ตอนที่หก เรือนอรุณคึกคัก
ยามสายในต้นเดือนแห่งการเพาะปลูกหลิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นายซึ่งกำลังตกแต่งภาพแขวนให้กับท่านอ๋องหลังจากงานศิลปะชิ้นแรกนั้นเป็ที่ชื่นชอบของทั้งเหล่าขุนนางราชวงค์
หลาย ๆ คนชอบเพราะความสวยงามที่แปลกตาแต่ท่านอ๋องนั้นชอบมันเพราะการประดับขนนกแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจและเจตนาของผู้ที่ทำงานชิ้นนี้ขึ้นมาเป็อย่างดีชายหนุ่มมิได้เชี่ยวชาญงานด้านศิลปะหรอกอาจเป็เพราะเซี่ยนฮวานั้นป็นมนุษย์ประเภทเดียวกับตนเสียมากกว่าทำให้แวบแรกที่เห็นงานชิ้นนี้เขาถึงได้ชอบนักชอบหนาจนต้องสั่งให้นำไปประดับในจุดที่เขามองเห็นอยู่เกือบตลอดทั้งวัน
" คุณหนูเ้าคะคุณหนูสารข้อความถึงคุณหนูเ้าค่ะ " สาวใช้หอบเหนื่อยทรุดกายแทบเท้าเซี่ยนฮวาด้วยเพราะตื่นเต้นมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยม
คราที่แล้วข้อความหลังจากส่งงานศิลปะไปท่านอ๋องก็ชื่นชอบเป็อันมากจึงได้ให้คุณหนูสร้างสรรค์งานศิลปะขึ้นมาอีกโดยบอกว่าเื่ที่ขอไว้จะพิจารณาภายหลัง
มาวันนี้ข้อความที่ถูกส่งมาจะต้องเป็ข้อความคำตอบจากเื่ที่คุณหนูขอไปแน่ ๆ แล้วนางก็จะสมหวังได้พาเด็กกำพร้าเ่าั้เข้ามาในจวนนี้เสียที
" หลิงเ้าตื่นเต้นเพราะคิดว่าจะเป็เื่นั้นใช่หรือไม่ " เซี่ยนฮวาวางมือจากงานเขียนภาพหันมารับข้อความที่สาวใช้ส่งให้
" ใช่เ้าค่ะเป็อย่างไรเ้าคะคุณหนูท่านอ๋องอนุญาตใช่ไหมเ้าคะ "
" อืม..ข้าจะอ่านให้เ้าฟังด้วยก็แล้วกัน "
" เด็กกำพร้าสามคนไม่ทำให้ข้าอดตายแต่ข้าอนุญาตให้เด็กเ่าั้อยู่แต่ในเรือนอรุณห้ามออกไปเผ่นผ่านที่แห่งอื่นภายในจวนเว้นเสียแต่เ้าจะพาไป..เป็บุรุษที่หวงบ้านเสียจริง ๆ " เซี่ยนฮวาพ่นคำเติมท้ายอย่างเสียไม่ได้แต่ภายในจวนนี้ก็มีเขตหวงห้ามอยู่หลายแห่งนางสมควรที่จะอบรมเด็กเ่าั้ให้ดี
" เ้าได้ยินแล้วนะหลิง เด็กสามคนที่ข้าไว้ใจให้เ้าคัดเลือกนั้นจะต้องไม่ทำให้ข้าเดือดร้อน " เซี่ยนฮวาเคาะนิ้วกดเสียงกึ่งดุย้ำเตือนแก่สาวใช้
" ข้ารับรองเลยเ้าค่ะข้ามั่นใจว่าคุณหนูเห็นพวกเขาแล้วจะต้องเกิดความเอ็นดูแน่ ๆ เ้าค่ะ " หลิงอยากจะะโดีใจตัวนางนั้นได้มีโอกาสทำคุณแก่ผู้มีพระคุณและได้เผื่อแผ่ช่วยเหลือผู้อื่นอย่างที่คุณหนูเคยสอนเอาไว้แล้ว
" เช่นนั้นก็ดีเ้าไปพาพวกเขามาหาที่เรือนอรุณก็แล้วกันไปได้แล้ว " จบคำคุณหนูสกุลชุนก็หันกลับมาเร่งมือทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จการที่ส่งข้อความมาให้รวดเร็วราวกับไม่ได้พิจารณาอะไรดังที่เคยบอกก็หมายความว่าอยากจะได้งานศิลป์ชิ้นนี้โดยเร็วเช่นกัน
