“เื่ของเขาเถอะจะมากับใครก็ช่าง” กัญญาภัคตอบตัวเองแล้วรีบเดินไปให้ห่างจากตรงนั้นกลัวว่าเขาจะเห็นเธอและลูกเข้าเสียก่อน
บังเอิญจริงๆเขาคงมาเยี่ยมใครละมั้ง เขาไม่มีทางรู้ว่าเธอมีลูก และคงไม่รู้ด้วย เขาจะรู้ได้ยังไงกัญญาภัคคิดไปต่างๆ นานา สรุปกับตัวเองได้ว่าเธอสติแตกมากไปผู้ชายคนนั้นมากับผู้หญิง พวกเขาคงมาเยี่ยมใครซึ่งไม่เกี่ยวกับเธอสักนิด
ภาพกายแกร่งที่เคยกอดรัดนัวเนีย ป้อยอคำหวานข้างหูทำให้คุณแม่ลูกอ่อนจิตใจฟุ้งซ่านเธอเลิกคิดถึงเขามานานแล้ว แต่จู่ๆ พอเห็นเขาอีกทีความคิดเื่คืนนั้นก็วนกลับมาบอกให้รู้ว่าเธอไม่เคยลืมเขา
หญิงสาวรีบดึงสติตัวเองกลับคืนไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้“เธอมีชีวิตที่ดีแล้ว อย่าคิดมากอีกเลย” กัญญาภัคปลอบตัวเองให้สงบลงแล้วรีบอุ้มลูกเดินไปยังตึกบีที่เป็ส่วนของเด็กอ่อนทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอีกครั้ง ยังเห็นว่าเขานั่งที่เดิมหัวใจที่เต้นระรัวก็ค่อยผ่อนลงคงไม่บังเอิญเจอกันอีก
ความรู้สึกอื้ออึงอลหม่านในอก แม้จะเดินมาไกลแล้วยังคงเกิดขึ้นเป็ระยะ กัญญาภัคมองหน้าลูกน้อยแล้วคำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
สงสารลูก
เขาเป็พ่อของลูกพ่อที่ให้กำเนิด แต่ว่าเธอคงไม่บอกให้เขารู้ เพราะเขาคงไม่้าให้มีมารหัวขนเกิดขึ้นคืนนั้นเป็ความสนุกที่เธอเรียกร้องจากเขาเอง เขาไม่ผิดดังนั้นน้ำใสจึงเป็ความรับผิดชอบเธอคนเดียว
นับแต่วันนั้นที่โรงแรมเธอหยิบเงินที่เขาวางไว้ให้มาด้วย จากนั้นก็ย้ายที่พักใหม่ กระทั่งรู้ตัวว่าท้องและกลับมาที่กระบี่เพื่อคลอดลูกและเริ่มต้นชีวิตใหม่ก็เป็เวลาสิบเอ็ดเดือนแล้วเธอผ่านความเสียใจ เศร้าโศกมาไม่รู้เท่าไร ยังดีที่ครอบครัวให้อภัยเลยผ่านมาได้เมื่อใกล้คลอดมีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอนึกถึงคณิน เธออยากบอกเขา ว่าเธอท้องจะคลอดลูกของเขาทว่าคำพูดตอนที่มีซัมธิงกันก็ลอยมาในหัว
“ผมจะเสร็จข้างนอกผมเอาออกทัน คุณไม่ท้องหรอก ไม่ต้องกลัว”
เขาคงไม่อยากมีลูกกับผู้หญิงที่เจอกันไม่ถึงแปดชั่วโมงดีและรักสนุกแบบเธอกัญญาภัคให้คำตอบตัวเอง แม้ความจริงน้ำใสจะเป็ลูกที่เกิดจากเขากับเธอก็ตามเธอบอกกับตัวเองว่าจะเป็ทั้งพ่อและแม่ให้น้ำใสเอง เพราะถ้าหากน้ำใสต้องอยู่กับพ่อแม่ที่ไม่ได้มีความรักต่อกันและรู้ว่าตัวเองเกิดจากความผิดพลาดของพ่อและแม่ ลูกคงเสียใจไม่น้อยอีกอย่างเธอมั่นใจว่าสามารถเลี้ยงลูกได้ดีอย่างแน่นอนโดยไม่ต้องขอความช่วยเหลือใดๆจากพ่อของลูก
“อุ้ย ขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะฉันไม่ทันมองเอง”
