ก่อนจะถึงวันนัดกับท่านลุงเหอซุนหวางและเสี่ยวฟงได้พากันไปหาซื้อรถม้าขนาดกลางเพื่อเอาไว้ใช้สอยหนึ่งคันเขาเลือกคันที่ไม่ได้ใหญ่มากนักเอาแค่พอเหมาะกับพวกเขาสองคนเท่านั้น ซุนหวางเล็งไปที่ม้าตัวใหญ่เพราะคิดว่ามันน่าจะแข็งแรงที่สุดในหมู่พวกม้าที่มีอยู่ในคอก
“คุณชายท่านนี้ข้าขอถามท่านหน่อยเถิดท่านเลือกม้าเป็หรือไม่”
นายกองจงเหวินเจี๋ยเห็นการเลือกม้าของหนุ่มน้อยคนนั้นแล้วรู้สึกขัดใจยิ่งนักเขาเห็นแล้วว่าหนุ่มน้อยสองคนนั้นมาเลือกซื้อรถม้าและกำลังหาม้าให้เหมาะกับตัวรถ แต่ม้าที่พวกเขาเลือกนั้นมันไม่เข้าตาเอาเสียเลยจะเลือกไปทำไมไอ้ม้าตัวใหญ่ที่มีแต่ไขมันนั่น วิ่งออกจากเมืองได้ไม่กี่ลี้มันก็เหนื่อยหอบแล้วหากพวกเขาจะไปหูเจียงดังที่แอบไปได้ยินมา ม้าตัวนี้คงได้เป็ลมชักตายก่อนถึงหูเจียงแน่นอน
“ข้าไม่รู้หรอกว่าตัวไหนมันดี แค่เห็นว่ามันตัวใหญ่และท่าทางจะแข็งแรงข้าก็เลยเลือกตัวนี้”นี่เป็ครั้งแรกกระมังที่ซุนหวางได้พูดโต้ตอบกับบุรุษแปลกหน้าได้ยืดยาวขนาดนี้
“คุณชายจะไว้ใจให้ข้าเลือกม้าดี ๆ ให้หรือไม่ ข้าเป็ทหารข้าคุ้นเคยกับม้าที่สุดย่อมรู้ว่าม้าตัวไหนดีที่สุด” นายกองจงเหวินเจี๋ยเสนอตัวเข้าช่วยอย่างมีไมตรี
“ขอบคุณท่านมากคุณชายข้าไว้ใจท่าน เช่นนั้นท่านเลือกม้าให้ข้าทีเถิด” ‘เฮ้อ...สายตาของข้าคงจะเหมาะกับการคัดแยกและเลือกสมุนไพรแค่นั้นกระมัง’ ซุนหวางบ่นให้กับตัวเองในใจ
"ตัวนี้เหมาะกับรถม้าของท่านแล้วคุณชาย มันเป็ม้าฝีเท้าเร็วและเป็ม้าที่เอาไว้ลากสิ่งของโดยเฉพาะในกองทัพก็ใช้ม้าสายพันธุ์นี้แหละคุณชาย” จงเหวินเจี๋ยสาธยายถึงความพิเศษของม้าที่ตัวเองบรรจงเลือกให้อย่างดี
ซุนหวางสำรวจและพิจารณาม้าตัวนี้อยู่พักหนึ่งเป็ดังที่บุรุษแปลกหน้าผู้นี้กล่าวมา รูปร่างของม้าทั้งสองตัวแตกต่างมากม้าตัวที่เขาเลือกถึงแม้จะตัวใหญ่แต่ไม่มีกล้ามเนื้อเลย แต่ม้าตัวนี้หุ่นเพรียวงามตามตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามท่าทางจะแข็งแรงอย่างที่บุรุษผู้นั้นว่าจริงๆ จะว่าไปม้าตัวนี้แพงกว่าที่ซุนหวางคิดไว้มากแต่เขาก็ไม่ได้เกี่ยงเื่ราคาหรอกนะสิ่งไหนที่ดีและจำเป็ต่อพวกเขามันย่อมคุ้มค่าที่จะจ่าย
เมื่อได้ม้าตามประสงค์แล้วซุนหวางได้เอ่ยขอบคุณบุรุษแปลกหน้าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลยแต่ยังใส่ใจถึงเพียงนี้
หลังจากนั้นซุนหวางยังได้ว่าจ้างคนขับรถม้าของคอกม้าเพื่อให้พาพวกเขาไปจับจ่ายหาซื้อของใช้สำหรับการเดินทางไกลทั้งชุดใหม่ของพวกเขาสองคน และยังไม่ลืมที่จะซื้อใยฝ้ายและผ้าฝ้ายที่สามารถซับน้ำได้ดีอีกเป็จำนวนมากเดินทางครั้งนี้เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมจะไม่ให้มีสิ่งใดพลาดเป็อันขาดแม้แต่เครื่องครัวก็ยังมีติดรถม้าเอาไว้ทั้งข้าวสารอาหารแห้งเขาได้เตรียมเอาไว้พร้อมสรรพ
“อาฟงเท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว” ซุนหวางบอกเมื่อได้ของทุกอย่างครบตามจำนวนที่จดเอาไว้ จากนั้นพวกเขาจึงกลับไปยังโรงเตี๊ยมเหลียนฮวา
ยามอิ๋น[03.00-04.59 น.]
