เมื่อฉันหอบลูกหนีคุณสามีทรงเสน่ห์ (ต้นยุค90s)

        “ปล่อยนะ!!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ อีตาบ้านี่ คิดจะทำอะไรน่ะ ฉันเป็นคนช่วยคุณนะคุณไม่ควรทำตัวเสียมารยาทกับฉันแบบนี้” ถงเจินอวี่พ่นคำด่าทออย่างลืมตัวหนำซ้ำยังพยายามดีดตัวลุกขึ้นนั่ง รวมถึงพยายามใช้นิ้วมือเล็ก ๆแงะเรียวแขนใหญ่ของเขาออกอย่างสุดแรง

        แต่ก็อย่างว่า!แรงผู้หญิงจะไปสู้แรงผู้ชายได้ยังไงกัน!

        แจ๊บ แจ๊บ~ จ๊อบ แจ๊บ~

        “หมอนข้างเฮงซวย!!พนักงาน!! หมอนข้างของโรงแรมมีปัญหา ช่วยเปลี่ยนอันใหม่ให้ฉันที”เสียงเคี้ยวปากแจ๊บ ๆ เหมือนเด็กน้อยดังขึ้นมาพร้อม ๆ กับคำพูดแปลก ๆที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่

        “มะ? หมอนข้างงั้นเหรอ? ให้ฉันเป็นหมอนข้างเนี่ยนะ”ถงเจินอวี่เบาเสียงลงหลายระดับเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินหล่อนแต่แค่เมาไม่รู้เรื่องก็เท่านั้นเอง

        ดูสิ…ขนาดเมาปลิ้นแบบนี้ก็ยังอุตส่าห์ละเมอพูดร้องเรียนเรื่องหมอนข้างผู้ชายคนนี้ต้องเกิดมาในครอบครัวที่เป็นแบบไหนกันนะเขาถึงมีนิสัยที่แปลกพิลึกได้ขนาดนี้

        ในขณะที่ถงเจินอวี่อ่อนแรงลงชั่วคราวและกำลังฉุกคิดไปเรื่อยเปื่อยจู่ ๆ อ้อมกอดอุ่นของเขาที่รัดร่างของหล่อนไว้แน่นก็กลายเป็นอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอะไรบางอย่าง ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นหัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้น อุณหภูมิร่างกายของเขาเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ 

        “จริงสินะ!เขาไม่ใช่แค่เมาเหล้า แต่เขายังถูกวางยาอะไรบางอย่างด้วย” 

        ถงเจินอวี่เม้มริมฝีปากแน่นพลางฉุกคิดไปว่า บางทียาที่เขากินเข้าไป อาจไม่ใช่ยานอนหลับเพราะหากเป็นยานอนหลับจริง เขาคงหลับเป็นตายไปนานแล้วส่วนเรื่องที่สงสัยว่ายานั่นอาจเป็นยาพิษ ก็ตัดออกไปได้เลยเพราะไม่มีคนถูกยาพิษที่ไหนจะแรงเยอะได้อย่างเขาคนนี้

        “คงไม่ใช่ว่า!!!ยาที่เขากินเข้าไปจะเป็นยาปลุกอารมณ์ทางเพศหรอกนะ” ถงเจินอวี่คาดเดาได้แม่นยำและเปรียบเปรยได้ว่าลมปากของเธอยังไม่ทันได้หายเหม็นเลยด้วยซ้ำสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอก็ช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขาคนนี้ถูกลอบให้กินยาปลุกอารมณ์ทางเพศจริง ๆ

        ตอนนี้มือของเขาบีบคลึงอยู่ที่หน้าอกของเธอวินาทีนี้ถงเจินอวี่ตกใจหนักมากจนเผลอหวีดร้องออกมาสุดเสียงแต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไรเพราะด้วยความเคยชินก่อนหน้านี้หล่อนเผลอปิดประตูห้องพักไว้แต่ไม่ได้ลงกลอนบิดเกรียว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ ห้องพักของโรงแรมดันเก็บเสียงได้ดีทำให้เสียงหวีดร้องของหล่อนไม่สามารถเล็ดลอดออกไปที่มุมทางเดินได้เรียกว่านี่เป็นคราวซวยของเจินอวี่ก็คงไม่ผิดนัก

