ห่านเอ๊ย! ปั้นห่านหน้าจืด สู่สัตว์เทพแห่งวังหลวง

    บทที่ 20.2

             

            ไม่รอช้าสตรีโฉมงามรีบคว้าศพอีกายัดโครมเข้าช่องเก็บของทันที นิ้วเรียวสวยจิ้มลงบนคำสั่ง 'ตั้งค่าจิตวิญญาณ' ด้วยความตื่นเต้นลุ้นระทึก

             

            วาบ!

             

            คราวนี้มันไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนตอนโยนก้อนหินเข้าช่องเก็บของแล้วแถมมีหน้าต่างโฮโลแกรมเด้งป๊อปอัปหน้าต่างย่อยขึ้นมาเป็นพรวนพร้อมกับตัวอักษรเรืองแสงที่เรียงรายให้เลือกสรร

             

            [กำหนดบทบาทจิตวิญญาณ:]

             

    ·                    คนรับใช้

    ·                    ทหาร

    ·                    สัตว์เลี้ยง

    ·                    หน่วยสอดแนม

     

            เจียงลี่หยูยกมือขึ้นลูบปลายคาง ครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ

             

            'จะให้อีกามาเป็นคนใช้ถือไม้กวาดถูพื้นก็คงไม่ใช่จะให้เป็นทหารก็คงโดนศัตรูจับถอนขนย่างกินเปล่าๆ ส่วนสัตว์เลี้ยง... ข้ามไปเถอะฉันไม่อยากมานั่งตามเช็ดขี้นกในวิมานทองคำหรอก'

             

            นิ้วเรียวจึงตัดสินใจกดเลือกลงไปที่ 'หน่วยสอดแนม' อย่างไม่ลังเล

             

            ทันทีที่กดยืนยัน ค่า SP ก็ถูกสูบออกไปศพอีกาถูกระบบคายออกมาตกแหมะอยู่บนพื้นดินร่างที่เคยแข็งทื่อและลิ้นจุกปากพลันกระตุกเฮือกนัยน์ตาสีดำขลับของมันเบิกโพลงขึ้นมาเหมือนมีชีวิตอีกครั้งมันขยับปีกจัดทรงเล็กน้อย ก่อนจะค้อมหัวลงให้เจียงลี่หยูอย่างนอบน้อมประหนึ่งขุนนางเข้าเฝ้าฮ่องเต้

             

            พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

             

            อีกาตัวนั้นสยายปีกโผบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามอย่างรวดเร็ว

             

            และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง จู่ๆทัศนียภาพเบื้องหน้าของเจียงลี่หยูก็พลันตัดสลับภาพมุมสูงจากบนท้องฟ้าปรากฏวาบขึ้นมาในห้วงสมองของเธออย่างชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับว่าตัวเธอเองกำลังติดปีกสยายบินอยู่เหนือหมู่เมฆ!

             

            'โอ้โห! นี่มันระบบแชร์ทัศนวิสัย!ไอ้อีกานี่ทำหน้าที่เป็นโดรนติดกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงส่วนสมองของฉันก็คือจอมอนิเตอร์รับภาพชัดๆ!'

             

            สตรีผู้งดงามกระโดดโลดเต้นร้องกรี๊ดกร๊าดชูไม้ชูมือดีใจอยู่กลางลานดินอย่างหมดมาดเทพธิดาก่อนจะรีบหลับตาลงเพื่อปรับโฟกัส ดื่มด่ำกับภาพวิวมุมสูง

             

            หญิงสาวสั่งการบังคับทิศทางนกสอดแนมอย่างเพลิดเพลินเธอใช้อีกาตัวนั้นบินร่อนสำรวจสอดส่องทัศนียภาพของเมืองซานตงจากบนฟากฟ้าเบิกเนตรมองดูวิถีชีวิตชาวเมือง ถนนหนทาง และตรอกซอกซอยต่างๆด้วยความสนุกสนานตื่นเต้นประหนึ่งเด็กน้อยเพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจที่สุดในโลก

             

            ทัศนียภาพจากเบื้องบนผ่านดวงตาของอีกาขนดำช่างน่าตื่นตาตื่นใจเจียงลี่หยูบังคับ 'โดรนมีชีวิต' สยายปีกร่อนถลาไปทั่วท้องฟ้าสำรวจอาณาบริเวณชานเมืองซานตงอย่างเพลิดเพลินประหนึ่งกำลังเล่นเกมจำลองการบิน

             

            กระทั่งสอดส่องจนหนำใจและกำลังตีโค้งบินกลับมายังวิมานทองคำสายตาอันแหลมคมของนกสอดแนมก็พลันไปสะดุดเข้ากับความเคลื่อนไหวของคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้าลัดเลาะแนวป่าไปยังทิศทางของทะเลสาบ

