ก่อนงานประมูลจะเริ่มอีกหนึ่งชั่วยาม...
“เทียนหรงท่านออกไปก่อนสิขอเวลาให้ข้าแปลงโฉมเล็กน้อย ท่านได้ยินที่ข้าพูดบ้างไหมเนี่ยหื้ม”
“งามแล้ว..แค่นี้เ้าก็งามเกินสตรีใดแล้ว”นี่เขาพูดจริงๆ นะ ยิ่งนางอยู่ในชุดนอนเช่นคืนนั้นยิ่งงามนักเป็ชุดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนผ้านิ่มลื่นดูสวยงามและแปลกตาอยากให้นางใส่ให้เขาดูทุกวันจริงๆ ช่างดูเย้ายวนเกินห้ามใจ หึๆนี่เขากำลังเพ้ออีกแล้วหรือเนี่ย ‘เทียนหรงนะเทียนหรงนี่เ้าคิดไปไกลถึงไหนกัน’
“งามอันใดกันชุดนี้ข้าใส่มาทั้งวันแล้วอาจจะมีกลิ่นไม่ดีขอเวลาเพียงหนึ่งเค่อข้าไม่หนีท่านไปไหนหรอกน่า” ดูทำหน้าเข้าสินี่มันหน้าเด็กโดนขัดใจชัดๆ บุรุษยุคนี้ก็ทำตัวน่ารักเป็ด้วยหรือ
กลิ่นปราณของนางหอมดั่งมวลพฤกษาหลากชนิดปานนั้นมีตรงไหนกลิ่นไม่ดีกัน ครั้งก่อนก็กลิ่นหนึ่ง ครั้งนี้ก็อีกกลิ่นดั่งเช่นคนที่ธาตุพฤกษา อืม..ธาตุพฤกษาและเหมันต์ นางช่างพิเศษจริงๆนั่นแหละ
ที่เทียนหรงคิดก็ไม่ผิดคนที่ถือครองธาตุพฤกษาย่อมมีกลิ่นอ่อนๆของหมู่มวลพฤกษา แต่ที่เทียนหรงไม่รู้คือไป๋ลี่หลินนางมีน้ำหอมยี่ห้อดังๆมากมายหลากหลายกลิ่นอยู่ในสต๊อกนับประสาอะไรกับกลิ่นมวลพฤกษานั่น...
“อืม ข้าก็ไม่ได้คิดว่าเ้าจะหนีหรอกหลินเออร์”
“ท่านจะเรียกชื่อข้าลี่หลินหรือไม่ก็อาหลินก็ได้หลินเออร์มันดูเด็กน้อยข้าอายุมากแล้วมันดูไม่เหมาะ”
“อาหลินเช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นอาหลินเ้าไปแปลงโฉมเถอะข้าจะรอตรงนี้”
“อืม”
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อไป๋ลี่หลินก็ออกมาพร้อมกับชุดสีฟ้าอมเขียวพริ้วไสวในแบบที่นางชอบพร้อมสวมหน้ากากครึ่งหน้าที่ต้าฝูทำให้นางจากผลึกเหมันต์ ดูเข้ากัน และงามจับใจงดงามปานนั้น ถึงกับทำให้คนที่รออยู่ทำตัวแทบไม่ถูก…
“ข้าพร้อมแล้วเทียนหรง” ถึงกับตะลึงค้างเชียวป๊ะป๋าน้องแทนเนี่ย นางขอมโนเอาไว้ก่อนเพราะมั่นใจเกินร้อยแล้วว่าต้องเป็เขา...
เสียงหวานใสของนางได้ปลุกเขาให้ออกจากภวังค์ทันทีเทียนหรงมองนางนิ่งค้างเพียงเสี้ยวลมหายใจ แล้วสาวเท้าก้าวยาวๆไปยืนต่อหน้านางเหมือนคนละเมอเพ้อพกไม่ได้สติเยี่ยงนั้น..