งานศิลปะครานี้มีโจทย์ที่ทำให้เซี่ยนฮวาต้องขบคิดตลอดสองวันสองคืน
' จันทร์ย้อมปักษาเหือดแห้ง '
ประโยคที่ตีความหมายไปได้หลากหลายมากและไม่รู้ว่าแบบไหนจึงจะถูกใจคนทราม เช่นหูห้าวซวนแต่นางพอจะจับทางได้ว่าท่านอ๋องผู้นี้หวงแหนจวนเบิกฟ้านี้เป็อันมากฟังจากคนรับใช้เก่าแก่สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นตลอดหลายรุ่นที่ผ่านมาแต่ก็ไม่มีใครทราบเลยว่าเหตุใดผู้ที่มีเชื้อสายเป็ถึงพระปิตุลาของรัชทายาทจึงกลายเป็คนเหี้ยมโหดเช่นนี้
เซี่ยนฮวาจึงนำอุปกรณ์ทั้งหมดออกมาที่ศาลาฤดูร้อนเพื่อที่จะเขียนภาพสวนนี้ตอบโจทย์คำสั่งในครานี้
เพราะน้ำในสระเหือดแห้งลงจนสังเกตุได้ชัดเจนและมีนกอพยพแวะเวียนมาพักที่ชายคาศาลารวมถึงบนกิ่งไม้ใหญ่นางรังสรรค์ให้เป็เวลากลางคืนด้วยสีที่ทำขึ้นมาเองจากดอกไม้และไม่ลืมที่จะใช้กลีบของพวกมันตากแห้งก่อนจะนำมาติดประดับ
จวนเวลาพลบค่ำร่างระหงงามบิดกายไล่ความเมื่อยขบค่อย ๆ ยกภาพงานศิลปะของตนกลับเข้าเรือนอรุณระหว่างที่เดินไปก็พิจารณารายละเอียดเผื่อว่าต้องมีจุดใดแก้ไข
" คุณหนูระวังเ้าค่ะข้าช่วยนะเ้าคะ " หลิงทันเห็นผู้เป็นายเดินไม่ระวังก้าวบันไดเบื้องหน้าจึงรีบวิ่งปรี่เข้าไปหาทันที
" สวยไหมหลิงเ้าว่าข้าควรจะทำอันใดเพิ่มเติมหรือไม่ " ยิ้มงดงามระบายออกขณะกำลังชื่นชมงานของตนซึ่งปกตินางจะไม่ทำแบบนี้หรอกแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
" งดงามไร้ที่ติเลยเ้าค่ะคุณหนู..พวกเ้าล่ะอย่างให้คุณหนูใส่อะไรลงในภาพนี้ " สาวใช้ชื่นชมสวนดอกไม้ในภาพวาดนั้นนักแม้คุณหนูจะใช้ดอกไม้แห้งสีสันต่าง ๆ ติดไปแต่ใครจะรู้เล่าว่าดอกไม้ที่งดงามนั้นจะสามารถนำมาทำเช่นนี้ได้ไม่ใช่แค่ดอกไม้นะยังมีใบไม้ด้วย
" พะ..พวกข้าไม่เคยเห็นภาพเขียนเช่นนี้เลยเ้าค่ะ " เด็กหญิงคนหนึ่งในชุดใหม่เอี่ยมเอ่ยขึ้นนางมีอายุโตกว่าเด็กอีกสองคนเสียงของนางทำให้เซี่ยนฮวาหันมาสนใจ
" แย่จริงข้าขอโทษนะข้ามัวแต่เร่งมือทำให้เสร็จจนลืมไปว่าข้าให้หลิงพาพวกเ้ามาั้แ่่สาย ๆ ..ชื่ออะไรกันบ้างเ้าตัวเล็กมานี่สิ " เซี่ยนฮวาส่งงานเขียนให้กับหลิงนำไปเก็บก่อนจะกวักมือไปหา
เด็กหญิงคนหนึ่งที่ยืนเกาะชายกระโปรงของเด็กหญิงที่โตกว่าตนแม้ว่าเด็กน้อยจะมีท่าทีเกรง ๆ อยู่บ้างแต่เมื่อพี่สาวพยักหน้าเด็กน้อยก็ก้าวขาออกเดินไปตามคำเรียกของเซี่ยนฮวา
