เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น หญิงสาวขยับตัวเบาๆบนที่นอนนุ่มร่างกายที่รู้สึกปวดไปทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนล่าง ทำให้เธอแทบไม่อยากขยับตัว
เกิดอะไรขึ้น?
หญิงสาวมองไปรอบๆและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานขึ้นมา หน้าเธอก็แดงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อภาพในหัวเรียงมาเป็ฉากๆ
แย่แน่ๆถ้าหัวหน้าตระกูลรู้ฉันโดนเชือดทิ้งแน่ๆ ทำยังไงดี
“ตื่นแล้วหรอ?”
สะดุ้ง!!
“พะ อะ คุณมิรา” ความใทำให้เธอเกือบเรียกมิราเป็พี่อย่างที่เคยแต่ก็เปลี่ยนได้ทัน
“อะไร เมื่อคืนเธอยังเรียกฉันว่าพี่อยู่เลยเช้ามาเป็คุณแล้วหรอธิชา”
“เอ่อ..เมื่อคืนมันเป็อุบัติเหตุค่ะดิฉันคิดว่าอาจถูกวางยา ก่อนเข้ามาหาคุณมิราค่ะ”
“ถูกวางยา? หึ”
“ค่ะ ถ้ายังไงขอตัวกลับห้องก่อนนะคะขออภัยที่เมื่อคืนรบกวนค่ะ เอ่อรบกวนลืมมันไปด้วยนะคะ” หญิงสาวลุกจากเตียงแล้วโค้งให้มิราอย่างเป็ทางการ
“แต่นี่ครั้งแรกไม่ใช่หรอ?”
“...”
“ว่ายังไง?”
“ค่ะ ดิฉันจะคิดว่าเป็อุบัติเหตุ จะไม่เรียกร้องอะไรจะอยู่ในที่ของดิฉันและทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ” หญิงสาวยังคงโค้งศรีษะลงอย่างต่อเนื่อง
“หึถามฉันรึยัง ว่า้าอะไร?”
“อะคุณมิราอย่าไล่ธิชาออกเลยนะคะ ธิชาจะทำตัวดีๆค่ะ จะไม่มาให้เกะกะสายตาคุณอีกจะรออยู่หน้าห้อง ไม่เข้ามาจนกว่าคุณจะเรียกใช้” หญิงสาวคุกเข่าลงพร้อมกับโค้งศรีษะลงพื้นทันที เธอกลัวมากที่จะถูกไล่ออก ถ้าเธอถูกไล่ออกจากที่นี้แปลว่าเธอต้องถูกไล่ออกจากตระกูลด้วย พอคิดได้แบบนั้น แขนขาก็อ่อนแรงลงทันที
“เงยหน้าขึ้น”มิรากดเสียงต่ำ
“...”
“ฉันบอกให้เธอเงยหน้าขึ้นธิชา”
“....” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นแบบกล้าๆกลัวๆ แต่ก็หลบตาไม่กล้าที่จะสบตากับมิรา เธอหลับตาด้วยความกลัว
“เธอบอกว่าเมื่อคืนมันคืออุบัติเหตุสินะ…งั้นตอนนี้เธอมีสติครบถ้วน ถ้าทำมันตอนนี้มันแปลว่าอะไร”
“มะไม่ได้นะคะ เราไม่สามารถทำแบบนั้นได้ มันเป็กฎ” หญิงสาวเริ่มลนลานกับคำพูดของมิรา
“แล้วเธอคิดว่าฉันสนหรอ? ลุกขึ้น!! ไปนั่งบนเตียง”
“มะ” ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไร ก็ถูกร่างหนากระชากไปที่เตียงนุ่มอย่างรุนแรง
ตุบ!!
“โอ๊ย!! คุณมิราจะทำอะไรคะ”
“อย่าถาม ในสิ่งที่รู้อยู่แล้ว”
“ตะ แต่ มันไม่ได้”
“มันจะไม่ได้ยังไง เมื่อคืนฉันได้แล้วและตอนนี้ฉันก็ต้องได้”
“คุณมิ…อื่ออ” ไม่ทันที่หญิงสาวจะกล่าวอะไรออกมาปากของเธอก็โดนด้วยปากของคนตรงหน้า อย่างรุนแรง
“จะบอกให้รู้ไว้นะ เธอเป็ของฉันไม่ว่าร่างกายหรืออะไรที่เธอคิดว่าเป็ของเธอมันคือของฉัน จำไว้ธิชา”
ร่างหนากดหญิงสาวลงไปที่เตียงอย่างรุนแรงใบหน้าแดงก่ำด้วยอารมณ์เดือดจัด ก่อนจะกระชากเสื้อตัวใหญ่ที่ใส่ให้เองออกอย่างแรงจนเสื้อขาดเผยให้เห็นภายในอย่างชัดเจน
หญิงสาวใช้มือปัดป้องพยายามจะขัดขืน
“อ๊ะ คุณมิรา หยุดเถอะ!!”