“เ้างดงามเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!!! เอ๋ เสื้อคลุม?“แล้วท่านเอาเสื้อมาคลุมทำไมเนี่ย ข้าไม่ได้หนาวนะ”
“ข้าไม่อยากให้ใครมองเ้า”
“เทียนหรงเราพึ่งจะรู้จักกันแค่สองวันเองนะมันจะรวดเร็วไปไหมที่ท่านจะมาหึงหวงข้าน่ะ”
เทียนหรงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหันกลับมามองหน้าคนงามตรงๆเหมือนจะให้ทะลุถึงหัวใจของนางเลยเชียว นิ้วเรียวยาวเชยคางน้อยๆของนางขึ้นแล้วก้มลงประทับจูบบนริมฝีปากบาง
จุ๊บ..”หากจะรักจะห่วงไยต้องนับวัน มันไม่ใช่แค่สองวันแต่เป็สามวันต่างหากและเราก็จูบกันแล้วด้วยคนงาม”
“เทียนหรง” ฮื้ออ..เต๊าะเก่งจริงๆพ่อคุณเอ๊ย เกิดมานางไม่เคยโดนผู้ชายจีบหนักขนาดนี้เลยสักครั้ง
“ไปกันเถอะเดี๋ยวเราจะสาย” เทียนหรงกุมมือของนางแล้วพากันเดินออกไปหากนางไม่สวมหน้ากากคงได้เห็นหน้านางแดงปลั่งดั่งลูกอิงเถาเป็แน่ ‘ผู้ชายคนนี้ทำให้หัวใจของนางเต้นตูมตามแล้วก็มาตัดบทเอาดื้อๆ เนี่ยนะ’
“นั่งรถม้าไปหรอกหรือ ทำไมเราไม่ใช้วิชาตัวเบาไปล่ะ”
“อยู่ในเมืองการเดินทางทั่วไปเขาก็ใช้รถม้ากันถ้าไม่มีเหตุอันควรจริงๆ หากทุกคนเหินไปเหินมาตามหลังคาบ้านช่องคงวุ่นวายน่าดูเชียวล่ะ”
“อ่อ..เป็เช่นนั้น”
ตอบข้อข้องใจของนางเสร็จเขาก็พยุงนางขึ้นรถม้าก่อนจะติดตามขึ้นไปนั่งเคียงข้างเขาอยากจะอุ้มนางขึ้นรถม้าด้วยซ้ำแต่กลัวว่าจะทำให้นางเขินอายต่อหน้าผู้คน..
“นี่ๆรถม้าคันที่พึ่งวิ่งออกไปน่ะเ้าว่าใช่รถม้าของหอประมูลหรือไม่ข้าอยากรู้จริงๆว่าใครเป็เ้าของ เ้าของหอประมูลไป๋หลงช่างลึกลับจริงๆ เ้าว่าไหม”
“ชื่อก็บอกอยู่ว่าไป๋หลงหากไม่ตระกูลไป๋ก็คงเป็ตระกูลหลง”
“โอ้..เ้านี่ช่างสรุปง่ายดีแท้”
แล้วก็ยังมีอีกหลายเสียงที่ยังคงสนทนาเกี่ยวกับเ้าของหอประมูลโต้แย้งกันไปมาอย่างสนุกสนานทั้งการพนันขันต่อก็เริ่มมีขึ้น ว่าเ้าของหอประมูลจะเป็ไป๋หรือจะเป็หลง ฮ่าๆช่างน่าขันนัก
เมื่อรถม้าออกจากโรงเตี๊ยมพวกเขาก็ใช้เส้นทางลับไปยังหอประมูล
“อาหลิน ผู้ดูแลเ้าไม่มาด้วยหรือ”
“เดี๋ยวเขาก็มา หากเขาออกมาสัตว์อสูรของท่านจะกล้าออกมามั้ยล่ะ” สงสารเ้างูน้อยนั่นแค่ต้าฝูแผ่กลิ่นอายออกมานิดหน่อยก็หัวหดซะแล้วช่างแกล้งเด็กเล็กยิ่งนักต้าฝูเนี่ย…
“อย่ากลั่นแกล้งเสี่ยวเสอนักเลยเขาพึ่งตื่นจากหลับใหลและเขาก็อยากเจอหน้าเ้าด้วย”
“คิกๆ เสี่ยวเสอน้อยช่างน่ารักจริงๆ”
