สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสอง เหมืองร้างเวลากลางคืน

ดันเจี้ยนเหมืองร้างเวลากลางคืนนั้น

คือเหมืองร้างหลายชั้นที่อ้างว่ามีแร่เงินหายากแต่ได้เกิดอุบัติบ่อยครั้งจนคนงานต้องทิ้งงานไป

ได้ปล่อยให้เหมืองเป็นเหมืองร้างมาหลายปี

แม้ผมจะงงว่าทำไมคนโลภอย่างดยุกอูลริกถึงได้ยอมละทิ้งเหมืองเงินได้?

“ให้คนทำงานต่อคนงานจะเสียชีวิต”

เหตุผลเช่นนั้นน่ะใช้กับคนทั่วไปได้แต่กับใช้กับดยุกหมูอ้วนที่มีเส้นสายกับคาร์ดินัลที่สามารถเรียกมือปราบมารและกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้ทันทีไม่ได้หรอกนะ

“เข้าไปขุดแล้วจะมีคนตาย”

สำหรับขุนนางชั่วช้าสารเลวแล้วน่ะ

ไม่ต่างกับคำว่า

“ไปขุดได้แร่เงินมาฟรีๆ”เลยแม้แต่น้อย

“เอาพวกไพร่ทาส นักโทษประหารนักโทษสงครามไปขุดเหมืองสิ เท่านี้ต้องให้สอน บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

นั่นคือสิ่งที่ขุนนางโฉดชั่วมืออาชีพอย่างดยุกอูลริกคงจะตอบคำถามนั้น

พอผมพยายามตั้งสมาธิทบทวนความทรงจำที่ตกค้างอยู่กับเอกสารต่างๆจำได้คร่าวๆว่า

ไม่มีค่าควรแก่การใส่ใจเท่าไรสำหรับดยุกอูลริกที่ปิดตรงนี้ก็ไปเปิดที่อื่นได้อีกหลายที่

ตามสถานะของดยุกที่ร่ำรวยที่สุดในแผ่นดิน

ส่วนตามความคิดของคนเล่นเกมส์จะรู้สึกว่าได้แร่เงินที่ตกอยู่ในถ้ำนั้นมีคุณค่ามากได้อาวุธเงิน ได้เสื้อเกราะศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่รู้ว่ามาตกอยู่ในถ้ำได้อย่างไรตั้งแต่แรก

มุกเดียวกับเดอะลอร์ดออฟเดอะริง

ที่อาวุธชั้นดีและเกราะชั้นดีในระดับที่หายสาบสูญไปไม่สามารถหาได้ในยุคปัจจุบันโดนโทรลนั่งทับเอาไว้ในถ้ำนั่นเอง

ทำเอาผมนึกถึงแนวคิดเรื่องการบุกคฤหาสน์แวมไพร์ที่จะมีอาวุธเงินชั้นดีและอุปกรณ์ปราบแวมไพร์ตกอยู่ตามคฤหาสน์แวมไพร์

รู้สึกตาม Lore  แก้ตัวว่า

“แดรคคูล่าได้จงใจเอาอาวุธของบรรดานักล่าแวมไพร์โชว์ให้เห็นในคฤหาสน์เพื่อเป็นการขู่ให้คนที่บุกมาหวาดกลัว”

อารมณ์น่าจะประมาณท่านข่านหรือหลี่ซื่อหมินที่พอรบชนะและจับตัวฝั่งตรงข้ามได้จะบอกว่าให้คนที่แพ้นั้นเต้นให้ดูหน่อย

คือการแสดงพลังอำนาจนั่นเอง

ว่าทางเทคนิคอาวุธเงินชิ้นหนึ่งก็เรียกว่าทำให้ชาวบ้านอยู่ดีกินดีไปได้ทั้งปีแล้วอาชีพนักผจญภัยคืออาชีพที่อันตราย ความเสี่ยงสูงแต่ผลตอบแทนมหาศาลมากสำหรับชาวบ้านตาดำดำ

