ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            ครั้นกู้อวี้และเจินเจินพาคนป่วยไปถึงโรงหมอไป๋เฉาถัง ก็พบกับหมอเหยาซึ่งอยู่ที่นั่นพอดีจึงรีบบอกให้ทุกคนเข้าไปด้านใน ก่อนจะตรวจชีพจรให้แก่หยางเม่าหลิน ทว่าเมื่อได้ตรวจชีพจรเสร็จสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่ดีนัก“คนผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสคงยากที่จะรักษาชีวิตไว้ แต่ว่าท่านหมอเทวดาชวีเคยมอบยาขวดหนึ่งไว้ให้แก่ข้าเพียงแต่ยานี้มีราคาแพง เม็ดละหนึ่งร้อยตำลึง แต่แม้ใช้ยาของหมอเทวดาชวี ก็อาจจะมีโอกาสรอดเพียงแค่ครึ่งเท่านั้นพวกเจ้ายินดีที่จะลองหรือไม่”

            กู้อวี้กับเจินเจินบังเอิญเจอเด็กหนุ่มสองคนนี้ข้างถนนและได้ช่วยเอาไว้ เมื่อค่ารักษามีราคาแพงหมอเหยาจึงต้องแจ้งอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนอย่างไรเสียตนก็ไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินใจแทนทั้งคู่

            ครั้นได้ยินว่าการจะช่วยพี่ชายนั้นต้องใช้เงินถึงหนึ่งร้อยตำลึง ทั้งยังมีโอกาสรอดเพียงแค่ครึ่งเดียวหยางเม่าเฉวียนก็เผยสีหน้าสิ้นหวังออกมา ตนไม่มีหน้าไปขอให้แม่นางน้อยและคุณชายช่วยเพราะต้องใช้เงินถึงหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ! ทั้งชีวิตนี้เขาไม่อาจหาเงินจำนวนที่ว่าได้เลย

             “ช่วย!” ทันใดนั้นกู้อวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

             “เจ้าวางใจเถอะ พวกเรามีเงินช่วยชีวิตพี่ชายของเจ้าแต่จะช่วยกลับมาได้หรือไม่นั้นอยู่ที่สวรรค์ลิขิต”เจินเจินพูดกับหยางเม่าเฉวียนที่ยังยืนนิ่งอย่างสิ้นหวัง

             หยางเม่าเฉวียนได้ยินวาจาของคนทั้งคู่ก็ถึงกับน้ำตาไหลอาบหน้า เด็กชายคุกเข่าแล้วโขกศีรษะลงกับพื้น“ข้า…ข้ายินดีมอบชีวิตเพื่อตอบแทนบุญคุณคุณชายกับแม่นางน้อย!”

            เจินเจินพยุงตัวหยางเม่าเฉวียนขึ้น “ข้าไม่อยากได้ชีวิตของเจ้าเสียหน่อยกินก็ไม่ได้ ทั้งยังมีราคาแค่ไม่กี่ตำลึง”

            หมอเหยา “…”

            ‘แม่นางน้อย อย่างไรเจ้าก็เป็นผู้ช่วยชีวิตของเขาประโยคนี้ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้กระมัง’

             “เอาละ ในเมื่อพวกเจ้ายินดี ข้าจะช่วยชีวิตเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างสุดความสามารถ”หมอเหยากล่าวคำ และบอกให้ทุกคนออกไปรอที่ห้องโถง แลเห็นในห้องนี้ไม่มีผู้อื่นกู้อวี้จึงเอ่ยถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหยางเม่าเฉวียน

            ครั้นนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สีหน้าหยางเม่าเฉวียนมีแววขึ้งโกรธ“ท่านพี่ของข้าไปมอบตัวกับที่ว่าการอำเภอ ข้าเป็นห่วงจึงแอบตามไปคอยดูอยู่ไกลๆหากต่อมาเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอก็โยนท่านพี่ออกมา”

             “ไปมอบตัวก็มีความผิดด้วยหรือ” เจินเจินหันไปถามกู้อวี้อย่างไม่เข้าใจ

            กู้อวี้ส่ายศีรษะ พลางคิดในใจว่าถึงแม้จะทำความผิด แต่การไปมอบตัวถือว่าไม่ผิดการที่เจ้าหน้าที่กระทำเช่นนี้อาจเป็นเพราะก่อนหน้าพวกเขาได้จับตัวคนร้ายและลงโทษประหารไปแล้วทว่าจู่ๆ วันหนึ่งกลับมีคนมาที่ว่าการอำเภอแล้วบอกว่าเป็นคนร้ายตัวจริงหากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไปจะเป็นการพิสูจน์ว่าพวกเขาตัดสินคดีอย่างไม่ยุติธรรม

            ‘หึ เจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอแห่งนี่ช่างทำงานซื่อตรงดีจริงๆ!นายอำเภอก็ช่างเป็นคนดีเหลือเกินเช่นกัน!’