“แล้วข้าล่ะไม่น่ารักเลยหรือ” นี่เขากำลังอิจฉาเ้างูน้อยนี่นะ
“คิกๆ ท่านนี่นะน่ารัก”
“เ้ากำลังสนุกที่ได้แกล้งข้าอยู่ใช่ไหม”
“ถึงแล้วขอรับนายท่าน” เสียงหลุนคุนขัดขึ้นช่างเป็องครักษ์สารพัดประโยชน์ยิ่ง
“คนน่าจะเยอะเราคงไม่ได้เบียดผู้คนเข้างานใช่ไหมเทียนหรง”
“เ้าพูดอะไรกันอาหลินเ้าของหอประมูลไยต้องไปเบียดกับผู้คน แม้แต่แขกห้องพิเศษทุกห้องก็ไม่ต้องเบียดเช่นกันต่างก็มีเส้นทางลับไปยังห้องประมูลกันทั้งนั้น”
“เข้าใจแล้วไปกันเถอะข้าอยากจะชมงานประมูลจะแย่แล้ว”
“เ้าไม่เคยเข้างานประมูลเลยหรือ”จะเป็ไปได้อย่างไรที่นางไม่เคยเข้างานประมูล..
“ที่นี่ข้าไม่เคยแต่ที่อื่นข้าก็เคยไปบ้างอยู่หรอกแต่มันก็ไม่เหมือนกันสักนิดข้าชอบงานประมูลแบบนี้มากกว่า”
“เช่นนั้นขอให้สนุกอยากได้อะไรก็บอกข้า”
‘อู้ววว..พ่อบุญทุ่มก็มาสายเปย์ซะด้วยพ่อคุณ’ “ไม่เป็ไรหรอกข้ารวย”
“เ้าจะยอมข้าบ้างไม่ได้เชียวหรืออาหลินขอให้ข้าได้ทำอะไรให้เ้าบ้างเถอะ”
“ก็ได้ งั้นตามใจท่านเลย”
บนชั้นสามห้องพิเศษหอประมูลไป๋หลง...
“เ้าแน่ใจนะว่าเขามาแล้ว”
“มาแล้วขอรับเข้าห้องส่วนตัวไปแล้วขอรับ”
“นี่เขาจะไม่มาทักทายครอบครัวเลยหรือ”เ้ารองนะเ้ารองตอนนี้เห็นสาวงามดีกว่าแม่ไปแล้ว
“นี่ฮูหยินเราเจอเขาทุกวันวันนี้เขาก็อยู่จวนตั้งครึ่งวัน ปล่อยเขาไปเถอะ ฮูหยินไม่อยากอุ้มหลานแล้วรึหรือว่าจะให้เ้ารองกลับไปเป็เหมือนเดิมหืม”
“ใครอยากจะให้เขากลับไปเป็แบบนั้นล่ะข้าแค่อยากจะเห็นหน้านางว่าเป็แม่ค้าแบบไหนกันที่เ้ารองหลงอยู่น่ะ”
“ก็แค่แม่ค้าขายผลไม้กับดอกไม้”
"ห๊ะ..ขายผลไม้กับดอกไม้เนี่ยนะเ้าคะจะเป็ไปได้อย่างไรเ้ารองเคยเดินตลาดเสียที่ไหนแล้วนางขายผลไม้อะไรล่ะเ้าคะท่านพี่”
“ขายลูกท้อและดอกกล้วยไม้”
“ท่านพ่อท่านหยุดแกล้งท่านแม่เถอะขอรับโดนท่านหลอกมาทั้งวันแล้วนะขอรับ” เหนื่อยใจคนแก่ชอบแกล้งเมียแก่ตัวไปหวังว่าเขาคงไม่เป็เช่นท่านพ่อหรอกนะ
“เ้าใหญ่หากพวกเ้ารู้แล้วนั่นหมายถึงแม่โดนหลอกคนเดียวสินะ”
ฮ่าๆๆๆ “ฮูหยินข้าแค่ล้อเ้าเล่นนิดเดียวลูกสะใภ้ของฮูหยินน่ะนางเหมาะสมกับเ้ารองแน่นอนเ้าไม่ต้องห่วงหรอกต่อให้เป็แม่ค้าธรรมดาจะเป็อะไรไปตระกูลหลงไม่ได้เดือดร้อน ขอแค่สะใภ้เป็คนน่ารักมีหลานให้อุ้มก็เพียงพอแล้วใช่ไหมล่ะฮูหยิน”
“ก็คงต้องเป็เช่นนั้น..นั่นงานประมูลจะเริ่มแล้วเ้าค่ะ”
ห้องส่วนตัวของหลงเทียนหรง...
