ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่58 อาณาจักรเจียงโฉมใหม่

ปรากฏว่ามันคือแร่M ซึ่งค้นพบในบางดาวเคราะห์ที่มีสภาพแวดล้อมเฉพาะ!

แร่ชนิดนี้หากจะนำไปใช้ผลิตสิ่งใดจำเป็นต้องผ่านกระบวนการด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง!

คุณสมบัติของแร่M มีหลากหลายมิติ นั่นคือ

สามารถนำไปเป็นองค์ประกอบสำคัญในการผลิตชิ้นส่วนของอาวุธที่ทรงพลังมากกว่าปืนเลเซอร์ธรรมดา!

สามารถนำไปเป็นส่วนประกอบของโครงสร้างยานรบหรือพาหนะที่สามารถทนทานต่อแรงกัดดันสูง!

หรือทนต่อความแตกต่างของอุณหภูมิที่สูงและต่ำได้มากถึง-10,000 และ 10,000 องศาฟาเรนไฮต์!

สามารถนำไปเป็นส่วนประกอบสำคัญในการผลิตเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ของใช้และอื่นๆ!

สามารถนำไปเป็นส่วนประกอบสำคัญที่ใช้สร้างสมองกลอันทรงพลังและชิปขนาดเล็กถึง1-100 พิโก!

และชิปในฮัทก็มีขนาดแค่100 พิโก!

สามารถแปรรูปเพื่อใช้งานได้ทั้งในรูปแบบของเหลวของแข็ง ก๊าซ!

และอื่นๆอีกหลายรายการ

“เอื๊อก!” หลิวเย่กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวและความหวังปะปนกัน

แต่สิ่งที่สร้างความผิดหวังให้กับเขาในเวลานี้คือฮัทไม่มีข้อมูลกระบวนการผลิตเพื่อแปรรูปแร่ M

หากพวกเขามีกระบวนการผลิตเพื่อแปรรูปแร่ M

นั่นหมายความว่าพวกเขาจะมีทรัพยากรเพื่อใช้ในการต่อกรกับศัตรูที่จะมารุกรานโลกได้!

เขาต้องหาวิธีกระบวนการผลิตเพื่อแปรรูปแร่ M ให้ได้!

และคิดถึงเจ้าอ้วนแกรี่ 7 บนดาวขยะ

วันหยุดที่จะเดินทางไปประเทศ M ในครั้งนี้เขาจะสอบถามเรื่องแร่ชนิดนี้ด้วยว่าพวกเขารู้จักหรือไม่?

หลิวเย่ตัดสินค้นหาแร่นี้เพิ่มมากขึ้นทันที!

“พวกเจ้าทั้งหลายจงฟังและถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไปข้าจะส่งลูกน้องเหล็กไปค้นหาและขุดเหมืองแร่นี้ทั่วอาณาจักร

เจียง ให้พวกเจ้าติดต่ออาณาจักรข้างเคียงเพื่อสัมปทานเหมืองแร่นี้ด้วยและประกาศให้ประชาชนสามารถมาทำงานใน

เหมืองนี้โดยได้รับค่าตอบแทนที่ดีเช่นเดียวกับเหมืองแร่อื่นๆ”

“น้อมรับคำสั่งองค์จักรพรรดิ!” เสียงรับคำดังลั่นห้องโถง

หลิวเย่โบกมือนำแรงส์จำนวน50 ตัวออกมาแล้วแยกเป็น 10 ชุด

ให้พวกมันทำหน้าที่ค้นหาขุด ลำเลียง ขนส่ง และต่อสู้ โดยให้ทำงานควบคู่ไปกับคนงานเหมือง

“โอ้นายท่านมาแล้ว!” เสียงของหลินซ่งดังขึ้นด้วยความดีใจ

“อืมเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาถามด้วยความห่วงใยกับลูกน้องคนแรกในโลกโบราณ

“ข้าได้จัดทำบัญชีทรัพย์สินของนายท่านไว้เรียบร้อยแล้ว”จากนั้นเขายื่นม้วนไม้ไผ่ 3 ม้วนให้กับเขา

“อืม ทำดีมาก!”

