ท่ามกลางแสงสว่างจ้าที่บิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นสิ่งใด เสียงแจ้งเตือนของระบบดังระงมขึ้นในหัวของผู้รอดชีวิตทั้ง 200 คน พร้อมกับการปรากฏขึ้นของหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้า ทว่า... หน้าจอของนัทกลับแตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง มันกะพริบถี่ๆ ก่อนจะขยายตัวออกเป็ช่องตารางสเปรดชีตสีเขียวสลับขาวที่แสนคุ้นเคย มันคือ ระบบหน้าต่าง
พี่กล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ กระชับดาบซามูไรแน่น ใบหน้าเคร่งเครียดจากคำเตือนของพระเ้าที่เพิ่งจากไป "นัท! ดูหน้าจอระบบของแกเร็วเข้า พระเ้าบอกให้อ่านกฎก่อนออกเดินทาง!"
นัทเพ่งสายตามองไปยังหน้าต่าง ของตนเอง ซึ่งตอนนี้ที่คอลัมน์ A และ B กำลังโหลดตัวอักษรขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับมีคนกำลังคีย์ข้อมูลอยู่
กฎเกณฑ์แห่งโลกที่ 1 (World 1 Rules)
ข้อมูลในตาราง ค่อยๆ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนที่พระเ้าทิ้งไว้ให้มนุษย์โลกได้อ่านเพื่อทำความเข้าใจ:
หน้าต่างสถานะเบื้องต้น: พลังลับคูณสามของมนุษย์โลก
เมื่อนัทเลื่อนหน้าจอลงมา เขาก็พบกับตารางสรุปค่าสถานะ (Status Dashboard) ของตัวเองที่ระบบ Excel เพิ่งประมวลผลเสร็จสิ้น:
หัวข้อข้อมูล
ค่าสถานะปัจจุบัน
หมายเหตุระบบ / สูตรคำนวณ
"เฮ้ย... พลังกายภาพคูณสามจริงๆ ด้วย!" นัทอุทานออกมาเบาๆ
สายตาของเขาจ้องไปที่สูตรคำนวณในช่อง มันเป็อย่างที่พระเ้าบอกไว้ไม่มีผิด มนุษย์โลกอาจจะไม่มีเวทมนตร์หรือพลังจิตั้แ่เกิดเหมือนพวกต่างดาว แต่อณูเนื้อเยื่อและความหนาแน่นของร่างกายที่ฝึกฝนมาท่ามกลางแรงดึงดูดอันมหาศาลของโลก ทำให้นัทในตอนนี้มีพละกำลังพื้นฐานมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
เขากำด้ามหอกยาวเหล็กกล้าในมือแน่น ความรู้สึกหนักอึ้งในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็ความเบามืออย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งคิดถึงตอนที่ต่อยหมาป่าตัวเท่ารถถังปลิวในด่านที่แล้ว นัทยิ่งมั่นใจว่า... พลังหมัดและแรงเหวี่ยงหอกของเขาในโลกที่ 1 นี้ จะต้องสร้างความตกตะลึงให้กับพวกต่างดาวที่ชอบดูถูกมนุษย์โลกอย่างแน่นอน!
