ปี 2024 เวลาสายใกล้เที่ยง
ณ น้ำตกผาละออง
ลำธารใสเย็นไหลรินจากผาน้ำตกสูงเหนือหัว
ละอองน้ำเล็ก ๆ ลอยเคล้ากับไอแดดอ่อนของยามสาย จนเกิดเป็รุ้งจาง ๆ ริมแอ่งหิน
เสียงน้ำตกดังก้องเป็จังหวะ ไม่เร็วหรือช้าเกินไป คล้าย์เปิดเครื่องเสียงกล่อมโลกให้สงบในวันหยุดธรรมดา
ฝูงผีเสื้อปีกบางบินวนอยู่เหนือโขดหินริมธาร
ใบไม้สีเขียวเข้มไหวเอนไปตามลม ขับไล่เงาไม้ให้พริ้วไหวเหมือนผืนผ้าโปร่ง
ฉางอันเม่ย หญิงสาววัย 22 ปี สวมเสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมเม็ดบนสุดให้หายใจคล่องในอากาศอบอ้าวหลังเดินป่า
ตอนนี้เธอนั่งห้อยขาอยู่บนโขดหินก้อนใหญ่กลางลำธาร ฝ่าเท้าแตะผิวน้ำที่เย็นและใสจนเห็นก้อนกรวดเล็ก ๆ ข้างใต้นั้นได้
ในมือมีเพียง “กิ่งไม้เล็ก ๆ” ที่เธอหยิบจากพื้น มันถูกใช้อย่างซื่อ ๆ เพื่อเขี่ยวนไปบนผิวน้ำเล่น ละอองน้ำกระเด็นขึ้นแตะแก้มเธอบางเบา
เธอหลบเพื่อนในกลุ่มที่มัวแต่ถ่ายรูปกันข้างล่าง
มุมนี้—ไม่มีเสียงพูด ไม่มีเสียงรถ ไม่มีแม้แต่สัญญาณมือถือ
มีเพียงธรรมชาติ และ...เธอ
"หากที่นี่คือฉากในซีรีส์ย้อนยุค เ้าก็คงเป็นางเอกที่หลุดมานั่งเล่นน้ำระหว่างพักเทค..."
เธอคิดในใจแล้วยิ้มออกเบา ๆ คนเดียว
…แต่ยังไม่ทันจะยิ้มจนสุด
ตู้มมม!!
เสียงบางอย่างตกกระแทกน้ำจากที่สูง
จนละอองซัดเข้ามาเต็มหน้าเธอ ผิวน้ำแตกกระจายเป็วงกว้าง นกแถวนั้นบินผวาออกจากพุ่มไม้ น้ำในลำธารปั่นป่วนอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“ว้าย!” เธออุทานพลางถอยตัวบนโขดหิน มือข้างหนึ่งรีบคว้ากระเป๋าสะพายไว้
แล้วดวงตาเธอก็จ้องนิ่ง…กลางสายน้ำที่ฟองขาวลอยวนอยู่ มีบางอย่างค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง...
ชุดเขาแปลกตามาก เป็ผ้าไหมสีเทาเงินเปียกแนบตัว เรือนผมดำยาวปรกหน้าปรกตา
ริมฝีปากนั้นขยับแ่เบา...
“เ้าหญิง... นี่คือที่ใด...์หรือ?”
เสียงของเขาแหบ เสียงแตกเล็กน้อยคล้ายกับเพิ่งผ่านพายุหรือหลุดมาจากอีกโลก
ฉางอันเม่ยยืนนิ่งเหมือนโลกหยุดหมุน
ภาพของเขาเหมือน “นักแสดงนำในซีรีส์ย้อนยุคที่เธอดูเมื่อคืน” ทุกกระเบียดนิ้ว
“ค-คุณ...เป็ใครคะ?” เธอถามเสียงเบา
ชายผู้นั้นพยายามยันตัวขึ้นจากน้ำ ขาทั้งสองข้างสั่นน้อย ๆ ราวกับยังไม่คุ้นกับการทรงตัว
เขาหันมาสบตาเธอ ตรง ๆ
แสงแดดสาดกระทบบนหยดน้ำที่เกาะผิวเขาเป็ประกาย
ม่านหมอกเบา ๆ จากสายน้ำตกลอยล้อมพวกเขาราวกับ “ฉากเปิดเื่” ที่ถูกเขียนมาด้วยปากกาของโชคชะตา
3K