ในเวลานี้ขุนนางแม่ทัพฟางและทหารได้แยกย้ายกันไปปฏิบัติตามคำสั่งของหลิวเย่

..........

ด้านนอกพระราชวังเกิดความแตกตื่นโกลาหลขึ้น

เนื่องจากชาวบ้านพบเห็นแรงส์ตัวสูงสองเมตรก้าวเดินเสียงดังไปพร้อมกับทหารเป็นขบวนแถวยาว

“ฉับ เคร้ง ฉับเคร้ง ฉับ เคร้ง”

เสียงกระทบกันของโลหะจากเครื่องมือทำเหมืองดังกลบเสียงเดินที่แผ่วเบาของแรงส์!

หน้าตาของแรงส์ที่เหมือนมดยักษ์และเป็นโลหะพิเศษได้สร้างความตื่นกลัวให้กับผู้ที่พบเห็น!

ไม่เว้นแม้กระทั่งทหารเองที่ตัวแข็งทื่อและไม่กล้าเดินใกล้กับแรงส์เช่นกัน!

แสงสีขาวจางๆจากดวงตาของแรงส์ทำให้ผู้พบเห็นล้วนแต่ก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว!

“โอ้ นั่นอะไร? น่ากลัวมาก!”

“มันไม่ใช่มนุษย์เหมือนพวกเราแน่นอน!”

“โอ้สัตว์ประหลาดนั่นมาจากที่ไหน?”

“มันจะมาฆ่าพวกเราไหม?”

“เกิดอะไรขึ้นกับอาณาจักรนี้?”

“ดูสิพวกมันมีตั้งห้าสิบตัว!”

“โอ้ ลูกจ๋า! อย่าร้องไห้!มันไม่กล้าทำร้ายพวกเราหรอก!”

“มันพูดได้ไหม?”

“มันคือตัวอะไรกันแน่?”

เสียงพูดคุยแตกตื่นของประชาชนดังก้องไปทั่วบริเวณ!

ในเวลานี้มีเสียงประกาศก้องจากแม่ทัพฟาง!

“นี่คือพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิหลิวเย่นับแต่นี้ต่อไปทหารเหล็กเหล่านี้คือข้ารับใช้ขององค์จักรพรรดิ

มีหน้าที่ในการทำเหมืองแร่พิเศษของอาณาจักรเราพวกเจ้าคนใดที่ต้องการงานทำและค่าตอบแทนที่ดี

สามารถมาสมัครงานได้กับขุนนางจู้ทันที”

เสียงฮือฮาดังขึ้นในฝูงชนที่รายล้อมทั่วบริเวณหน้าประตูพระราชวัง!

ตั้งแต่ก่อตั้งและสถาปนาอาณาจักรเจียง!

การค้าขายมีความเจริญและเสรีมากขึ้น!

ไม่มีการคดโกงและความอยุติธรรมใดๆเนื่องจากบทลงโทษร้ายแรง!

ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านดีขึ้นเพราะส่วนใหญ่มีงานทำและมีรายได้!

ครอบครัวอบอุ่นและแทบจะไม่มีใครขายลูกหลานหากิน!

และที่สำคัญคือหากพวกเขาได้ทำงานกับขุนนางหรือกองทัพ!

ค่าตอบแทนสูงและมีสวัสดิการครอบคลุมไปถึงสมาชิกในครอบครัวด้วย!

ทำให้พวกเขามีความตั้งใจทำงานและมีความสุขตามอัตภาพ!

ใครทำน้อยได้น้อยใครขยันทำมากก็ได้มาก!

ยกเว้นพวกขี้เกียจและติดเหล้าจนเสียสติไปแล้วที่จะมีชีวิตย่ำแย่!