“อาหลินมานั่งเถอะ”
ไป๋ลี่หลินยังคงตื่นตาตื่นใจกับการประมูลของที่นี่‘สุดยอดไปเลยงานประมูลแบบนี้ครั้งหนึ่งในชีวิตเลยนะเนี่ยอยากมีกล้องถ่ายรูป โอ๊ะที่จริงก็มีนะ แต่แบตดันหมดเสียนี่’
ตรงเวทีจุดกึ่งกลางของหอประมูล ผู้ดำเนินงานครั้งนี้คือผู้าุโหลงหยวนฟาคนเดียวกันกับผู้ดูแลหอประมูลนั่นเองการประมูลดำเนินไปเรื่อยๆไม่ว่าจะเป็อาวุธหรือยันต์อักขระต่างก็ถูกประมูลไปในราคาที่ดีจนผู้ที่นำมาประมูลพากันพอใจถ้วนหน้าอาจจะมีกระทบกระทั่งและปะทะฝีปากกันบ้างแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาจนกระทั่งมาถึงรายการสินค้าต่อมา
ผู้ดำเนินงานหยวนฟาได้นำสินค้าที่มีชีวิตตัวหนึ่งออกมาสร้างความฮือฮาได้อย่างล้นหลาม เพราะเ้าสิ่งมีชีวิตนี้ทุกคนและทุกแคว้นล้วนอยากได้มาต่อให้สร้างพันธะสัญญากับสัตว์อสูรไม่ได้พวกเขาก็ยัง้าที่จะอย่างน้อยก็เพื่อประดับบารมีของตนเองและวงศ์ตระกูล
“สินค้าที่นำมาประมูลชิ้นต่อไปคือเหยี่ยวเหมันต์ขอให้ทุกคนประมูลอย่างสงบ กติกาก็เช่นเคย หากสินค้านั้นๆได้ถูกประมูลด้วยหินปราณแล้วท่านไม่สามารถย้อนกลับไปใช้ตำลึงทองได้อีกหวังว่าทุกท่านคงจะเข้าใจ”
ทั่วทั้งโถงประมูลต่างก็เกิดเสียงฮือฮาอีกครั้งหินปราณอย่างนั้นหรือคงจะมีแต่ผู้นำระดับแคว้นนั่นล่ะถึงจะมีหินปราณไว้ผู้คนต่างพูดคุยกันอื้ออึงและเริ่มเสียงดังขึ้นทุกที
“ได้โปรดเงียบ!” ผู้ดำเนินงานหยวนฟาตะเบ็งเสียงด้วยลมปราณออกไปถึงกับทำให้คนในโถงประมูลเงียบกริบกันทันที
“จะเริ่มการประมูลแล้วเหยี่ยวเหมันต์ตัวนี้ราคาประมูลเริ่มต้นที่1,000,000ตำลึงทอง เริ่มประมูลได้”
“2,000,000 ตำลึงทอง” เสียงจากห้องพิเศษชั้นสอง เริ่มประมูลเป็คนแรก
“5,000,000ตำลึงทอง” เป็เสียงหนึ่งจากห้องพิเศษชั้นสาม
“6,000,000 ตำลึงทอง” เสียงจากชั้นสอง เ้าเดิมอีกครั้ง
‘นายหญิงขอรับ’
‘ต้าฝูไม่ไม่คิดจะออกมาหรือ’
‘ไม่ดีกว่าขอรับนายหญิงรีบประมูลนางเถิดอาการของนางกำลังแย่ และ้าให้นายหญิงช่วยเหลือโดยเร็ว’
‘นางเช่นนั้นหรือได้เลยข้าก็้านางเช่นกัน’ ยิ่งเหยี่ยวหนุ่มบอกข้อมูลของนางมาแบบนี้ลี่หลินก็ยิ่ง้า ที่จะเหยี่ยวเหมันต์ตนนี้ให้ได้
ตอนนี้การประมูลเหยี่ยวเหมันต์ได้ล่วงเลยจนมาถึง...