        ถงเจินอวี่ดีดดิ้นอย่างสุดแรงใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบตีลงไปไม่ยั้งสลับกับใช้มุมศอกกระแทกกระทั้นแทงเข้าไปที่ใต้ซี่โครงของเขาหลายครั้งแต่นั่นก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วพนักงานสาวตัวเล็ก ๆอย่างถงเจินอวี่จึงตัดสินใจอ้าปากกว้าง งับหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขาอย่างบ้าคลั่ง

        “โอ้ยยย!! เจ็บ!!”แรงกัดจนกรามสั่น ทำให้เขาหลุดออกจากอาการสะลึมสะลือชั่วคราวเนี่ยนตงเฉินลืมตากว้างด้วยความหัวเสียเขามองเห็นท่อนแขนตัวเองที่ขึ้นรอยฟันแทบครบทุกซี่และเห็นว่ามีเลือดไหลซิบออกมาจาง ๆ แต่นั่นกลับไม่ทำให้เขารู้สึกโกรธ

        เพราะสิ่งที่ถาโถมอยู่ในใจของเขาในตอนนี้ก็คือความอยากความใคร่ ความต้องการทางเพศ เขาอยากทำเรื่องอย่างว่าให้เสร็จ ๆจะได้หายบ้าได้สักที

        ยิ่งพนักงานสาวคนนี้มีหน้าตาที่สะสวยมีหุ่นที่ซ่อนรูป มีลีลาที่ดื้อรั้นเหมือนม้าพยศ ไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่ว ๆไปที่พยายามวิ่งเข้าหาเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา หากพูดให้หยาบหน่อย... ก็...ผู้หญิงพวกนั้นก็แทบมานอนถ่างขาให้เขาเสียบ ไม่ดื้อ ไม่ขัดขืน ไม่รั้นเหมือนหล่อนคนนี้!

        เพราะหล่อนต่างจากผู้หญิงคนอื่นมันเลยยิ่งไปกระตุ้นให้ความอยากของเนี่ยนตงเฉินพุ่งปรี้ดเหมือนน้ำเดือดผนวกกับเขาเพิ่งได้กินยาปลุกอารมณ์ทางเพศชนิดรุนแรงเข้าไปก็ยิ่งทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

        สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในหัวของเขาในตอนนี้มีแค่เรื่องเดียวก็คือ 'ต้องปลดปล่อยมันออกไปให้ได้'

        “ปล่อยฉันนะไอ้หมาบ้า!”ถงเจินอวี่บ้วนคำหยาบคายออกไปโดยไม่สนแล้วว่าหากพ้นคืนนี้ไปหล่อนจะถูกลูกค้าร้องเรียน จนถูกไล่ออกจากงาน สำหรับหล่อนแล้ว...เงินคือชีวิต งานคือเครื่องมือของความอยู่รอดก็จริงแต่ยังไงซะศักดิ์ศรีของหล่อนก็สำคัญมากไม่แพ้กัน 

        หากต้องเปลืองตัวแลกเงินงั้นหล่อนไปทำอาชีพขายบริการจะไม่ดีกว่าเหรอหล่อนจะมาก้มหน้าทำงานอยู่ที่นี่ไปทำไมกันถึงหล่อนจะเป็นผู้หญิงที่ทำงานตอนกลางคืนแต่งานของหล่อนก็เป็นงานที่สุจริตมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่หวังเอาตัวเข้าแลกเพื่อรอจับลูกค้าคนรวย ๆ ฉะนั้นคืนนี้ต่อให้หล่อนต้องกลายเป็นคนตกงานหล่อนก็จะไม่ยอมคล้อยตามเขาเด็ดขาด

        “ใครกันแน่ที่เป็นหมาบ้าดูสิ… ว่ารอยแผลนี้ฉันได้มันมายังไง” เนี่ยนตงเฉินแสดงรอยกัดบนท่อนแขนให้เธอดูก่อนจะกดเธอลงบนเตียงนอนนุ่ม ๆต่อด้วยซุกใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ตอหนวดลงไปตามซอกคอและงับที่ใบหูของหล่อนเบา ๆ

        “ฉันแค่ป้องกันตัวเองจากคนสารเลวแบบคุณ คุณมันคนเลว คนจอมฉวยโอกาส ฉันไม่สนหรอกนะว่าคุณจะมีอารมณ์เปลี่ยวเหงาเพราะถูกวางยา หรือเพราะเป็นสันดานหยาบของคุณกันแน่ฉันสนแค่ว่า! ฉันจะไม่ยอมตกเป็นของคุณเด็ดขาด แม้ว่าคุณจะหน้าตาดูดี ร่ำรวยมากและเป็นลูกค้าคนพิเศษของที่นี่ก็ตาม”