เมื่อพวกเขาได้ยินแม่ทัพฟางรับสมัครคนงานเหมืองแร่พิเศษขององค์จักรพรรดิ

พวกเขาต่างตื่นเต้นยินดีและเร่งส่งข่าวให้กับญาติพี่น้องลูกหลานของตน

แม่ทัพฟางกวาดสายตามองรอบด้านและมองเห็นแววตาแห่งความสุขของประชาชน

เขาไม่เคยคิดว่าวันใดวันหนึ่งจะมีความสันติสุขเกิดขึ้นในแผ่นดินเกิดของตน!

ย้อนกลับไปไม่กี่เดือนก่อนพวกเขายังคงหน้าดำเคร่งเครียดกับการต่อสู้ปะทะกันระหว่างทหารจากอาณาจักรเล่ย

แต่ในวันนี้พวกบ้าอำนาจและกระหายเลือดเหล่านั้นล้วนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

รอยยิ้มกว้างปรากฏทั่วใบหน้าของเขา!

แม่ทัพฟางลองพูดคุยกับแรงส์ตัวหนึ่งที่ยืนข้างๆเขา

“เอ่อท่านชื่ออะไร?” องค์จักรพรรดิบอกว่าสามารถพูดคุยได้เหมือนคนทั่วไปแต่บางคำถามมันอาจจะไม่ตอบ

“อี้!” แรงส์หันหน้ามามองแล้วพูดขึ้น จากนั้นหันหน้ากลับคืนและชี้นิ้วไปที่แรงส์อีกตัว

“เอ้อ!”

“ซาน!”

จนถึงตัวที่ห้าสิบ

“หวู่ฉี!”

แม่ทัพฟางทำหน้าพิกลเขาไม่คิดว่าลูกน้องเหล็กขององค์จักรพรรดิจะมีชื่อเรียกที่จำง่ายเช่นนี้

“ผูกผ้าบอกชื่อแต่ละตัวได้ไหม?”

“ได้”เสียงโมโนโทนตอบกลับแม่ทัพฟาง

ดังนั้นเขาจึงสั่งทหารให้นำผ้าเขียนหมายเลขแล้วไปผูกไว้ที่แขนข้างใดข้างหนึ่งของพวกมัน

เวลาคนอื่นๆเรียกขานพวกเขาจะได้สื่อสารกันได้อย่างง่ายดาย

..........

หลังจากนั้นอีกสองวัน

ทั้งสามอาณาจักรไม่ว่าจะเป็นอาณาจักรหยาง อาณาจักรลู่ และอาณาจักรเหอ

องค์จักรพรรดิทั้งสามอาณาจักรต่างแตกตื่นตกใจกับข้ารับใช้สัตว์ประหลาดขององค์จักรพรรดิอาณาจักรเจียง

“ข้าตัดสินใจถูกต้องแล้วที่ให้ธิดาของข้าไปเป็นพระสนมขององค์จักรพรรดิหลิวเย่”

จักรพรรดิลู่โจวพูดกับเหล่าขุนนางและแม่ทัพของตนเอง

“ใช่แล้วนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง!”เสนาบดีซึ่งเป็นขุนนางขั้นสูงกล่าวสนับสนุน

“ข้าคิดว่าควรถวายของบรรณาการเพิ่มดีไหม?” แม่ทัพเอ่ยเสนอความคิดเห็น

“นั่นเป็นความคิดที่ดี!” จักรพรรดิลู่โจวตบเข่าดังฉาดใหญ่

“ที่ผ่านมาเห็นมีท่านโยวจี้ติดต่อซื้อเหล้านมม้านมแพะ!” เสนาบดีพูดถึงข้อมูลการติดต่อค้าขายระหว่างอาณาจักร

“อืม ดีถ้าเช่นนั้นส่งเหล้านมม้านมแพะเป็นของบรรณาการเพิ่มมากขึ้น!” จักรพรรดิลู่โจวสั่งการทันที

“น้อมรับคำสั่ง!”

อาณาจักรเหอและอาณาจักรหยางมีเหตุการณ์หวาดหวั่นในอำนาจและพลังของจักรพรรดิหลิวเย่

พวกเขาต่างคิดหาของบรรณาการเพื่อมาถวายหลิวเย่ในเร็ววัน

แต่หลิวเย่ไม่ได้รับรู้เหตุการณ์ความวุ่นวายเหล่านั้นเลย

เนื่องจากในเวลานี้เขาพบทรัพย์สินชิ้นหนึ่งที่กระตุ้นความสนใจของเขาเป็นอย่างมาก

มันเป็นบันทึกโบราณของอาณาจักรเล่ย!