             “เอาละพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน เจ้าห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครเป็นอันขาด” กู้อวี้กำชับ

            หยางเม่าเฉวียนร่ำไห้ออกมาพลางพยักหน้า “ขอรับข้าบอกแค่คุณชายกับแม่นางน้อยเท่านั้น”

             “เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้ากับเจินเจินจะออกไปซื้อของสักหน่อยอีกประเดี๋ยวจะกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่ารักษาหยางเม่าหลินพวกข้าจะกลับมาจ่ายให้อย่างแน่นอน” กู้อวี้พูดกับหยางเม่าเฉวียนอีกครั้ง

             “ขอรับคุณชาย” หยางเม่าเฉวียนรับคำอย่างนอบน้อมจากนั้นกู้อวี้กับเจินเจินก็เดินออกจากโรงหมอไป๋เฉ่าถังไป

            กู้อวี้พาเจินเจินไปเดินเลือกซื้อของ โดยให้ที่อยู่แก่ทางร้านเพื่อนำของไปส่งให้หลังจากซื้อของเสร็จพวกเขาก็กลับไปที่โรงหมอไป๋เฉ่าถังรออยู่สักครู่หมอเหยาก็เดินออกมาจากห้องเล็กที่ใช้รักษาผู้ไข้ “ตอนนี้สามารถช่วยคนกลับมาได้แล้วแต่เขาจะมีชีวิตต่อไปได้หรือไม่นั้นต้องรอดูอาการกันอีกทีสองวันหลังจากนี้เขาจะมีไข้ขึ้นสูง จึงต้องดูว่าจะรอดช่วงเวลานี้ไปได้หรือไม่ ฉะนั้นจึงต้องให้ผู้ไข้รักษาตัวอยู่ที่นี่ก่อนส่วนพวกเจ้าจะค้างที่นี่ไม่ได้เพราะไม่อนุญาตให้ญาติของผู้ไข้มาค้าง แต่กระนั้นก็ต้องมีญาติมาคอยดูผู้ไข้ทุกวัน”

            หากให้ญาติผู้ไข้มาค้างอยู่ที่นี่ด้วยอาจทำให้สถานที่เลอะเทอะ หรือหากมีผู้ใดนำยาปลอมมาสลับกับยาจริงภายในโรงหมอจะทำอย่างไรโรงหมอของเขาได้…

             “เขาฟื้นแล้วหรือ” กู้อวี้ถาม

            หมอเหยาพยักหน้า “ฟื้นแล้ว จะเข้าไปดูหรือไม่”

            หยางเม่าเฉวียนมองหมอเหยาสลับกับมองกู้อวี้อย่างดีอกดีใจกู้อวี้จึงเอ่ยว่า “เจ้าเข้าไปดูพี่ชายของเจ้าก่อนแล้วข้าค่อยตามเข้าไป”

             “ขอบคุณคุณชายมากขอรับ”พูดจบหยางเม่าเฉวียนก็วิ่งเข้าไปในห้องทันที หลังจากหยางเม่าหลินถูกเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการโยนออกมายามนั้นเด็กชายคิดว่าท่านพี่ตายไปแล้ว ทว่าต่อมา...ยามนี้ถึงแม้ร่างกายของอีกฝ่ายจะอ่อนแออยู่สักเล็กน้อยแต่ถึงอย่างไรเขาก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว

             “ขอบ…ขอบพระคุณคุณชายที่ช่วย…ช่วยชีวิต”หยางเม่าหลินที่นอนอยู่บนเตียงรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีกล่าวขอบคุณกู้อวี้ที่เดินตามน้องชายของตนเข้ามาก่อนหน้านี้แม่นางน้อยได้ช่วยชีวิตหยางเม่าเฉวียนเอาไว้ยามนี้แม่นางน้อยกับคุณชายยังช่วยชีวิตตนเอาไว้อีก

             “พวก…พวกเราสองพี่น้องชีวิต…ชีวิตนี้ยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้พวกท่าน…”

            กู้อวี้นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ใต้หล้านี้มีผู้ที่มีชีวิตน่าสงสารมากมายแต่ไม่ใช่ว่าเขาจะช่วยเหลือได้ทุกคน ยามไร้ความสามารถก็ให้พัฒนาตนเอง และเมื่อมีความสามารถแล้วก็ให้ช่วยเหลือใต้หล้าด้วยทว่ายามนี้ชีวิตของเขายังห่างไกลจากคำว่า ‘ประสบความสำเร็จ’ อีกไกลนักดังนั้นเงินหนึ่งร้อยหยวนที่เขาเสียไปจะต้องคุ้มค่า

             “เม่าเฉวียนบอกว่าเจ้าถูกเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการโยนออกมาเพราะเหตุใด”

            หยางเม่าหลินเล่าด้วยสีหน้าโศกเศร้า“พวก…พวกเขาบอกว่าคดีนี้จบแล้วก็เลยทำร้ายข้า” คนพวกนั้นคิดจะสังหารตนให้ตายเสียด้วยซ้ำ!

