ตอนที่เขาฟังชย่าลิ่วอีเล่าเรื่องราวระหว่างเขากับชิงหลง เหอชูซานก็พบว่าตัวเองไม่ได้ต่อต้านความรักระหว่างเพศเดียวกันนี้เลย

        แต่เขายังไม่พร้อมที่จะต้องเผชิญหน้ากับชย่าลิ่วอีในตอนนี้เขาเป็นเพียงนักศึกษาที่ไม่มีทั้งเงินทองและความสามารถ จะเอาอะไรไปสัญญากับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียได้อีกทั้งเขามีสิทธิ์อะไรที่จะฝันว่าอีกฝ่ายจะล้างมือจากวงการเพื่อมาอยู่กับเขาได้หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเขาก็รู้ดีว่าตัวเองยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเริ่มต้นอะไรได้ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากจะอยู่ใกล้ชิดกับชย่าลิ่วอีมากขึ้น อยากดูแลชีวิตที่วุ่นวายของเขาไม่อยากเห็นเลือดและสภาพที่อ่อนแอของเขาอีก เหอชูซานไม่สามารถปิดบังความรู้สึกของตัวเองได้ชย่าลิ่วอีเองก็เป็นคนที่เฉียบแหลมและช่างสังเกต จึงสามารถมองทะลุใจเขาได้อย่างง่ายดายจนทำให้เขาหนีไปไหนไม่ได้

        ตอนนี้เขาควรทำอย่างไรดี?

        เหอชูซานเงยหน้าขึ้นครุ่นคิดก่อนจะถูกเจ้าของร้านเรียกให้จ่ายเงิน เขาเปิดกระเป๋าสตางค์หนังเพื่อหยิบเงินออกมาจ่ายทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่ง รูปนั้นคือรูปของชย่าลิ่วอีและชย่าเสี่ยวหม่านที่กำลังยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข

        เขาเหลือบมองรูปถ่ายแวบหนึ่งก่อนจะหยิบเงินออกมาแล้วปิดกระเป๋าสตางค์ แต่เพียงไม่นานเขาก็อดใจไม่ไหว ต้องเปิดกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาดูรูปอีกครั้ง

        เขาเห็นมุมเล็กๆของรูปถ่ายที่โผล่ออกมาจากด้านหลังของรูปคู่ใบนั้น เขาจึงใช้นิ้วค่อยๆ เขี่ยมันให้โผล่ออกมามากขึ้นแล้วดึงมันออกมาอย่างระมัดระวัง

        —— สิ่งที่ซ่อนอยู่นั้นคือรูปถ่ายเดี่ยวของชิงหลง รูปถ่ายใบนั้นมีสีซีดจางชายคนนั้นหันศีรษะไปด้านข้างเพื่อพ่นควันซิการ์ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาซ่อนอยู่ในเงามืดดูเหมือนว่าจะเป็นภาพที่แอบถ่าย

        ปลายนิ้วของเหอชูซานสั่นเทาจนเกือบทำรูปถ่ายหล่นลงพื้นจากนั้นเขาก็ตั้งสติอย่างรวดเร็วแล้วกำรูปใบนั้นไว้แน่น!

        ในรถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนชย่าลิ่วอีกำลังสูบบุหรี่ด้วยท่าทางนิ่งเฉย เมื่อเหลือบมองเหอชูซานด้วยหางตาก็เห็นเด็กหนุ่มหยิบรูปถ่ายที่เขาซ่อนไว้ออกมาแล้วดูมันครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเหม่อลอยก่อนจะสอดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าสตางค์อย่างเงียบ ๆ

        ชย่าลิ่วอีค่อยๆพ่นควันออกมาอย่างเชื่องช้า เขายกมือที่พันผ้าพันแผลขึ้นมาบังหน้าผากไว้

        ไอ้เด็กเวรนี่มันน่ารำคาญจริงๆ!ถ้ารู้จักประมาณตัวเองหน่อยก็ถอยไปซะ! ดูรูปเสร็จก็รีบกลับบ้านไปนอนได้แล้ว!

        ไม่นานนักเหอชูซานก็กลับมาขึ้นรถพร้อมกับชามหนิวจ๋าร้อนๆชย่าลิ่วอีคาบบุหรี่อยู่ในปาก เขานอนเอนหลังพิงเบาะอย่างเกียจคร้านและเย็นชา เมื่อได้ยินเสียงเหอชูซานเปิดประตูเข้ามาในรถเขาจึงยื่นมือขวาออกไปรับชามหนิวจ๋า

        “ผมช่วยถือให้นะครับ” เหอชูซานพูด

        ชย่าลิ่วอีเงยหน้ามองเขาเหอชูซานมีสีหน้าสงบนิ่งและไร้เดียงสา ไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมาให้เห็น

        ชย่าลิ่วอีคิดในใจ “แม่งเอ๊ย!” รูปถ่ายศัตรูหัวใจก็ให้ดูแล้วยังไม่ยอมตัดใจอีกหรือ!