บันทึกเก่าแก่ที่เขียนบนหนังสัตว์ซึ่งถูกม้วนเก็บไว้ในปลอกกระบี่ขนาดเล็กอันหนึ่ง!

บันทึกนั้นเป็นภาษาโบราณที่เขาอ่านไม่ออก!

แต่ที่สร้างความประหลาดใจให้กับเขาคือฮัทรู้จักภาษาเก่าแก่นี้!

ทำให้แปลความหมายของบันทึกโบราณได้ว่า

“ยามอาทิตย์อัสดงป่าเดียวดายส่องแสง เมฆเคลื่อนลอยต่ำ ง้าวแห่งจักรพรรดิจะปรากฏโฉม อาวุธเทพชั้นสูง   สิบลม

หายใจไขว่คว้า นภามืดมิดดับสิ้นสูญ”

หลิวเย่ตื่นตะลึงตัวแข็งทื่อทันทีที่อ่านข้อความเหล่านั้นจบ!

จากนั้นบันทึกโบราณนี้พลันโปร่งแสงและจางลงเรื่อยๆจนสุดท้ายสลายหายวับไป

“ห๊ะ หายไปไหนแล้ว?” เขาตื่นตระหนกมากกว่าเดิม

นี่เป็นการส่งสารของผู้แข็งแกร่งระดับเทพใช่ไหม?

ไม่ว่าจะเป็นหนังสือโบราณที่เขาพบในห้องสมุด!

หรือแม้กระทั่งบันทึกโบราณนี้!

หลิวเย่ลูบคางอย่างครุ่นคิด“ดูเหมือนคราวนี้จะต้องนำอาวุธกลับไปด้วยให้ได้!”

อีกด้านหนึ่งเขาก็รู้สึกตื่นเต้นยินดีเป็นเพราะว่าเขายังไม่มีอาวุธวิเศษใดๆเลย

มีแต่โล่ต้านพลังเทพเพียงอย่างเดียว!

คิดได้เช่นนั้นเขายังจะไม่ไปพบกับพระสนมของตนทั้งสี่คน

แต่เขาสั่งการกับโยวจี้โดยตรง

แล้วบินเหาะไปทางป่าเดียวดายป่าทึบที่เป็นเขตชายแดนเดิมระหว่างอาณาจักรเทียนและอาณาจักรเล่ย

..........

หนึ่งชั่วยามต่อมา

หลิวเย่หยุดยืนบนหน้าผาของป่าเดียวดาย

เขาต้องรอให้พระอาทิตย์เริ่มตกดินก่อนจึงจะเริ่มค้นหาสถานที่ตามบันทึกโบราณนั่น!

แต่ปรากฏว่าเย็นนี้เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดิน

เขาเปิดใช้งานสัมผัสสวรรค์ทันทีและค้นหาบริเวณที่มีการส่องแสงและมีเมฆเคลื่อนลอยต่ำ

จนกระทั่งรุ่งเช้าเขาไม่พบสถานที่ใดๆตามข้อความนั้น!

หลิวเย่ยังไม่ท้อถอยในวันที่สองนี้

ตอนกลางวันเขาสำรวจป่าเดียวดายอีกครั้งและรอจนถึงตอนเย็นแต่สุดท้ายก็ยังไม่พบสถานที่หรือวัตถุใดๆ

วันที่สามเหตุการณ์ยังคงเดิม

วันที่สี่เขาสำรวจป่าเดียวดายจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว แต่สุดท้ายไม่พบอะไร?

วันที่ห้า เขาสำรวจก้อนหินทุกก้อนต้นไม้ทุกต้น สายน้ำลำธารทุกแห่ง แต่สุดท้ายไม่พบอะไร?