“คุณชายตื่นเถิดขอรับอีกสองเค่อเราก็จะออกเดินทางแล้วนะขอรับ” เฮ้อ...คุณชายของอาฟงทุกอย่างดีหมดเสียแต่ปลุกยากไปหน่อยและชอบนอนเป็ที่สุด เมื่อว่างจากการปรุงยาเมื่อใดหากไม่อ่านตำราคุณชายของเขาก็จะนอนอย่างเดียวไม่สนสิ่งใดเลย
“เดินทางเช้าขนาดนั้นเชียวหรืออาฟงไม่ใช่ว่ายามเหม่าหรอกหรือ” ที่คุยกันไว้กับท่านลุงเหอเป็ยามเหม่านี่นา[ยามเหม่า 05.00-06.59 น.]
“เป็เช่นนั้นขอรับคุณชายแต่เมื่อคืนท่านลุงเหอเป็คนมาบอกข้าด้วยตัวเอง จริง ๆ แล้วท่านลุงอยากเดินทางั้แ่เมื่อคืนนี้เสียด้วยซ้ำขอรับทำไมถึงรีบเดินทางนักก็ไม่รู้” เสี่ยวฟงก็สงสัยไม่ต่างกับนายของตนเช่นกัน
พวกเขาคงจะมีเื่ด่วนที่ต้องกลับไปทำถึงได้รีบขนาดนี้ซุนหวางคิดจากที่กำลังงัวเงียเลยต้องตื่นเต็มตาแล้วรีบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางต่อไป
“ยามอิ๋นก็ยามอิ๋นข้าพร้อมแล้วไปกันเถอะ อาฟงใช้ผ้าปิดหน้าของเ้าด้วย ดูเ้าสิตัวเล็กนิดเดียวไม่เหมือนบุรุษสักนิด”
“ได้ขอรับคุณชาย”เสี่ยวฟงค้อนน้อย ๆ ให้แต่ก็จำใจทำตามที่เ้านายว่า ถึงแม้ในใจจะคัดค้านก็ตาม
‘โธ่...คุณชายหากข้าไม่เหมือนบุรุษแล้วคุณชายละขอรับ ตัวก็สูงกว่าข้าแค่นิดเดียวเองแต่หน้าตานั้นนางเซียนชัดๆ’ประโยคนี้เสี่ยวฟงไม่ได้พูดมันออกมา เพราะเคยพูดแล้วแต่โดนเ้านายโกรธและไม่ยอมกินข้าวไปหลายวันเสี่ยวฟงไม่อยากเห็นคุณชายของตัวเองป่วย ดังนั้นจึงไม่คิดที่จะขัดใจไม่ใช่ว่าคุณชายของเขาเป็คนเอาแต่ใจหรอกนะ ก็แค่เื่ความงามเื่เดียวนี่แหละที่ทำให้คุณชายน้อยไม่ชอบใจ‘เพราะมันจะนำพาความยุ่งยากมาให้’ ซุนหวางเคยพูดเอาไว้เช่นนี้
กลางยามอิ๋นพวกเขาก็เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางซุนหวางมองเห็นปัญหาของท่านลุงเหอที่ไม่สามารถให้พวกเขานั่งรถม้าไปด้วยได้ เพราะในรถม้าของลุงเหอก็มีกันถึงห้าคนแล้วทั้งยังมีข้าวของอื่นๆ อีก ถึงแม้รถม้าของท่านลุงจะใหญ่กว่ารถม้าของเขาก็ตามทีแต่มันก็ยังแออัดอยู่ดีโชคดีที่ลูกชายของท่านลุงเหอได้แยกตัวมาขับรถม้าให้กับเขา รถม้าคันนั้นจึงเหลือที่ว่างขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“เดินทางกันเถิดขอรับคุณชายยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”เหอ ชวนบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็กังวล