“15,000,000ตำลึงทอง” เสียงจากห้องพิเศษชั้นสาม
“ข้าว่าเขากำลังปั่นราคาใช่ไหมเทียนหรง”ลี่หลินนั่งชมการประมูลมาเนิ่นนาน และสังเกตว่ามีอยู่แค่สองห้องที่ยังแข่งขันกันอยู่
“อาจจะเป็อย่างเ้าว่า เพราะกฎของที่นี่ก็ไม่ได้ห้ามไว้"
“เทียนหรงนางต้องเป็ของข้าแต่ข้าจะประมูลนางเองนะ”
“ข้าประมูลที่ยี่สิบหินปราณระดับสูง”เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นมาจากชั้นสามของห้องที่ไม่มีใครรับรู้ว่ามีคนอยู่
แล้วเสียงเซ็งแซ่ฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง...
“บ้าไปแล้วหินปราณระดับสูงเช่นนั้นหรือ คงเป็เื่โกหกแน่ๆ แม่นางเ้าจะพูดพล่อยๆไม่ได้นะหากเ้าไม่มีหินปราณที่จะจ่ายเ้าก็ต้องแพ้และโดนปรับข้าอยากให้หอประมูลตรวจสอบว่านางมีหินปราณจริงหรือไม่” เป็เสียงของบุรุษคนหนึ่งที่พยายามจะประมูลเหยี่ยวเหมันต์ให้ได้
“ไม่จำเป็หากท่านไม่มีหินปราณมากกว่าข้าก็จงหุบปากซะ!”เสียงของนางก็ไม่ใช่เบาทำเอาหลายคนที่คิดจะแย้งหุบปากฉับทันที
“.......” ทั้งโถงประมูล
แต่ก็ยังมีเสียงสนทนาจากห้องพิเศษชั้นสามอีกห้อง
“ถูกใจหรือไม่ว่าที่ลูกสะใภ้ของเราฮูหยิน”
“ถูกใจข้ามากท่านพี่นี่สิถึงจะเหมาะกับเ้ารอง”หยางจีตอบสามีมีด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มต่อให้ลูกสะใภ้คนนี้จะเป็แค่แม่ค้าแต่หากมีความเก่งกล้าเช่นนี้นางก็ยินดีต้อนรับให้เป็สะใภ้คนเล็กของตระกูลหลง
“ว่ายังไงล่ะท่านจะประมูลต่อหรือไม่คุณชาย” ลี่หลินได้เอ่ยถามออกไปเพราะไม่เห็นมีใครเพิ่มราคาประมูลต่อจากนางสักคน
“หากเ้าจ่ายไหวเ้าก็เอาไป”
“พูดง่ายดีขอบใจ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นและเป็พยานว่าข้าไม่ได้ประมูลเล่นๆเพียงแค่ลมปาก” ลี่หลินเอ่ยออกมาพร้อมกับเรียกหินปราณระดับสูงสีแดงเืเงาวาววับ ราวๆ ยี่สิบเอ็ดก้อน และพวกมันก็ถูกควบคุมด้วยพลังปราณแล้วส่งไปยังกลางเวที
“ส่วนเกินหนึ่งก้อนข้ายกให้ท่านผู้าุโเก็บเอาไว้ใช้”นางชินกับการให้สินน้ำใจคนแบบนี้เป็การให้ทิปน่ะ อิอิ
นางเป็ใครกันเสียงผู้คนต่างถามกันไปมาไม่หยุดปากสตรีลึกลับที่หินปราณมากมายยังเป็ที่กล่าวถึงของผู้คนที่อยู่ในงานประมูลครั้งนี้
2K