             “หากเจ้ารักษาตัวจนหายดีแล้ว เรื่องมอบตัวก็พักเอาไว้ก่อน ด้วยเพราะคดีนี้มีแพะรับผิดแทนเจ้าแล้วการที่ทางนั้นทำเช่นนี้คงกลัวว่าเจ้าจะไปทำลายคดี จึงได้ทำร้ายร่างกายแล้วโยนเจ้าออกมาพวกเขาคงคิดว่าไม่รอดแน่แล้ว หากทางนั้นรู้ว่าเจ้ารอดชีวิตมาได้ คงไม่ใช่แค่นายอำเภอเท่านั้นแม้แต่เจ้าเมืองก็ไม่น่าจะปล่อยเจ้าไว้ยังไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่าทั้งคู่ช่วยกันปกปิดความผิด การที่นายอำเภอตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรมเจ้าเมืองในฐานะผู้บังคับบัญชาก็จะมีความผิดฐานที่ไม่ตรวจสอบไปด้วย”กู้อวี้เอ่ยออกมา

             “แต่…แต่หากทำเช่นนี้ไม่…ไม่เท่ากับว่าปล่อยให้ผู้ร้ายตัวจริงรอดไปได้หรือ” ด้วยความที่หยางเม่าหลินรู้สึกผิดอยู่ทุกวันจึงตัดสินใจว่าหากจัดการเรื่องที่บ้านและน้องชายจนเรียบร้อยแล้วจะไปมอบตัวเพียงแต่นึกไม่ถึงว่าผลของการไปมอบตัวจะเป็นเช่นนี้…

            ตนไม่กลัวตาย แต่ก็ไม่มีทางยอมให้ผู้ร้ายตัวจริงลอยนวลไปได้เป็นอันขาด!

            กู้อวี้เอ่ยต่อ “ยามนี้เจ้ามีสองทางเลือกหนึ่งคือเลิกคิดเรื่องมอบตัว หากหายดีเมื่อใดก็หาอาจารย์เพื่อกราบเป็นลูกศิษย์เขาเสียเขาจะได้สอนวรยุทธ์ให้เจ้า ส่วนเรื่องเงินในการกราบไหว้อาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง ข้ายินดีให้หยิบยืมได้

            “สองคือรอให้ฝ่ายตรวจการมาตรวจตราที่นี่ แล้วเจ้าค่อยไปมอบตัวกับเขาแน่นอนว่าทั้งสองทางล้วนมีความเสี่ยงทั้งสิ้น ความเสี่ยงของทางเลือกแรกคือ ในเมื่อเจ้าฆ่าคนก็อาจจะถูกคนมาตามฆ่าได้ ถึงแม้เจ้าจะสังหารผู้ร้ายเหล่านั้นทั้งหมด ทว่าใต้หล้านี้ไม่มีความลับสักวันจะต้องมีคนรู้เรื่องแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าก็จะถูกตัดสินประหารชีวิต ส่วนน้องชายก็จะเดือดร้อนไปด้วยเมื่อพี่ชายเป็นนักโทษประหารมีแต่จะถูกผู้อื่นรังเกียจและไม่มีสิทธิ์สอบเข้ารับราชการ

            “ความเสี่ยงของทางเลือกที่สองคือข้าราชการมักจะปกป้องกันและกันฝ่ายตรวจการอาจจะขายเจ้าเพื่อแลกกับน้ำใจจากนายอำเภอและเจ้าเมืองซึ่งหากเป็นเช่นนี้เจ้าก็ไม่อาจหนีรอดความตายไปได้แต่หากฝ่ายตรวจการมีความยุติธรรม ก็จะถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร หากเป็นเช่นนั้นก็ถือเป็นเรื่องดีเพราะถ้าสามารถสร้างความดีความชอบในสนามรบจนปรากฏความดีชัดแจ้งกว่าความผิด เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วน้องเจ้าก็จะได้รับผลกระทบน้อยที่สุดส่วนตัวเจ้าเองก็จะมีโอกาสเข้ารับราชการด้วย

            “ระหว่างที่นอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี่เจ้าก็ลองคิดดูให้ดีว่าจะเลือกทางใดส่วนหยางเม่าเฉวียน...ยามนี้ข้างกายข้ายังขาดเด็กรับใช้พวกเจ้าลองปรึกษากันดูว่าน้องชายของเจ้ายินดีจะติดตามข้าหรือไม่”