        ชย่าลิ่วอีไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกโมโหขึ้นมาจึงยืนกรานแล้วคว้าชามหนิวจ๋ามาถือเอง แต่เพราะมันร้อนเกินไป อีกทั้งมือขวาของเขาก็ยังไม่มีแรงชามหนิวจ๋าจึงเกือบจะคว่ำหกใส่กางเกง โชคดีที่เหอชูซานตาไวคว้ามันไว้ได้ทันเสียก่อน

        “ให้ผมถือให้เถอะครับ พี่ลิ่วอี” เหอชูซานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง

        ชย่าลิ่วอีขมวดคิ้วเขาไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงใช้ส้อมจิ้มเนื้อจากชามที่เหอชูซานถือให้มากินเท่านั้น

        เหอชูซานเฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆจนกระทั่งกินเสร็จ จากนั้นก็ยื่นโค้กให้เขา

        หลังจากกินอิ่มและดื่มจนพอใจโดยไม่พูดอะไรสักคำชย่าลิ่วอีก็เริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงเบาะและหยิบบุหรี่ออกมาเตรียมจะจุดสูบทันใดนั้นเหอชูซานก็ยกมือขึ้นมาเช็ดมุมปากของเขาเบาๆ

        ชย่าลิ่วอีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ

        “ตรงนี้เลอะซุปครับ” เหอชูซานพูด

        “…”

        “บทพูดโคตรจะเชย... เชยจนน่าจะตายๆ ไปซะ! ไอ้เด็กเวรนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!” —— ชย่าลิ่วอีประเมินคำพูดและการกระทำของเขาในใจ

        เขาขบฟันแน่นแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนจะทำเป็นไม่สนใจแล้วหันหน้าหนี ชย่าลิ่วอีเข้าเกียร์รถ จากนั้นก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง!

        เหอชูซานถูกสายเข็มขัดนิรภัยดึงเอาไว้ทำให้มีเพียงศีรษะของเขาที่พุ่งไปข้างหน้า ก่อนที่เขาจะกลับมาตั้งตัวตรงและมองไปข้างหน้าอย่างไม่สะทกสะท้านเมื่อรับรู้ถึงความโกรธและความอัดอั้นของชย่าลิ่วอีเขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบยกยิ้มมุมปาก

        ในขณะที่ชย่าลิ่วอีหันไปมองถนนเขาก็ก้มศีรษะลงแล้วแตะริมฝีปากเข้ากับปลายนิ้วที่เปื้อนซุปหนิวจ๋าและน้ำโคล่าอย่างแผ่วเบา

        เขายื่นลิ้นออกมาเลียเบาๆที่มุมปาก รสชาติของความหวานปนเค็มเล็กน้อยทำให้เขารู้สึกถึงความสุขที่แฝงอยู่

        ชย่าลิ่วอีไม่ได้ไล่เขาแม้จะรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาและรู้สึกหงุดหงิดกับเขาก็ตาม แต่เจ้าพ่อมาเฟียคนนี้ก็ยังคงปล่อยเขาไปเรื่อยๆในวันหยุดที่หาได้ยาก ชย่าลิ่วอียังคงเลือกที่จะมีเขาอยู่เป็นเพื่อน สอนเขาเล่นสนุกเกอร์สอนทำอาหาร กินข้าวที่เขาทำ และตอบรับคำเชิญให้ไปดูหนังสองคนด้วยกัน พร้อมทั้งปกป้องเขาโดยไม่สนใจอันตรายและอดทนยอมรับความใกล้ชิดที่เขาเรียกร้องอย่างไม่รู้จักพอ...เขารู้ดีว่าตัวเองแตกต่างออกไป

        แม้ว่าเหอชูซานจะยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับเงาในภาพที่หม่นหมองใบนั้นได้แต่เหอชูซานรู้ว่าตัวเองก็มีความพิเศษในแบบของเขา...

        ยังไม่ทันที่เหอชูซานจะได้สัมผัสความหวานเค็มแบบที่เขาต้องการอีกครั้งรถก็หยุดลงข้างทางอีกครา

        เหอชูซานมองไปยังป้ายใหญ่ของ ‘หอถานเซียง’ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นแข็งทื่อเลือดที่เคยเดือดพล่านในอกเย็นเฉียบลงทันที!