วันที่หกไม่พบอะไรเหมือนเดิมและเขาเริ่มรู้สึกท้อแท้!

วันที่เจ็ดหลิวเย่เหนื่อยทั้งกายและใจกับการค้นหาที่ยิ่งกว่างมเข็มในห้วงมหาสมุทร!

เขาจึงปล่อยวางและเปลี่ยนใจที่จะตั้งใจฝึกฝนแทน

“เฮ้อ หากเย็นนี้ไม่พบคงต้องกลับโลกแล้ว อีกไม่กี่วันจะต้องเดินทางไปประเทศ M”

ในโชคร้ายยังมีความโชคดีเพราะว่าการได้อยู่ในโลกโบราณหลายวัน

ทำให้ตอนนี้หลิวเย่ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตแกนทองคำระดับสูงสุดและมีความเสถียรแล้ว

แต่ที่น่าประหลาดใจมากที่สุดสำหรับเขานั่นคือ จากบันทึกความทรงจำของจักรพรรดิอมตะหลิวเย่

การจะก้าวขึ้นสู่ขอบเขตแกนเทพและทำให้เขาสามารถออกเดินทางจากโลกได้มีแค่คำสามคำเขียนไว้

นั่นคือ “มีหรือไม่มี!”

ข้อความนี้ทำให้เขาหัวบวมและปวดหัวทันที!

สรุปว่าต้องใช้หรือไม่ต้องใช้ยาเม็ดเพื่อเลื่อนระดับ!

ถ้าใช้มันคือสมุนไพรหรืออะไร?

ถ้าไม่ใช้ต้องทำอย่างไร?

ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงมุ่งมั่นแค่ตามหาส่วนประกอบสำคัญเพื่อปรุงยาแกนสวรรค์ก่อน

สำหรับแกนเทพเอาไว้ค่อยคิดอีกทีในคราวต่อไป!

ในตอนนี้เขาอยู่ในห้วงอารมณ์กึ่งเศร้ากึ่งหดหู่กึ่งเดียวดายกึ่งอ้างว้างหลากหลายอารมณ์และความรู้สึก

และไม่ได้เปิดใช้สัมผัสสวรรค์แต่อย่างใด

ทันใดนั้นนิ้วชี้มือซ้ายพลันร้อนขึ้นเรื่อยๆ“เอ๊ะ!” เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ

ความรู้สึกร้อนแบบนี้อีกแล้วเหมือนกับเมื่อครั้งที่ถูกดูดเข้าไปในหลุมน้ำวนของค่ายกลพันปี

เขาลองปล่อยตัวตามสบายและให้ความรู้สึกร้อนของนิ้วชี้นำทาง

พลันนิ้วชี้สว่างมากขึ้นและคราวนี้เขาสามารถมองเห็นแหวนหยกได้อย่างชัดเจน“โอ๊ะ นี่แหวนจริงเหรอ?”

แหวนสว่างมากขึ้นเมื่อเขาเดินตรงไป

เขาต้องการทดสอบความคิดของตนจึงลองเดินไปอีกทาง

ปรากฏว่าแสงสว่างของแหวนสลัวจางลงอย่างเห็นได้ชัด

“นี่แสดงว่าแสงสว่างนั่นหมายถึงแสงจากแหวนวงนี้เองเหรอ?”

เขายังงุนงงไม่หายและสงสัยมากขึ้นว่าตนเองได้แหวนวงนี้มาอย่างไร?

หลิวเย่ตัดสินใจเดินตรงไปข้างหน้าตามแสงสว่างของแหวนที่ชี้นำเส้นทาง

เวลานี้เขาเดินมาได้ราว20 ลี้แล้ว

แต่เขายังคงเดิมพันกับแสงสว่างของแหวนบนนิ้วที่ยังเจิดจ้าอยู่!