        เสียงแว๊ด ๆที่พล่ามยาวเหยียดเป็นหางว่าวไม่สามารถทำลายความใคร่ของเนี่ยนตงเฉินลงได้หนำซ้ำยิ่งเขาได้ยินประโยคที่ว่า หล่อนจะไม่ยอมตกเป็นของเขาเด็ดขาดเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเอาชนะ และยิ่งได้ยินหล่อนพูดชมถึงความหล่อของเขาชายหนุ่มที่หลงตัวเองเป็นทุนเดิมอย่างเนี่ยนตงเฉินก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจเข้าไปใหญ่

        “จิ๊ ๆคุณควรจะดีใจมากกว่านะที่ได้ตกเป็นของผม เพราะไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะมีโอกาสนี้ตลอดชีวิตของผมมีผู้หญิงเข้าหาแทบไม่ขาดก็จริง แต่ผมน่ะ…ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ากับพวกหล่อนเลยสักครั้ง ถามว่าเพราะอะไรน่ะเหรอเพราะผมไม่อยากผูกมัดกับใครในตอนนี้ยังไงล่ะ”

        เขาพูดตัดบทไปพลางก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงหล่อนไปพลางทำราวกับว่าหล่อนเป็นแค่ลูกไก่ตัวน้อยในกำมือของเขาร่างใหญ่โครมคร่อมกักขังหล่อนไว้อย่างแน่นหนาแม้ว่าเจินอวี่จะถีบถองเข้าที่หน้าท้องของเขาหลายครั้งก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกเจ็บหรือรู้สึกรู้สาอะไร

        “ไปตายซะเถอะไอ้หน้าปลาไหล!”ถงเจินอวี่ตะเบ็งเสียงลั่นพร้อมกับโขลกหน้าผากแรง ๆใบหน้าเรียวเล็กกระแทกเข้ากับสันจมูกของเขาเต็ม ๆ แต่เชื่อหรือเปล่า!ว่าสิ่งที่ทำให้เนี่ยนตงเฉินเจ็บแปร๊บไปถึงทรวงอกไม่ใช่แรงกระแทกจากใบหน้าของหล่อน แต่เป็นคำด่าคำนั้นต่างหาก

        “หน้าปลาไหล? หน้าปลาไหลงั้นเหรอ?” เนี่ยนตงเฉินขมวดคิ้วมุ่นอย่างหัวเสียพลางพูดบ่นเสียงเบา

        เมื่อตั้งสติได้และเห็นว่าหล่อนกำลังจะลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปปีศาจราคะตัวร้ายที่ซ่อนอยู่ในตัวของเนี่ยนตงเฉินก็สั่งให้เขาตามไปจับตัวหล่อนกลับมา

        เนี่ยนตงเฉินจับถงเจินอวี่กดลงบนเตียงอีกครั้งคราวนี้เขาจะไม่ยอมให้หล่อนได้พูดจาด่าทอด้วยคำพูดอัปรีย์พวกนั้นอีกเนี่ยนตงเฉินประกบริมฝีปากใหญ่ลงบนริมฝีปากเล็กของเจินอวี่เขาบดจูบหล่อนอย่างดูดดื่มและทันทีที่เจินอวี่พยายามอ้าปากกว้างเพื่อที่จะด่าทอเขา ชายหนุ่มตัวร้ายก็จะดุนปลายลิ้นสากๆ เข้าไปเกี่ยวกวัดกับปลายลิ้นของหล่อนไว้ทันทีมิหนำซ้ำเขายังกวาดกินน้ำหวานในโพรงปากของหล่อนอย่างหิวกระหาย

        ปากดูด มือคลำ ร่างทับเรียกได้ว่าทุก ๆ สัดส่วนบนร่างกายของเขาได้กักขังถงเจินอวี่ไว้แล้ว

        “อื่อ อื้อ!!”เจินอวี่พยายามเค้นเสียงในลำคอ แต่ก็เป็นไปอย่างยากลำบาก

        ฝ่ามือหนึ่งข้างของเขาจับประคองที่กรอบหน้าของหล่อนไว้ตลอดเวลาเพื่อให้จังหวะการบดจูบเป็นไปอย่างราบรื่นส่วนฝ่ามืออีกข้างหนึ่งเปลี่ยนจากบีบคลึงที่เต้านมของหล่อนมาเป็นปลดเม็ดกระดุมของหล่อนออกอย่างรวดเร็ว