“ท่านลุงเหอท่านสบายดีอยู่หรือไม่หากท่านไม่สบายบอกข้าได้นะข้าพอมียาอยู่บ้าง”
“ข้าไม่เป็ไรขอรับแต่ลูกชายของข้า…” เหอชวนเหมือนจะบอกอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดต่อ
“ข้าไม่ได้เป็อะไรขอรับคุณชายน้อยข้าสบายดี ท่านพ่อเรารีบเดินทางกันเถิด” เหอเชียนรีบตัดบทเพราะเกรงว่าพ่อของตัวเองจะพลั้งปากพูดสิ่งที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้ออกมา
‘อะไรของพวกเขากันสองพ่อลูกนี่จะสบายหรือไม่สบายกันแน่’ ก็แค่สงสัยแต่ซุนหวางก็ไม่ได้ถามดังนั้นการเดินทางจึงเกิดขึ้นอย่างเร่งรีบตลอดสามชั่วยามพวกเราไม่ได้หยุดพักเลยสักครั้งแค่ชะลอให้ช้าลงบ้างเป็บางครั้ง [1ชั่วยาม=2ชั่วโมง]
“คุณชายน้อยอีกหนึ่งชั่วยามก็จะถึงเขตของหมูบ้านเฉียงแล้วเราจะพักม้าที่นั่นนะขอรับ”เหอเชียนบอกกล่าวกับซุนหวาง
“อืม...แล้วแต่พวกท่านเถอะข้ายังไงก็ได้พี่เหอเชียนท่านพอจะสอนวิธีบังคับรถม้าให้คนของข้าได้หรือไม่ ข้ายินดีจ่ายเพิ่มอีกสิบตำลึงเงินท่านจะว่าอย่างไร”
“คุณชายน้อยไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มให้ข้าหรอกนะแค่ที่จ่ายมาก็มากพอแล้วขอรับ ข้ายินดีจะสอนให้ไม่มีปัญหาขอรับ” เพราะได้รับค่าจ้างมาตั้งหนึ่งตำลึงทองแล้วกับการขับรถม้าให้ซึ่งมันไม่ใช่งานที่ยากเย็นเลย เขาต้องทำงานกี่เดือนกันถึงจะได้จับตำลึงทองเหลืองอร่ามเช่นนี้ ดังนั้นเหอเชียนจึงไม่รับเงินที่ซุนหวางเสนอให้
จากนั้นเสี่ยวฟงก็ได้ไปนั่งข้างๆ คนขับเพื่อที่จะเรียนการบังคับรถม้าจากเหอเชียน เพียงแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นซุนหวางก็เห็นเสี่ยวฟงไปนั่งแทนที่คนขับรถม้าเสียแล้วเสี่ยวฟงเป็คนหัวไวที่สุด บอกสอนสิ่งใดก็จดจำได้รวดเร็วแต่เสียอยู่อย่างเดียวร้องไห้เก่งไปหน่อย
“อาฟงห้ามพาม้าวิ่งเข้าป่านะคิก ๆ” ซุนหวางกระเซ้าเย้าแหย่คนของตนอย่างอารมณ์ดีน้อยครั้งนักที่ใครจะได้ยินเขาพูดอะไรเช่นนี้ ไม่สิไม่เคยมีใครได้ยินเลยต่างหาก
“ฮิฮิคุณชายกำลังดูถูกฝีมือของข้าหรือขอรับ” ั้แ่อยู่ด้วยกันมาเขาเพิ่งจะได้ยินเสียงคุณชายหัวเราะเป็ครั้งแรกนี่แหละถึงจะพูดแค่เบา ๆ ก็เถอะแต่อาฟงก็ได้ยินนะ
“ข้าพูดเตือนสติเ้าต่างหากจะได้ไม่พลั้งเผลอ”