ทันใดนั้นมีเมฆก้อนหนึ่งลอยต่ำลงสู่ก้นเหวของหน้าผาหนึ่งบนภูเขาสูงชัน

“นี่เอง เมฆเคลื่อนลอยต่ำ”เขาพึมพำกับตัวเองตามข้อความในบันทึกโบราณ

หลิวเย่กระโดดลงจากหน้าผาสู่ก้นเหวเบื้องล่างทันที

ด้านล่างนั้นมืดมิดจนแทบมองไม่เห็นอีกข้างหน้าหากไม่มีแสงสว่างจากแหวนช่วยนำทาง

หลิวเย่ไม่ได้คิดอะไรมากเขาเปิดใช้สัมผัสสวรรค์ทันที

พลันแสงสว่างจากแหวนหายวับทันใด!

“ห๊ะ แย่แล้ว!” เขาตื่นตกใจที่พบว่าแสงสว่างนำทางจากแหวนหายไป

เขาทบทวนและเข้าใจแล้วว่าความแตกต่างกันคือการเปิดใช้สัมผัสสวรรค์นั่นเอง!

ดังนั้นเขาจึงปิดการใช้งานสัมผัสสวรรค์ทันที!

เขาหายใจโล่งสะดวกขึ้นเมื่อพบว่าแสงสว่างของแหวนค่อยๆเจิดจ้ามากขึ้น

“โอ้ เกือบไปแล้ว!” พูดบ่นให้ตัวเองพลางปาดเหงื่อซึมหน้าผาก

แสงสลัวในก้นเหวมีเพียงทางเดินแคบๆที่ถูกต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมเต็มไปหมด

“เอาล่ะใช้สัมผัสสวรรค์ไม่ได้ อาศัยสัญชาตญานล้วนๆของตนเองก็แล้วกัน”

ในตอนนี้หลิวเย่เริ่มมองเห็นแสงสว่างสีเหลืองจางๆจากซอกมุมหนึ่งของก้นเหว

ทันใดนั้นสัญชาตญานของเขาเตือนเหตุฉุกเฉินข้างหน้า

“ผุ๊บ! อุ๊บ!”แต่มันไม่ทันการณ์แล้วเพราะเขาหล่นลงไปในหลุมลึกขนาดใหญ่และดำดิ่งลงสู่เบื้องล่างลึกราวครึ่งลี้

“โอ๊ะใจหายหมดเลย! หล่นแบบไม่แจ้งล่วงหน้า!” เขาบ่นพึมพำด้วยความตกใจ

“ห๊ะ!” เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและมองไปอีกด้านพลันเห็นทางเดินเป็นขั้นบันไดหินสวยงามและมีโลงศพตั้งวางอยู่บนแท่นหินกลางห้องที่ใหญ่พอๆกับขนาดอพาร์ตเมนท์ของเขา

ในตอนนี้หลิวเย่ไม่สนใจแสงสว่างของแหวนแล้ว

เขาเปิดใช้งานสัมผัสสวรรค์ทันทีและสำรวจบริเวณโดยรอบ

พบว่าไม่มีค่ายกลหรือสิ่งผิดปกติอื่นใดและไม่มีแม้แต่สัตว์ร้าย!

ดูราวกับเป็นที่ฝังศพหรือสุสานทั่วไป!

แต่ที่ไม่ธรรมดานั่นคือศพที่อยู่ในโลงนั้นมีหมอกสีขาวปกคลุมและมีร่องรอยของพลังปราณขอบเขตแกนเทพ

“เอื๊อก!” เขากลืนน้ำลายลงคอฝืดเคืองทันทีเนื่องจากถูกแรงสะท้อนกลับจากร่องรอยนั่น

“โอ้นี่ขนาดเหลือแค่ร่องรอยเองนะถ้าเผชิญหน้ากับขอบเขตนี้จริงๆ คงไม่รอดแน่นอน”

ในตอนนี้เขามองเห็นง้าวส่องแสงแวววาวซึ่งวางเคียงคู่กับศพเทพนั่น!

เขาใช้พลังปราณเต็มกำลังเพื่อเปิดฝาโลง!