" ข้ามีชื่อว่าสุ่ยหลินเ้าค่ะน้องสาวของข้าชื่ออวี้เหมยนางพูดไม่ได้ " สุ่ยหลินกล่าวแนะนำตนเองและน้องแม้ว่าท้ายประโยคนั้นจะเบาลงด้วยน้ำเสียงเจือเศร้าสร้อย
" ข้าชื่อจ่านอี้ขอรับข้าอายุสิบปีแล้วขอรับ " เด็กชายเอ่ยขึ้นแนะนำตัวบ้างประสานมือค้อมกายอย่างไว้มารยาทต่อผู้มีพระคุณ
" เอาล่ะข้ามีชื่อว่า เซี่ยนฮวาจะเรียกข้าว่าคุณหนูเหมือนกับหลิงก็ได้ข้าไม่ใช่เ้าของจวนนี้เช่นนี้แล้วพวกเ้าก็ไม่ควรที่ละเมิดต่อคำห้ามของข้าอย่างเด็ดขาด..ชอบชุดใหม่หรือไม่ ? " เซี่ยนฮวาอุ้มเด็กหญิงที่มีชื่ออวี้เหมยก่อนจะเดินนำเข้าจวนไป
คนทั้งหมดแม้จะไม่อยากให้คุณหนูต้องมาอุ้มเด็กกำพร้าก็ไม่อาจห้ามปรามอะไรได้จึงได้แต่เงียบและเดินตามไปอาหารหลายอย่างถูกนำมาวางตรงหน้าเด็กสามคนแน่นอนว่าเด็กกำพร้าเคยทานเพียงเศษอาหารของชาวบ้านไม่เคยได้เห็นของกินดี ๆ
อวี้เหมยชอบซาลาเปาร้อน ๆ ที่วางอยู่ต่อหน้าเป็ที่สุดแม้จะเช็ดน้ำลายที่ไหลออกมาไปหลายรอบแต่ก็ยังไม่กล้าหยิบกิน
" เอาสิอวี้เหมยเ้าจะกินเท่าไรก็ได้กินเยอะ ๆ จะได้โตเร็ว ๆ แล้วมาช่วยงานพี่สาว " เซี่ยนฮวาหัวเราะน้อย ๆ กับท่าทีนั้นนางเองก็เกือบจะเป็กำพร้าหากไม่ได้ชายที่ฆ่าแม่ชุบเลี้ยง
ชั่วขณะหนึ่งที่นางคิดขึ้นมาว่ายังดีมากนักที่นางมีชีวิตอยู่เพื่อแบ่งปันความสุขเพียงเล็กน้อยให้กับผู้ขาดโอกาส
เมื่อได้รับอนุญาตเด็กทั้งสามก็จัดการอาหารตรงหน้าความเดียงสาทำให้ทั้งเซี่ยนฮวาและหลิงมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ
เ้าหมูสามตัวข้าจะขุนพวกเ้าให้อ้วนพลีเลยทีเดียว จากนั้นค่อยมาดูกันว่าเ้าจะตอบสนองความ้าของข้าได้มากน้อยเท่าใด
จากที่ดูแล้วนับว่าหลิงคัดเลือกมาได้ถูกใจนางมากทีเดียวเด็กผู้ชายหน่วยก้านดีแววตาซื่อสัตย์ดูแล้วหัวไว
เด็กผู้หญิงกิริยาวางตัวได้พอดีความรู้สึกยามเมื่อได้จ้องมองดูคล้ายกับแม่นมของนางนัก
ส่วนเ้าตัวเล็กไม่มีเสียงั้แ่กำเนิดแต่รอข้าหาวิธีคืนลมปราณได้ก่อนเถิดอย่าว่าแต่เป็ใบ้เลยต่อให้เ้าตายข้าก็ชุบชีวิตได้ !
" คุณหนูเด็กกลุ่มนี้เป็เช่นใดบ้างเ้าคะ " หลิงเอ่ยถามขณะช่วยขัดผิวให้กับผู้เป็นาย
" ข้าชอบใจพวกเขามากคิดไม่ผิดเลยว่าข้าไว้ใจสายตาของเ้าได้ "
" คุณหนูชมข้าอยู่ใช่ไหมเ้าคะ "
" หลิงเ้าเป็เพื่อนข้าและข้ามีเพื่อนที่รู้ใจเช่นเ้าข้าดีใจนักต่อไปนี้การใดที่ข้าคิดเอาไว้ข้าก็มั่นใจแล้วว่าข้าสามารถพึ่งพาเ้าได้ "
" คุณหนูข้าดีใจและรู้สึกเป็พระคุณกับข้ามากแม้ว่าข้าเต็มใจและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อท่านก็ตามแต่ข้าไม่อยากให้ท่านต้อง..."