“คุณชายข้างหน้านั่นเราใกล้ถึงหมู่บ้านเฉียงแล้วขอรับ”เสี่ยวฟงบอกเ้านายด้วยน้ำเสียงที่เบิกบานยิ่ง
หลังจากที่พักม้าได้หนึ่งชั่วยามและให้น้ำให้หญ้ากับม้าเรียบร้อยพวกคณะเดินทางก็ออกเดินทางต่อไปผ่านการเดินทางมาแล้วห้าวันเสี่ยวฟงสามารถบังคับรถม้าได้อย่างไม่มีที่ติ ดูท่าทางจะเห่ออยู่ไม่น้อยจนไม่ยอมให้เหอเชียนได้จับบังเหียนเลยแต่ซุนหวางก็สังเกตเห็นว่าเหอเชียนมีอาการเหมือนคนป่วยหนักเขาจึงบอกให้เสี่ยวฟงหยุดรถม้าพอรถม้าที่ตามมาเห็นคันข้างหน้าหยุดพวกเขาก็เลยต้องหยุดตาม
“พี่เหอท่านป่วยหรือ”ซุนหวางรีบถามไถ่เพราะท่าทางของเหอเชียนไม่น่าจะไหวแล้ว
“คุณชายน้อยข้า...”
พูดยังไม่ทันจบเหอเชียนก็หมดสติไปก่อนเหอชวนเห็นเช่นนั้นจึงเดินมาหาบุตรชายด้วยความรีบเร่ง
“คุณชายน้อยอาเชียนเป็อะไรไปหรือขอรับ”
“ท่านลุงเหอท่านต่างหากที่ควรบอกกับข้าว่าบุตรชายของท่านเป็อะไรตอนนี้เขาหมดสติเพราะพิษไข้ท่านต้องหาผ้ามาเช็ดตัวให้เขาหน่อย อาฟงเคลื่อนรถม้าไปหาร่มไม้ทีนะที่นี่แดดมันร้อนเกินไป”
“ขอรับคุณชาย”
จากที่คิดว่าจะรีบเดินทางจนกว่าจะค่ำพวกเขาเลยต้องหยุดพักก่อนจะถึงเวลาที่กำหนดเอาไว้เพราะว่ามีคนล้มป่วยแบบกะทันหัน
“คุณชายน้อยเราคงต้องพักที่นี่สักสองสามวันนะขอรับจนกว่าลูกชายของข้าจะดีขึ้น”
ลุงเหอเข้ามาบอกกับซุนหวางทั้งสีหน้าและท่าทางก็ดูจะเป็กังวลหนักไปยิ่งกว่าเดิม
“แล้วท่านลุงเหอจะบอกข้าได้หรือยังว่าบุตรชายของท่านเป็อะไรข้าบอกแล้วว่าข้ามียา หากบอกความจริงข้าจะได้ให้ยาที่ถูกกับโรคที่เขาเป็” ซุนหวางคาดคั้นเอาความจริงเพราะรู้สึกได้ว่าสองพ่อลูกคู่นี้กำลังปิดบังอะไรอยู่
“ลูกชายของข้าโดนพวกอันธพาลทำร้ายมาขอรับพวกมันขู่ไม่ให้พวกข้าขับรถม้าให้กับคุณชาย แต่เราก็อยากได้เงินค่าจ้างพวกเราจึงได้ออกเดินทางอย่างเร่งรีบ อาเชียนคงจะเป็ไข้เพราะช้ำในขอรับ” เหอชวนก้มหน้าเล่าด้วยความรู้สึกผิด
“ที่เขาเจ็บหนักเป็เพราะข้าอย่างนั้นหรือท่านลุงเหอเอายาเม็ดนี้ไปบดให้ละเอียดแล้วผสมน้ำให้เขาดื่ม หลังจากนั้นสองชั่วยามก็มาเอาอีกเม็ดแล้วก็ทำเช่นเดิมให้เขาดื่มอีกครั้งเช็ดตัวให้เขาบ่อยๆ ด้วยล่ะ”
“ขอรับคุณชายเอ่อ...คุณชายน้อย ท่านเป็หมอหรือขอรับ” ‘หากคุณชายผู้นี้เป็หมอจริงๆ ทำไมถึงยังเด็กนักนะ’ เหอชวนคิดทั้งรู้สึกประหลาดใจยิ่ง