เนื่องจากต้องต่อสู้กับร่องรอยพลังปราณขอบเขตแกนเทพที่มีบางส่วนเกาะติดกับฝาโลง

“วู้” เขาพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสามารถเปิดฝาโลงได้แล้ว

จากนั้นค่อยๆใช้มือขวาเอื้อมเข้าไปในโลงอย่างช้าๆ

เขาไม่หาญกล้าใช้พลังปราณดึงง้าวออกมาเพราะกลัวแรงสะท้อนกลับที่ทรงพลังนั่น!

“โอ๊ย!” ทันใดนั้นเกิดแรงสะท้อนกลับเป็นสองเท่าของแรงที่เขาใช้เอื้อมมือเข้าไป

ในห้วงหนึ่งของความคิดเขาพลันนึกถึงสองข้อความสุดท้ายในบันทึกโบราณ

“สิบลมหายใจไขว่คว้านภามืดมิดดับสิ้นสูญ”

“เอาล่ะเป็นงัยเป็นกัน!” หลิวเย่เดิมพันสูงสำหรับงานนี้

เขาตัดสินใจเปลี่ยนไปใช้มือซ้ายแทนแล้วเอื้อมลงไปหยิบเอาง้าวอย่างรวดเร็วและโผบินขึ้นตรงออกจากหลุมที่ตกลงมา

ระยะเวลาตั้งแต่เอื้อมมือหยิบเอาง้าวจนขึ้นมาถึงก้นเหวนับได้สิบลมหายใจพอดี

แต่อนิจจา!!!

มันไม่พ้นตามคำเตือนนั่น!

เนื่องเมฆที่ลอยเคลื่อนต่ำนั้นพลันมีสายฟ้าฟาดเข้าใส่เขาไม่ยั้ง!

“โอ๊ย! อ๊าก!”เขาถูกสายฟ้าสองสายฟาดเข้าใส่อย่างแรง

เขาพยายามตั้งสติเก็บง้าวเข้ามิติพื้นที่และหลบหลีกหนีสายฟ้าอย่างรวดเร็ว!

เมฆดำยังคงไล่ล่าเขาไม่หยุดยั้งคล้ายกับโกรธแค้นเขาเหลือคณา!

หลิวเย่ต้องใช้พลังปราณเป็นอย่างมากเพราะโล่ต้านพลังเทพดูเหมือนจะต้านไม่ไหวแล้ว

เนื่องจากพลังของสายฟ้าเทียบเท่ากับพลังขอบเขตแกนเทพขั้นสูงสุด!

ส่วนโล่ต้านพลังเทพดูจะทรงพลังน้อยกว่าหนึ่งขั้น

“โอ๊ย! เหนื่อย เจ็บปวดไปหมดแล้ว หายไปเสียทีไอ้เมฆบ้า!” หลิวเย่ตะโกนด่าด้วยความโมโห

เขาเหนื่อยแทบขาดใจพลังปราณลดลงเรื่อยๆ ไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบเอาน้ำอมฤตหรือยาสมุนไพรมารักษาตัวเอง

เขาสงสัยว่านี่คงเป็นค่ายกลโจมตีจากก้อนเมฆ

แต่เนื่องจากเป็นขอบเขตที่สูงกว่าเขา

ดังนั้นคาถาเวทมนตร์และค่ายกลขั้นสูงเช่นนี้สำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจ

“ไปให้พ้นไอ้เมฆอัปลักษณ์!” หลิวเย่ชูนิ้วกลางให้กับเมฆและสายฟ้าด้วยความโกรธแค้น

“เปรี้ยง เปรี้ยงเปรี้ยง” สายฟ้าเหมือนรับรู้ว่าเขาด่าแรง

มันส่งสายฟ้าฟาดลงมาดังสายฝนโปรยปราย!

ต้นไม้ก้อนหินล้วนแตกสลายเป็นชิ้นเล็กน้อยและเป็นฝุ่นผง

สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างส่งเสียงกรีดร้องและวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

“โอ๊ย! เหนื่อย เจ็บปวดไปหมดทั้งตัวแล้ว หยุดเสียทีไอ้เมฆบ้าสายฟ้าบ้า หยุ๊ดดดด!”

เสียงตะโกนแหบพร่าของเขาดังขึ้น