แสงสว่างที่ห่อหุ้มร่างของคนทั้ง 200 คนค่อยๆ จางลง สิ่งแรกที่ปะทะประสาทััคือสายลมพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นอายโบราณมาเตะจมูก นัทและพี่กล้าลืมตาขึ้นมองทัศนียภาพรอบกาย สิ่งที่เห็นไม่ใช่ตึกราบ้านช่องระฟ้าอันทันสมัยเหมือนโลกเดิมที่พวกเขาจากมา แต่เป็ เมืองขนาดกลาง ที่มีสิ่งก่อสร้างคล้ายยุคอดีตอันห่างไกล บ้านเรือนทำจากไม้หนา มุงหลังคาแฝก และถนนหนทางที่ปูด้วยหินก้อนใหญ่ บรรยากาศดูดิบๆ คล้ายกับหมู่บ้านเริ่มต้นในเกมผจญภัยแนวแฟนตาซีไม่มีผิด
"ที่นี่น่ะเหรอ... โลกที่หนึ่ง" พี่กล้าพึมพำ มือยังคงกุมด้ามดาบซามูไรไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่ว
??“? ข้อมูลเริ่มต้น และเงื่อนไขการกลับโลกเดิม
นัทสะบัดมือเปิดหน้าต่างระบบ ของเขาขึ้นมาทันที ตรงมุมขวาของตารางสเปรดชีตมีไอคอนรูป หนังสือข้อมูล กะพริบแจ้งเตือนอยู่ เขาใช้นิ้วแตะเปิดมันออก มันคือก้อนข้อมูลที่เขียนว่า "ข้อมูลเริ่มต้นสำหรับมนุษย์โลก"
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่กำลังเปิดหน้าจอระบบของตัวเองอยู่ต่างพากันอุทานและส่งเสียงฮือฮาด้วยความใกับบทความแรกที่ปรากฏขึ้นมา:
[ประกาศจากระบบ: พวกคุณคืุ์กลุ่มแรกจากดาวโลกที่เดินทางมาถึงโลกที่หนึ่ง]
พวกคุณสามารถเดินทางกลับไปสู่โลกเดิมของพวกคุณได้ โดยมีเงื่อนไขดังต่อไปนี้:
ทุกคนในกลุ่ม 200 คนต่างหันมามองหน้ากัน แววตาที่เคยสิ้นหวังเริ่มมีประกายความหวังจุดประกายขึ้นมา "พวกเรามีวิธีกลับบ้านแล้ว!"เสียงใครคนหนึ่งะโขึ้นมาด้วยความดีใจ
??‘?️ สายตาของเผ่าพันธุ์อื่น และการปรากฏตัวของผู้ชี้นำ
ทว่า ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อนัทลองเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบๆ ตัว จุดที่พวกเขาทั้ง 200 คนวาร์ปมาลงนั้น มันคือลานหินกว้างใจกลางเมือง ซึ่งถูกเรียกว่า "จุดกำเนิดของเผ่าพันธุ์ใหม่"
รอบลานหินนั้นมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีลักษณะเด่นแปลกตา ยืนมุงดูพวกเขาอยู่เป็จำนวนมาก บางตนมีหูแหลมยาวและออร่าเวทมนตร์ลอยล่อง บางตนมีั์ตาส่องประกายพลังจิต และบางตนมีร่างกายกำยำแผ่กลิ่นอายปราณต่อสู้อันดุดัน เมืองเริ่มต้นแห่งนี้เป็จุดศูนย์รวมที่เผ่าพันธุ์จากโลกอื่นๆ ใช้เดินทางเข้าออกพลุกพล่าน สายตาของพวกต่างดาวที่จับจ้องมายังมนุษย์โลกกลุ่มใหม่นี้ เต็มไปด้วยความสนอกสนใจ ปนเปไปด้วยความสอดรู้สอดเห็นและสายตาที่มองอย่างเหยียดหยามในความล้าหลัง
"ดูท่า... ทางกลับบ้านของเราคงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแน่วะนัท" พี่กล้าขยับตัวมาบังข้างๆ นัท สัญชาตญาณคุณพ่อลูกอ่อนบอกว่าพวกเขากำลังตกเป็เป้าสายตา
"เงียบๆ กันหน่อย เ้าพวกหน้าใหม่จากดาวโลก!"
ทันใดนั้น เสียงหวานทรงอำนาจะโก้องกังวานมาจากหน้าวิหารหิน ทุกสายตารวมถึงนัทและพี่กล้าหันไปมองตามเสียงทันที ร่างของ หญิงสาวหน้าตาสวยสะคราญ ในชุดเครื่องแต่งกายกึ่งเกราะอ่อนที่ดูงดงามและน่าเกรงขามกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา เธอคือผู้ได้รับการมอบหมายจากพระผู้เป็เ้า ให้ทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยเหลือและอธิบายกฎเกณฑ์ในการเอาชีวิตรอด ก่อนที่พวกมนุษย์โลกจะออกเดินทางเผชิญหน้ากับความจริงของโลกที่ 1 แห่งนี้!