รุจน์มองสาวสวยที่เขาเกือบชนแต่ดีที่เขาหลบทันด้วยสายตาตื่นตะลึงผู้หญิงคนนั้นอุ้มลูกไว้แนบอก ท่าทางหวงแหน เธอยิ้มให้แล้วรีบเดินเข้าไปในแผนกเด็กพยาบาลก็มาพาเข้าไปในห้องตรวจทันที ผู้หญิงคนนี้เขาจำหน้าได้ไม่ลืม เพราะสวยจัดและเป็คนที่หิ้วเ้านายเขาเข้าโรงแรม และกลับมาอีกทีตอนเช้าในสภาพอ่อนแรง
ที่เขาบอกว่าเธอหิ้วเ้านายเขาก็เพราะเธอใช้แค่สายตาหวานๆส่งมาให้นายหัว เ้านายก็เดินตามต้อยๆ ไปถึงโรงแรม สุดท้ายไม่รู้เป็ยังไง ตอนเช้าออกมาเ้านายเขาติดใจกลับมาหาที่โรงแรมอีกวันแต่ก็ไม่เจอแล้ว สั่งให้พวกเขาตามหาจนทั่วภูเก็ต แต่ว่าหาเท่าไรก็ไม่เจอแต่จู่ๆ กลับมาเจอที่กระบี่ หากแต่ผู้หญิงคนนั้นกับเด็กทารกในอ้อมกอดเป็อะไรกัน
แม่ลูกหรือไม่
รุจน์เดินตามไปด้านในเปิดยิ้มสุภาพให้กับพยาบาลตรงเคาน์เตอร์
“คุณกั้งกับลูกเข้าไปพบหมอแล้วใช่ไหมครับผมเป็คนขับรถจะฝากบอกคุณกั้งว่าผมจะไปห้องน้ำสักครู่”
ท่าทางมั่นใจกับการเอ่ยชื่อราวกับรู้จักมานานทำให้พยาบาลหลงเชื่ออย่างง่ายดายตอบกลับไปตามความจริง“คุณแม่กับน้องต้องพบคุณหมอก่อนค่ะ แล้วจากนั้นน้องน้ำใสมีฉีดวัคซีนต่อพี่ไปเข้าห้องน้ำกลับมาก็ทันค่ะ”
“ขอบคุณมากครับคุณพยาบาล”รุจน์รีบเดินกลับออกมา ยกโทรศัพท์หาเ้านายทันทีที่ได้รับคำตอบ
“ดีใจด้วยนะมึงได้ลูกสาวสมใจแล้ว”
“ขอบใจว่ะ แล้วเมื่อไรมึงจะมีบ้างครับนายหัวคณิน”
“ไม่รีบเดี๋ยวกูก็ตามไปทัน”
คนเป็พ่อป้ายแดงเลยหัวเราะหึๆ“เอาอะไรมาทันวะ เนี่ยลูกกูคลอดมาแล้ว ถ้าจะทันมึงต้องรีบแต่งเลยไอ้ณิน”
“เออกูบอกว่าทันก็ทันสิวะ” คณินยิ้มมุมปาก ไม่ยอมให้เพื่อนลูบคม เขาตอบกลับอย่างมั่นใจเขายังหนุ่มแน่นถ้าคิดจะมีก็มีได้อยู่แล้ว แต่ว่ายังหาแม่ของลูกไม่เจอนี่สิ เพราะเข็มจิราก็ไม่ใช่คนที่เขาจะแต่งงานด้วยเธอเป็คู่ควงที่ดีแต่ไม่ใช่แม่ของลูก
ฟากเข็มจิรายืนสีหน้านิ่งเรียบไม่ได้เอ่ยอะไรเพราะเธอไม่คิดจะมีลูกตอนนี้ แต่ว่าคณินก็ไม่เคยเอ่ยกับเธอสักครั้งสถานะตอนนี้ก็เป็แค่คู่ควง ซึ่งเธอก็พอใจในเมื่อเขาหล่อและรวยมากถ้าเธอตกงานก็จะจับเขาเป็สามี แต่ตอนนี้งานของเธอกำลังปังจึงทำทีไม่สนใจเขาเพื่อเล่นตัวเรียกความสนใจ
“แล้วอาการตอนนี้เป็ยังไงบ้างครับคุณดา” คณินถามเมียเพื่อน เขารู้จักกับคนทั้งคู่อย่างดีสันต์ชัยเป็ทนายความประจำตระกูลส่วนคุณดาเป็ลูกสาวของเ้าของสวนยางพาราขนาดใหญ่คนภูเก็ตรู้จักดีทุกคน
“ยังเจ็บแผลผ่าตัดอยู่เลยค่ะ”
ท่าทางอิดโรยของคุณแม่หมาดๆทำให้คณินเกรงใจ อยู่เยี่ยมไม่นานก็เอ่ยลาเพื่อนสนิท “งั้นให้คุณดาเขาพักเหอะกูกับเข็มกลับก่อน คุณดาจะได้พัก ดีใจด้วยนะมึง” ประโยคท้ายคณินตบบ่าเพื่อนเบาๆ
“เออ ขอบใจมากว่าแต่ไปดูลูกกูที่ห้องเด็กก่อนไหม พยาบาลเพิ่งมาเอาไปเมื่อกี้นี้เอง”
“ไปสิ”คณินหันไปหาเข็มจิราที่รับสายหนึ่งซึ่งโทร.เข้ามาพอดี
4K
