จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       พวกของหลินเทียนพูดคุยกันสักพักจากนั้นไม่นานเหล้าก็ได้ยกมาเสริฟ"เต็มที่เลยน่ะพวกนาย ถ้ามีสิ่งใดขสดเหลือสามารถเรียกพนักงานได้เบย"เสิ่นคงกล่าวขึ้นขณะมองไปที่เป่ยหยวนเเละเจิ้งฟาน

       เขาหยิบเหล้าที่เพิ่งถูกเสริฟมาหนึ่งขวดจากนั้นก็เปิดฝาออกรินให้กับเป่ยหยวนและเจิ้งฟาน

       "ขอบคุณครับพี่เสิ่น"ทั้งสองเป่ยหยวนและเจิ้งฟานกล่าวขอบคุณเสิ่นคงพร้อมกัน

       "ไม่เป็นไร เอาล่ะตอนนี้ผมต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยหน่อย อย่างที่ฉันบอกไปถ้าพวกนายมีปัญหาอะไรก็เรียกพนักงานได้เลย"เสิ่นคงลุกขึ้นเพื่อที่จะจากไป "นายน้อยเหลียงเดี๋ยวผมไปตรวจดูความเรียบร้อยหน่อยนะครับ ขอให้นายน้อยมีความสุขครับ"เสิ่นคงกล่าวกับเหลียงเหว่ยอย่างเคารพ

       "อืม ไปเถอะ"เหลียงเหว่ยตอบรับเบาๆ จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยให้กับเสิ่นคง

       เสิ่นคงหันหลังจากนั้นก็ออกไป รอจนกระทั้งเสิ่นคงออกไปพ้นประตูเป่ยหยวนก็ได้กล่าวออกมา"เอาล่ะพวกเราวันนี้เมาให้เต็มที่ไปเลย!!"

       เป่ยหยวนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาและรินมันให้กับเพื่อนๆทุกคน

       "มาๆๆ เรามาชนแก้วกันหน่อย..!!!"เจิ้งฟานกล่าวออกมาพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าออกไปข้าง

       "ชนแก้ว~"

       ติ้ง~

       ทั้งสี่คนเอาแก้วมาชนกันจนเกิดเป็นเสียงที่น่าตื่นเต้น หลังจากนั้นพวกเขาก็พสกันดื่นเหล้ากันอย่างสนุกสนามเต็มที่ หลังจากที่อยู่ในนรกมานานตอนนี้ทั้งสองคนเจิ้งฟานเเละเป่ยหยวนรู้เหมือนถูกปลดปล่อย

      .......

      เวลาล่วงเลยผ่านไป2ชั่วโมง

       ขณะนี้เป่ยหยวนและเจิ้งฟ่รพวกเขาทั้งได้เมากันเป็ที่เรียบร้อยแล้วและตอนนี้ทั้งสองต่างพากันกอดคอกันและกันและมุ่งหน้าสู่โซนคาราโอเกะ ถึงแม้ว่าสองคนจะเมาแล้วแต่พลังงานจองทั้งก็ยังไม่ได้หมดไปยังสมบูรณ์

       เหลียงเหว่ยเห็นทั้งสองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเผยแววตาแห่งความตลกออกมา ตอนนี้เหลียงเหว่ยยังไม่ได้เมาแน่นอนว่าเหล้าเพียงแค่นั้นไม่สามารถทำให้ผู้บ่มเพาะเช่นเขาเมาได้อยู่แล้ว

       หลินเทียนที่อยู่ข้างก็ไม่ต้องไปพูดถึงเขาเองก็ไม่ได้เมาเช่นกัน ต่อให้หลินเทียรจะดื่นเหล้าเท่ามหาสมุทรถ้าเขาไม่อยากเมาก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรได้

       "นายกินเข้าไปขนาดนั้นนายยังไม่เมาอีกงั้นหรอ"เหลียงเหว่ยละสายตาจากพวกเป่ยหยวนจากนั้นก็หันหน้ามาถามหลินเทียนด้วยใบหน้าที่เต็มด้วยความชื่นชมและความสงสัย

       "นายเองก็ยังไม่เมาเหมือนกันนิหไม่ใข่หรอ?"หลินเทียนมองหน้าเหลียงเหว่ยและกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

       "มันไม่เหมือนกัน.."

       "ไม่เหมือนกันยังไง"หลินเทียนเอียงหัวกล่าวถาม แน่นอนว่าเขาคาดเดาได้ว่าเหลียงเหว่่ยต้องการจะกล่าวอะไร

       "ก็ฉันเป็น..."เหลียงเหว่ยจะพูดเขาเป็นผู้บ่มเพาะแต่พอคิดดูอีกทีไม่พูดดีกว่า

       "เป็นอะไรงั้นหรอ"

       "ก็ฉันเป็นคนคอแข็งไง"เหลียงเหว่ยพูดออกมาในขณะที่หยิบขวดเหล้าขึ้นมาดื่มไปหนึ่งกรุป

       หลินเทียนได้ยินก็ยินออกมา'นึกว่าจะบอกว่าตัวเองเป็นผู้บ่มเพาะซะอีก'

       " นายไม่ไปร่วมกับพวกเขางั้นหรอ"เหลียงเหว่ยถามพร้อมกับชี้ไปที่เป่ยหยวนและเจิ้งฟานที่ตอนพวกเขานี้กำลังกอดคอกันร้องเพลงอยู่

       "ฉันร้องเพลงไม่เป็น"หลินเทียนมองไปที่ทั้งสองและส่ายหัวตอบออกมา ถึงแม้เมื่อก่อนเขาจะเคยร้องเพลงบ้าง แต่หลังจากห่างหายไปนานเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