" เ้าเชื่อข้าเถอะ..ไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นความตั้งใจของข้าจะต้องสำเร็จ " เซี่ยนฮวาหลับตาลงคล้ายกับอยากจะใช้ความคิดสาวใช้จึงทำหน้าที่ของตนต่อไปเงียบ ๆ หากแต่ในใจของคุณหนูนั้นกำลังปลุกไฟแค้นในใจขึ้นไม่ให้มันมอดดับไปตามกาลเวลา
คนชั่วช้าจะต้องได้รับกรรมต่อให้มันผู้นั้นรอดพ้นกฏบ้านเมืองได้แต่นางนี่แหล่ะที่จะชำระแค้นด้วยตัวเอง !
สุ่ยหลินพาน้องเข้านอนและตบหลังเบา ๆ อย่างที่เคยทำเด็กหญิงมองรอบ ๆ ที่เวลานี้มืดสนิทแล้วทุกอย่างเหมือนกับ์เปิดรับนางกับน้องสาวนางไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็ใครเมื่อจำความได้นางก็ร่อนเร่ไปทั่วกระทั่งเจอทารกคนหนึ่งถูกทิ้งไว้ใกล้ชายป่าซึ่งก็คืออวี้เหมยยังดีที่ท่านป้านั้นเอ็นดูอวี้เหมยอยู่บ้างจึงแบ่งปันนมประทังความหิวแก่ทารก
สุ่ยหลินช่วยงานทุกอย่างเพื่อแลกกับอาหารอันน้อยและนมให้น้องสาวคนนี้ทุกอย่างดูจะเริ่มมีความหวังเมื่อท่านป้าให้ที่อยู่ที่นอนแต่ในคืนหนึ่งท่านป้าก็สิ้นลมอย่างไม่มีสิ่งใดเตือนมาก่อนท่านป้าไม่ได้ป่วย ร่างกายไม่มีรอยกัดของสัตว์ร้ายท่านป้าเหมือนนอนหลับและไม่ตื่นขึ้นมา กระท่อมอยู่ไกลจากผู้คนมากสุ่ยหลินทำได้เพียงคลุมผ้าปิดร่างและนำดอกไม้มาไหว้ท่านและตัดสินใจที่จะปิดล็อคบ้านนั้นไว้ด้วยเชือกก่อนจะพาน้องออกเดินทางต่อไป
แม้จะต้องอาศัยวัดนอนและขอแบ่งอาหารแต่นางก็มีความสุขที่เห็นรอยยิ้มน่ารักของน้องสาวถ้าหากในอนาคตมีวิธีที่จะช่วยให้นางพูดได้สุ่ยหลินนั้นพร้อมจะทำอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง แต่ในขณะนี้นางมีทั้งเสื้อผ้าใหม่ที่นอนอันนุ่มและอุ่นอาหารดี ๆ และซาลาเปาให้อวี้เหมยเพียงเท่านี้นางก็ไม่้าสิ่งใดอีกแล้ว ชีวิตที่เหลือนอกจากเป้าหมายของนางก็มีแต่ตอบแทนผู้มีพระคุณเพียงเท่านั้นเด็กหญิงกระชับแขนกอดน้องนอนหลับไปอย่างเป็สุขซึ่งก็เป็เวลาเดียวกันที่จ่านอี้ทำใจข่มตาลงได้ด้วยความไม่คุ้นชินสถานที่
หลิงยืนมองสองห้องเล็ก ๆ ที่ดับไปแล้วอยู่เกือบเค่อก่อนจะค่อย ๆ เดินมาเปิดประตูดูความเป็ไปของเด็ก ๆ ใจห่วงว่าจะพากันนอนไม่หลับเพราะกินไปเยอะคงจะปวดท้องแต่ทั้งสามคนก็หลับสนิทกันไปในเวลาที่เร็วทำให้นางเบาใจ
พวกเ้ารีบโตกันนะเพราะอีกไม่นานคุณหนูคงมีงานสำคัญให้พวกเ้าและก่อนจะถึงตอนนั้นพวกเ้าคงได้รับการฝึกฝนที่ยากหินจากคุณหนูแน่ ๆ