        เสียงหายใจของถงเจินอวี่หอบถี่แรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหล่อนรู้สึกได้ว่ามีวัตถุบางอย่างดุนดันอยู่ที่หน้าท้องใต้สะดือของหล่อนแม้ตรงบริเวณนั้นจะยังมีเสื้อผ้าของเขาและเสื้อผ้าของหล่อนขวางกั้นไว้อยู่แต่หล่อนก็พอเดาออกได้ไม่ยาก ว่าวัตถุประหลาดที่กำลังดุนดันอยู่บนหน้าท้องน้อยของหล่อนคือแท่งหรรษาของเขาที่พร้อมจะออกรบอยู่เต็มที

         “เป็นของผมเถอะนะอย่าดื้อ อย่าขัดขืนเลย ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ”เขาถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากเล็กของหล่อนแต่ทว่าปลายจมูกโด่งของเขาที่ขึ้นรอยแดงฉ่าเพราะถูกกระแทกเข้าอย่างแรงจากหน้าผากกว้างนูนของหล่อนก็ยังคงปัดป่ายคลอเคลียอยู่กับปลายจมูกของหล่อนไม่เลิก

        ถงเจินอวี่ที่ได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หล่อนไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินอะไรทำนองนี้หลุดออกมาจากปากของเขาถ้าให้อิงจากความเป็นจริง และให้อิงจากตัวตนของเขา คนอย่างเขาน่าจะพูดคำว่า“อยู่นิ่ง ๆ จะได้ไหม ยังไงซะคืนนี้เธอก็ต้องตกเป็นของฉันคนอย่างเธอหนีไปไหนไม่รอดหรอก อย่าคิดขัดขืนให้เสียเวลา!!”

        ‘เขาควรพูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอตะ…แต่ทำไม… ทำไมเขาถึงพูดนุ่มนวลแบบนั้นออกมาได้ถูกความใคร่ครอบงำจิตใจจนเพี้ยนไปแล้วหรือไงนะแต่คิดว่าพูดดีแล้วฉันจะคล้อยตามงั้นเหรอ หึ ใช้ไม่ได้ผลหรอก’

        ขณะที่ถงเจินอวี่กำลังฉุกคิดเพียงในใจหล่อนก็ใช่ว่าจะหลงใหลไปตามคารมหรือคำพูดปลอม ๆ อะไรพวกนั้นของเขาหล่อนยังคงพยายามดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้นออกจากการกดทับของเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

        การกระทำของหล่อนในตอนนี้ไม่สามารถหยุดการเล้าโลมของเนี่ยนตงเฉินได้เลยยิ่งเห็นหล่อนดิ้นหนี เขาก็ยิ่งจู่โจมพุ่งเข้าใส่เผลอแค่เดี๋ยวเดียวเสื้อเชิ๊ตสีขาวของพนักงานโรงแรมก็ถูกแหวกออกเผยให้เห็นชุดชั้นในสีพีชลายลูกไม้ที่ปิดทับเต้านมสวยและบีบอัดมันเข้าหากันจนทำให้มันดูเต่งตึงอวบอิ่มน่าซุกใบหน้าลงไปสูดดมฟัดเหวี่ยงให้หนำใจ

        เนี่ยนตงเฉินใช้ปลายนิ้วทั้งห้าดึงบลาสีพีชให้ไหลลงมากองกันอยู่ที่ใต้เนินอกเผยให้เห็นเต้านมบวมโตที่ทั้งอวบอัดและฟูสวยได้อย่างเต็มตาเนี่ยนตงเฉินเบิกตากว้างเป็นมันรีบซุกใบหน้าหล่อเหลาลงไปฟัดกับเต้านมสวยอย่างหื่นกระหายจากนั้นริมฝีปากร้ายของชายหนุ่มก็คาบหมับเข้าที่ปานนมอย่างตะกละตะกลาม

        เขาใช้ปลายลิ้นสากกร้านโลมเลียสลับกับดูดคลึงจนเกิดเสียง ‘จ๊วบ จ๊าบ’ เนี่ยนตงเฉินไม่ปล่อยให้สองมือต้องว่างงานมือหนึ่งยกขึ้นมาปิดทาบริมฝีปากเล็กไว้แน่นเพราะเสียงเดียวที่เขาอยากได้ยินในตอนนี้คือเสียงครางหวานไม่ใช่เสียงด่าทอของหล่อน