       "ไม่เป็นไรไปกันเถอะ สนุกๆ"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาโดยเขาพยายามตื้อหลินเทียนให้ไปร้องเพลงด้วยกัน

       "ไม่เอา นายไปคนเดียวเถอะ"หลินเทียนกล่าวปฏิเสธ เขาไม่อยากที่ร้องเพราะรู้สึกมันน่าอายเกินไป

       หลังจากที่เห็นว่าหลินเทียนยังคงใจเเข็งเหลียงเหว่ยก็ไม่มีทางเลือกและกล่าวว่า"งั้นนายอยู่นี่คนเดียวน่ะ"

       "ไม่เป็นไร ฉันว่าฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย"ในตอนนี้หลินเทียนอนากที่ตะเดินออกไปชมด้านนอกสักหน่อยเพราะอยู่ในนี้นานๆก็รู้สึกเบื่อขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

       "เอางั้นก็ได้"พูดจบเหลียงเหว่ยก็ลุกขึ้นจากโซฟาและเข้าไปร่มสนุกกับพวกเป่นหยวน

       หลินเทียนเอนตัวไปที่โซฟาเล็กน้อยจากนั้นก็ปิดตาลง ไม่นานเขาก็เปิดตาออกมาพร้อมกับลุกขึ้นออกจากห้องส่วนตัว

       หลินเทียนออกจากห้องส่วนตัวและเดินเตร่เรื่อยๆภายในคลับเขาค่อยฟังเสียงดนตรีที่กำบังบรรเลง เสียงที่ดังสนั่นแต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกรำคาญเลยมันกลับทำให้เขารู้สึกคิดถึงมากกว่า คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ

       หลินเทียนเทียนเดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็ไปหยุดที่หน้าห้องส่วนตัวแห่งหนึ่งเหตุผลที่เขาหยุดนั้นเป็นเพราะเขาได้เสียงของคนต้องการความช่วยเหลือ!

       "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!!"

       เสียงนี้ฟังดูเป็นเสียงของผู้หญิง ทีแรกหลินเทียนก็ไม่ได้สนใจมันมากนักเพียงแต่ว่าพอเขาลองฟังดูดีๆเสียงของผู้หญิงคนนี้ดูแล้วคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

       หลินเทียนอดไม่ได้ที่จะปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเข้าไปสำรวจภายในห้อง หลังจากปลดปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองออกไปแล้วเขาก็ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดภายในห้อง

      ปรากฏเป็นผู้ชายหนึ่งและผู้หญิงหนึ่งอยู่ภายในห้องตอนนี้ ผู้หญิงที่อยู่ในห้องขณะนี้เสื้อผ้าฉีกขาดกำลังขดตัวอยู่มุมหนึ่งของห้องอย่างหงาดกลัว ส่วนทางด้านผู้ชายกำลังยืนอยู่ด้านหน้าของเธอและกำลังจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก!

       หลินเทียนเพ่งพินิจไปที่หญิงสาวอย่างตั้งใจและทันใดนั้นจู่ๆในสมองของเขาก็ได้ปรากฎภาพของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมา

       ภายในห้องส่วนตัว

       ชายหนุ่มกำลังจะถอดเสื้อของตัว นิ้วมือของเขากำลังถอดกระออกทีละชิ้น

       หญิงสาวที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้องเมื่อเห็นเช่นนั้นก็กรีดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก"ฉ..ฉางเหวิน น..นายคิดจะทำอะไร?!!"หญิงสาวถามออกมาด้วยสายตาที่หวาดกลัว

       "มาถึงขนาดนี้แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ เซียวอยูซวน"ฉางเหวินกล่าวออกมาในขณะที่เดินเข้าใกล้เซียวอยูซวน

       เซียวอยูซวนคนนี้แน่นอนคือเซียวอยูซวนคนเดียวกันกับหลินเทียนเคยพบ

       "อย่าเข้ามาน่ะ! ฉางเหวินนายไม่กลัวพ่อของฉันจะทำลายตระกูลฉางของนายอย่างงั้นหรอ!"เซียวอยูซวนพูดออกมาด้วยความกล้าหาญนี่เป็นไพ่ใบสุดท้ายที่เธอจะต่อกรกับฉางเหวิน

       "เหอะ! รอให้ฉันได้ครอบครองเธอและถ่ายคลิปขณะที่เรากำลังทำกิจกรรมกันถึงตอนนั้นฉันก็อยากจะรู้ว่านายท่านเซียวจะทำอะไรได้"ฉางเหวินกล่าวออกมาขณะที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

       "น่ารังเกียจ!!!"เซียวอยูซวนได้ยินคำพูดของฉางเหวินก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา

       เธอเสียใจมากที่ตกลงมาพบเขาที่นี่เพียงเพราะว่าเขาบอกว่ามีโครงใหญ่อยากจะขอความร่วมมือเธอก็เลยตกลงที่จะมาพบเขาทันทีโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยเลย

       ฉางเหวินเดินเข้ามาใกล้เซียวอยูซวนจากนั้นก็จับไปที่ไหล่ทั้งสองของเธอพร้อมกับผลักเธออย่างแรง! 

       “โอ้ย!”เซียวอยูซวนโดนผลักจนตัวเองต้องนอนไปหงายอยู่กับพื้นศรีษะของเธอกระทบพื้นเล็กน้อยทำให้เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด 

       ฟังเสียงที่ชั่งยั่วยวนของเซียวอยูซวนฉางเหวินก็แทบจะกลั้นความปราถนาของตัวเองเอาไว้ไม่ไหว