นางเคยได้รับการฝึกในสมัยที่คุณหนูยังแข็งแรงและมีความสามารถล้นหลามวิธีของคุณหนูทำให้หลิงขยาดและฝึกได้ไม่ดีคุณหนูจึงถอดใจที่จะเคี่ยวเข็ญสาวใช้โง่ ๆ คนหนึ่งแต่คุณหนูไม่เคยว่านางหรือดูถูกใครเลยสักครั้งกลับกันคุณหนูคอยให้กำลังใจให้นางทำสิ่งที่ตนถนัดและฝึกฝนมันให้มาก ๆ
รุ่งเช้าเรือนอรุณก็คึกคักเมื่อเซี่ยนฮวาชี้นิ้วเคี่ยวเข็ญเด็กสามคนให้ออกกำลังกายเด็กน้อยที่ไม่เคยได้ออกแรงและกินน้อยอยู่แล้วก็หอบฮักนั่งแปะกันอย่างหมดแรงข้าวต้มทั้งพ่อบ้านและหัวหน้าแม่ครัวต่างก็ออกมาดูและส่งเสียงให้กำลังใจเด็กน้อยที่หอบเหนื่อยจนหน้าดำหน้าแดง
เมื่อได้ยินว่ามีของอร่อยรอท่าเ้าสามคนก็รีบวิ่งปรื๋อเรียกเสียงขบขันให้กับคนที่พบเห็นนัก
เซี่ยนฮวาเห็นว่าพวกเด็ก ๆ ในเรือนเบี้ยก็มีอยู่ไม่น้อยจึงออกปากบอกให้เด็กเ่าั้มาออกกำลังกายด้วย จนเวลานี้ลานกว้างอันถูกตกแต่งด้วยรูปปั้นล้ำค่าก็เต็มไปด้วยเด็กชายหญิงหลายสิบชีวิตขยับแขนขาตามเซี่ยนฮวาซึ่งคุณหนูก็ใช้โอกาสนี้หัดท่วงท่ารำมวยให้กับเด็ก ๆ
เพราะแม้ว่านางจะไร้พลังยุทธ์แต่ก็ไม่ได้ลืมเคล็ดวิชาที่กรำฝึกมาเป็เื่ดีทั้งนางจะได้บริหารกล้ามเนื้อและได้เห็นเด็ก ๆ ที่พอจะมีแวว
" เอาล่ะได้เวลาอาหารเช้าพวกเ้าแยกย้ายกันไปได้แล้ววันพรุ่งนี้ให้มารวมตัวกันใหม่ไปได้ " เซี่ยนฮวายิ้มเบิกบานเมื่อได้ออกกำลังชีวิตชีวาก็กลับคืนมาทำให้ใจฮึกเฮิมสมองปลอดโปร่งทำให้มีความคิดดี ๆ เกิดขึ้นมามากมาย
เมื่อเรือนอรุณกลับสู่ความสงบนางจึงรีบเขียนสิ่งที่พรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วก่อนการเริ่มทานอาหารเช้า
" กินกันเถิดไม่ต้องรอข้าหากข้ายังเขียนไม่เสร็จมันจะทำให้ข้าหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าความหิว " มือบางปัดไล่หลิงและเด็กทั้งสามที่ยืนคอยรอผู้เป็นายแม้จะถูกไล่แต่ทั้งจ่านอี้ สุ่ยหลิน อวี้เหมย ก็ยังยืนนิ่งราวกับจะบอกว่าจะไม่ยอมกินก่อนเ้านาย ต้องให้เ้านายอิ่มก่อนตนจึงกินได้ถึงจะถูกต้องแต่หลิงที่รับใช้มานานนั้นรู้ดีกว่าใครจึงต้อนเด็ก ๆ
ให้กลับไปยังห้องรับรองและทานอาหารพร้อมกับเอ่ยสอนในสิ่งที่ตนควรบอกแก่เด็กทั้งสามถึงนิสัยใจคอของเซี่ยนฮวาให้เด็กน้อยเข้าใจเพื่อว่าในอนาคตเด็กเหล่านี้จะสามารถเดาใจเ้านายได้ถูกต้องเหมือนกับตน
1K