        ส่วนมืออีกข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่ตงเฉินก็ใช้มันลูบไล้ไปตามเรือนร่างของหล่อน ไล้ผ่านร่องอก ลงไปหาร่องท้องผ่านรูสะดือ และหยุดที่ปลดกระดุมเม็ดเล็กที่หัวกางเกงของถงเจินอวี่

        เขาทั้งปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงให้หล่อนอย่างช่ำชองจากนั้นถกถอดกางเกงสแล็คสีดำของหล่อนออกอย่างรวดเร็วเหลือเพียงแค่กางเกงในสีพีชตัวเล็ก ๆ ที่ปิดบังเนินสวาทของหล่อนไว้

        ถงเจินอวี่บิดตัวไปมาอย่างเขินอายแต่ถึงอย่างนั้นปลายนิ้วร้ายของเขาก็ยังคงตามไปก่อกวนเนินสวาทของหล่อนได้ในทุก ๆที่ เขาลูบปลายนิ้วหัวแม่มือลงบนจุดสงวนของหล่อนอย่างหนืดเน้นทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบางอย่างที่ไหลซึมผ่านเป้ากางเกงชั้นในตัวบางออกมาโดนปลายนิ้วมือของเขา

        “เปียกแล้วนี่คงเริ่มมีอารมณ์แล้วสินะ” เขาพูดพึมพำเบา ๆในขณะที่ริมฝีปากหยักยังคงขบเม้มที่ยอดนมของหล่อน คำพูดสั้น ๆประโยคนี้ของเขาทำเจินอวี่หน้าแดงฉ่าด้วยความเขินอาย

        จิตใจของหล่อนแม้ไม่ยินยอมที่จะตกเป็นของเขาแต่ทว่าร่างกายของหล่อนมันกลับแสดงออกตรงกันข้ามทั้งหมดน้ำหล่อลื่นนั่นไหลออกมาเยอะมาก มันเยอะจนหล่อนรู้สึกฉ่ำแฉะไปถึงรูก้น

        “ถ้าไม่ตอบผมจะถือว่าคุณยอมตกลงเป็นของผมแล้วนะ” เนี่ยนตงเฉินเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกอวบเขามองสบตากับถงเจินอวี่และป้อนคำถามนั้นไปให้หล่อนทั้งที่ฝ่ามือของเขายังคงปิดปากของหล่อนเอาไว้แน่น

        ‘จะให้ตอบได้ยังไงกันในเมื่อฝ่ามือของนายอุดปากของฉันอยู่!’ ถงเจินอวี่พูดตอบเพียงในใจ

        “อ๊าา!”เสียงอุทานที่คล้ายเสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของหล่อน เพราะขณะที่หล่อนกำลังฉุกคิดและกำลังจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอยู่นั้น จู่ ๆปลายนิ้วร้ายที่ลูบเขี่ยจุดสงวนของหล่อนผ่านเป้ากางเกงชั้นในก็ชอนไชเข้าไปสัมผัสกับติ่งเนื้อของหล่อนโดยตรง

        ไม่เพียงใช้ปลายนิ้วมือหยอกเย้ามันแต่เขายังฉวยโอกาสดันปลายนิ้วเข้าไปในรูร้อนที่เยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่นของหล่อนอีกด้วยถงเจินอวี่สะดุ้งเฮือกจนตัวโยน เผลอยกเรียวแขนขึ้นมาคล้องคอของเขาแน่น

        “ครั้งแรกเหรอ?”เนี่ยนตงเฉินเห็นสีหน้าตื่นกลัวของหล่อนและเห็นว่าที่หางตาของหล่อนมีหยาดน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาเขาก็รู้สึกผิดและรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากแต่ทว่าตอนนี้ปลายนิ้วชี้ของเขาก็สอดเข้าไปอยู่ในรูของหล่อนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ให้หยุดกลางคันคงไม่ไหว

        ถงเจินอวี่พยักหน้ารับแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เนี่ยนตงเฉินที่ไม่รู้จะทำยังไงจึงคลายฝ่ามือใหญ่ออกจากริมฝีปากของหล่อน เห็นหล่อนไม่พูดอะไรแล้วไม่มีแรงที่จะด่าทอเขาอีกแล้ว ตงเฉินก็ไม่คิดใช้กำลังกับหล่อนอีกเขาโน้มใบหน้าลงไปจูบซับที่ช่อแก้มของหล่อนอย่างอ่อนโยนหลายครั้งจากนั้นกระซิบที่ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า…

        “ไม่ต้องกลัวผ่อนคลายหน่อยสิ ผมจะทำเบา ๆ นะ”