             

            เจียงลี่หยูสั่งให้อีกาลดระดับเพดานบินลงร่อนลงเกาะบนกิ่งไม้สูงเพื่อซูมดูภาพใกล้ๆ

             

            ภาพที่ถูกส่งตรงเข้าสู่สมองคือชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำหลายนายกำลังก้มหน้าก้มตาแบกโลงศพไม้เนื้อหนาถึงสองโลงเดินย่ำไปตามทางดินบรรยากาศของขบวนดูอึมครึม เงียบเชียบ และเร่งรีบแปลกๆ

             

            ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นเกี้ยวหรูหราที่ตามหลังโลงศพมาติดๆขนาบข้างด้วยผู้ติดตามที่ถือป้ายไม้สลักอักษรตัวโตเบ้อเริ่มบ่งบอกตัวตนอย่างโอ่อ่าว่า 'ผู้ตรวจการเมืองซานตง'

             

            'โอ้โห...ระดับผู้ตรวจการเมืองมาคุมขบวนศพด้วยตัวเองเลยแฮะไม่รู้ว่าในโลงนั่นเป็นญาติผู้ใหญ่ หรือว่าคนถูกฆ่าปิดปากกันแน่ถึงได้ดูทำตัวลับๆล่อๆ ขนาดนี้'

             

            อดีตพนักงานออฟฟิศวิจารณ์อยู่หน้าจอมอนิเตอร์ในหัว ขณะที่อีกาดำทำหน้าที่บินสะกดรอยตามไปเงียบๆจนกระทั่งขบวนนั้นไปหยุดลงที่พื้นที่รกร้างกว้างขวางแห่งหนึ่งริมทะเลสาบซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากคฤหาสน์ของเธอไปไกลโข

             

            สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยป้ายหินวิญญาณปักเรียงรายอยู่ตามเนินดิน...มันคือสุสาน!

             

            พวกชายฉกรรจ์จัดการขุดหลุมและฝังโลงศพทั้งสองลงสู่ใต้หล้าอย่างรวดเร็วก่อนจะพากันตั้งขบวนเกี้ยวเร่งเดินทางกลับเข้าตัวเมืองทิ้งให้สุสานริมทะเลสาบกลับคืนสู่ความวังเวงและเยียบเย็นตามเดิม

             

            เมื่อการสอดแนมเสร็จสิ้น ภาพมุมสูงในหัวก็ค่อยๆถูกตัดสัญญาณและเลือนหายไป

             

            แพขนตางอนยาวกะพริบถี่ๆเจียงลี่หยูปรือเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้งท่ามกลางแสงสะท้อนสีทองอร่ามภายในห้องโถงของวิมาน

             

            ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมเพียงชั่วอึดใจก่อนที่มุมปากกระจับสีชมพูระเรื่อของสตรีผู้งดงามปานเทพธิดา จะค่อยๆกระตุกโค้งขึ้น...

             

            ยิ้มกว้างขึ้น... และกว้างขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นรอยยิ้มแสยะที่ดูเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายขัดกับเบ้าหน้าสวยหวานล่มเมืองอย่างรุนแรงประหนึ่งจอมมารสวมหน้านางเอก!

             

            "สุสานสินะ..."

             

            น้ำเสียงหวานใสพึมพำแผ่วเบาทว่านัยน์ตากลมโตกลับทอประกายวาววับระยิบระยับประหนึ่งผีพนันที่เห็นไพ่บนมือออกตองหรือพ่อค้าหน้าเลือดที่เพิ่งค้นพบเหมืองทองคำแห่งใหม่

             

            "หึหึหึ..."

             

            เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานอยู่ในคอเจียงลี่หยูยกมือเรียวขึ้นปิดปากที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริความปวดหัวเรื่องหาคนมารับใช้ทำความสะอาดบ้านหลังโตปลิวหายไปในพริบตา

             

            "คนตายมารวมตัวกันเป็นป่าช้าขนาดนั้น...ศพต้องเยอะแน่ๆ! ในเมื่อระบบมันบังคับให้ใช้คำสั่งตั้งค่าจิตวิญญาณกับศพสุสานนั่นก็คือบุฟเฟต์แรงงานฟรีชั้นยอดของฉันเลยไม่ใช่หรือไง!"

             

            หญิงสาวกำหมัดแน่นด้วยความฮึกเหิมนัยน์ตาทอประกายมาดหมาย

             

            "คืนนี้แหละ...แม่จะไปเหมาขุดมากวาดถูบ้านให้เรียบเลย คอยดูเถอะ!"

             

    คล้ายกับเรื่องห่านเอ๊ย! ปั้นห่านหน้าจืด สู่สัตว์เทพแห่งวังหลวง ที่คุณอ่าน