“ข้าไม่ใช่หมอหรอก”ซุนหวางตอบออกไปทันที ก็เขาไม่ใช่หมอจริง ๆ นี่นา ไม่เคยร่ำเรียนจากอาจารย์ท่านใดด้วยซ้ำแค่คนปรุงยาแล้วจะเรียกว่าหมอได้ไหมล่ะ
เช้าวันต่อมา...เหอเชียนที่ดูเหมือนอาการจะร่อแร่ก็กลับเดินเหินได้เป็ปกติสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนเป็อย่างมากอาการเช่นเหอเชียนพวกเขาเจอมาแล้วนักต่อนักบางคนถึงขั้นเสียชีวิตไปเลยก็มี แต่ไม่มีหรอกนะที่จะมาหายข้ามวันข้ามคืนเช่นนี้
“คุณชายน้อยขอบคุณมากขอรับหากไม่ได้คุณชายข้าคงต้องแย่แน่ ๆ”
“ขอบคุณอะไรกันพี่เชียนที่ท่านต้องเป็แบบนี้คงเพราะข้าเป็ต้นเหตุจริงไหม พวกมันกล่าวสิ่งใดกับท่านหรือพวกเราถึงได้เร่งเดินทางเช่นนี้”
“ท่านพ่อกลัวว่ากลุ่มอันธพาลพวกนั้นจะตามมาขอรับถึงได้เร่งเดินทางให้ทันกลุ่มทหารที่กำลังเดินทางไปยังค่ายเมืองหน้าด่านขอรับ”
“ทหารกลุ่มนั้นพวกเขาเดินทางแล้วหรือ”
“ข้ารู้แค่ว่าพวกเขาจะเดินทางในวันเดียวกันกับเราหาก จะให้ดีเราควรเดินทางล่วงหน้าไปก่อนเพราะฝีเท้าของม้าในกองทัพเร็วมากขอรับถึงแม้พวกเราจะเดินทางก่อนพวกเขาเป็อาทิตย์พวกเขาก็ตามเราทันอยู่ดี”
“แต่เราก็ไม่รู้ว่ากลุ่มทหารเ่าั้ไปแล้วหรือไม่แล้วพวกอันธพาลนั่นอีกพวกเขาจะตามเรามาจริง ๆ หรือ” ‘ทำไมนะการเกิดเป็ข้ามันถึงได้ยุ่งยากเช่นนี้’เป็ซุนหวางรำพึงในใจอย่างเหนื่อยหน่าย
ณที่แห่งหนึ่งบนเส้นทางเดียวกัน...
“พวกเขาอยู่ที่ใดแล้วหรือเหวินเจี๋ย”
“อยู่หลังพวกเราประมาณห้าลี้ขอรับ”
“ทำไมพวกเขาถึงได้ชักช้านักนะ ให้คนของเราไปคอยดูลาดเลาเผื่อเกิดเหตุร้ายจะได้ช่วยพวกเขาทัน พวกอันธพาลนั่นมันมาแน่ใช่ไหม” แม่ทัพชิวหานถามเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง การจัดการกับกลุ่มอันธพาลครั้งนี้เขาจะไม่ให้พลาดอีกแล้ว
“พวกมันมาแน่ขอรับท่านแม่ทัพคราวนี้พวกมันเสร็จเราแน่” นายกองเหวินเจี๋ยตอบอย่างมาดมั่น
“หึๆ ๆ ข้าได้ยินเ้าพูดเช่นนี้มาสามครั้งแล้วนะแต่ก็ยังจัดการพวกมันไม่หมดสักที”แม่ทัพหนุ่มแขวะลูกน้อง
‘คราวนี้แหละน่าข้าจะเอาพวกมันให้น่วมคอยดูไปเถอะท่านแม่ทัพ’ เหวินเจี๋ยตอบกลับเ้านายของตัวเองในใจขืนตอบออกมาเสียงดังแล้วเกิดพลาดท่าขึ้นมาละก็ ท่านแม่ทัพคงได้สมน้ำหน้าเขาอีกครั้งเป็แน่
3K