คนเป็นนักผจญภัยหากขยันสามารถเมาหัวราน้ำในผับบาร์ได้ทุกวันแบบพี่โคแนนยอดคนเถื่อน

ในขณะที่ชาวบ้านที่ทำนาต้องทานขนมปังแข็งกับน้ำองุ่นไปตามอัตภาพ

แคว้ก กรี๊ซ

ค้างคาวดูดเลือดที่ออกมาจากถ้ำมืดได้กัดพี่กล้ามที่เดินนำหน้า

ย๊าก

Strength Resistance

ต่อต้านด้วยกำลัง

พี่กล้ามได้เบ่งกล้ามกระแทกการโจมตีของค้างคาวกลับไปจนบรรดาค้างคาวกระเด็นกระแทกกับผนังจนเสียชีวิต

ปุบ แปะ แปะ

ที่ยังไม่เสียชีวิตก็โดนเท้าของพี่กล้ามเหยียบย่ำจนเสียชีวิตไปตามเพื่อนก่อนหน้านั้น

วูบ

แสงสีขาวนวลจากเทียนศักดิ์สิทธิ์

Holy Candle

ทำให้เงาดำที่เริ่มมากเกาะซากค้างคาวหลังจากที่โดนฆ่าตายไปแล้วถอยห่างออกจากซากค้างคาว

หากเราปล่อยให้สัตว์อสูรตายในที่แห่งนี้อาจจะคืนชีพมาเป็นสัตว์ประหลาด ผีหลอกวิญญาณหลอนอีกครั้งได้

ความจริงแสงเทียนศักดิ์สิทธิ์สามารถที่จะไล่พวกผีวิญญาณต่างๆในเหมืองร้างได้

แต่ค้างดาวดูดเลือดดันนับเป็นหนึ่งใน”สิ่งมีชีวิต”แต่อยู่ในสายธาตุความมืดนั่นเอง

เกมส์มักจะชอบมีศัตรูบางตัวอย่างนี้ที่จะทำให้ดักทางเราถ้าหากจะเตรียมแต่การต่อสู้กับวิญญาณมาเพียงอย่างเดียว

ค้างคาวดูดเลือดเห็นตัวเล็กอย่างๆนั้นแต่โจมตีได้รวดเร็ว

สามารถใช้เสียงรบกวนการร่ายเวทยบ์ของจอมเวทย์หรือนักบวชได้และมีจำนวนมากที่สามารถเข้ามาโจมตีได้

แม้พลังโจมตีจะน้อยแต่จำนวนที่มากโจมตีจอมเวทย์ที่อ่อนแอทางด้านกายภาพก็นับว่าน่ากลัวอย่างยิ่ง

แต่กระนั้นสิ่งที่เหมือนสร้างมาเพื่อจัดการจอมเวทย์กับนักบวชโดยเฉพาะพ่ายแพ้ต่อพลังกล้ามของพี่กล้ามไปอีกครั้ง

แน่นอนพี่กล้ามก็มีสิ่งที่ตนเองแพ้ทางอย่างการโจมตีระยะไกลด้วยเวทย์หรือเวทย์หยุดการเคลื่อนไหวต่างๆ

แต่การจัดปาร์ตี้ที่เราเห็นว่าซ้ำกันแล้วเบื่อน่ะเพราะที่จริงมันสมดุลแล้ว มีโจรไปตรวจสอบกับดัก มีนักบวชคอยรักษามีพี่กล้ามคอยยืนรับมือรับเท้า และมีทหารหรือนักสู้คอยวางแผนการรบและการจัดทีม

มันแสดงแนวคิดของนักการทหารบางอย่างว่าการจัดกองทัพต้องมีความยืดหยุ่นและหลากหลายสามารถรองรับได้ทุกสถานการณ์ที่ต้องเจอ

“บุฮิ บุฮิ บุฮิ หาลังสมบัติให้ทั่วๆน่าจะอยู่แถวนี้”

ผมที่นั่งอยู่บนไหล่ของพี่กล้ามสี่คนคอยสั่งการปาร์ตี้ของผม

โดยพี่กล้ามทั้งสี่นั้นได้ถือเทียนศักดิ์สิทธิ์ไว้คนละแท่งเพื่อป้องกันพวกวิญญาณมาโจมตีผมอีกทางหนึ่ง