มิราใช้มือข้างเดียวรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วกดไว้บนหัว
“เมื่อคืนเธอไม่ได้พูดแบบนี้นิ”
“มะมันเป็อุบัติเหตุ ไม่ได้ตั้งใจ คุณมิอย่าโกรธเลยนะคะ”
“ฉันก็จะทำให้มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุไง”
มิราตะปกจูบอย่างรุนแรงจนปากหญิงสาวบวมแดง ไม่เหมือนกับที่ทำแบบเมื่อคืนเลยสักนิด อารมณ์ที่พุ่งพร่านยิ่งทำให้มิราปล่อยฟีโรโมนออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่แม้แต่จะเร้าโรมใดๆแยกขาเรียวออกจากกัน แล้วแทงแก่นกายเข้าไปทันทีร่างบางที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป
“อร๊ายยยย เจ็บบ คุณมิได้โปรดหยุด ชาเจ็บ ฮึก” น้ำใสๆ เอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวยความเ็ปที่ได้รับทำให้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ เธอพยายามที่จะเข้มแข็งแต่กลับอ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนร่างใหญ่ตรงนี้
“หึนี่เรียกอุบัติเหตุอยู่มั้ย” มิราแสดงสีหน้าเ็ปเพราะแก่นกายที่เข้าไปในช่องทางหวานนั้นถูกบีบรัดแน่นจนเธอปวดตุบๆ
“คุณทำแบบนี้ทำไม…ฉันทำอะไรผิดคุณจะลงโทษฉันก็ได้ ” หญิงสาวถามออกมาด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
นี่เธอพยายามอย่างมากที่จะได้เป็บอดิการ์ดของมิรา เพราะเธอรู้สึกชื่นชอบมิรามากๆ ั้แ่ที่พบกันเมื่อ15 ปีก่อนเธอฝึกฝนตามหลักสูตรของตระกูลเป็ที่หนึ่งในรุ่น แต่วันแรกที่รายงานตัวกลับเกิดเื่แบบนี้ถึงสองครั้ง
“ให้เธอรู้ไง ว่าเธอเป็ของฉัน ห้ามหนี!!”
“คุณอยากให้ฉันเป็อะไรให้คุณ”
“เป็ของฉันก็คือของฉันทุกอย่างที่เธอมีมันคือของฉัน!!!”
“เป็ของคุณ…ได้…ถ้าคุณอยากได้สิ่งนี้คุณก็ทำมันเลย” หญิงสาวพูดด้วยแววตาสิ้นหวัง พร้อมหลับตาเพื่อรับสิ่งที่จะเกิด
สิ่งนี้ยิ่งทำให้มิราโกรธจัดเธอ้าหญิงสาว ในตอนแรกคิดไว้แล้วว่าไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ จะบังคับให้ได้มาแต่มาในตอนนี้ น้ำตาและเสียงของคนตรงหน้าทำให้เขาอ่อนลง
“ขอโทษ..”มิราลุกออกจากหญิงสาวทันทีแต่ก็ไม่วายดึงผ้ามาห่มให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
หญิงสาวลืมตาขึ้นมาความสับสนตีกันวุ่นไปหมด เธอไม่เข้าใจว่ามิรา้าอะไรกันแน่ถ้า้าแค่ร่างกายเธอ เมื่อคืนเขาก็ได้ไปแล้ว หรือเพราะเธอยังใหม่เขาเลยอยากเล่นด้วยอยู่
เจ็บ…เขาไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อคืนเลย
เธอสังเกตร่างกายของตัวเองเห็นร่องลอยต่างๆ ที่เกิดจากการกระทำเมื่อคืน และเมื่อกี้ก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อสวมเสื้อผ้าที่เหมือนจะเป็ของใหม่ วางไว้ปลายเตียง
เขาเป็คนเตรียมหรอ?
เธอหยิบชุดนั้นมาใส่เพราะไม่มีอะไรให้ใส่แล้วก่อนที่จะเดินออกไปเพื่อกลับห้องไปอาบน้ำเตรียมตัวสำหรับทำงานวันนี้
สายตาก็หันไปเห็นข้าวต้มและยาคุมฉุกเฉินวางอยู่บนโต๊ะ เธอใมากเพราะเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อคืนนิราไม่ได้สวมถุงยาง
“แย่จริงๆแน่ๆ ฉันต้องกินมันลงไป”
หญิงสาวหยิบยานั้นแล้วรีบวิ่งกลับไปที่ห้องตัวเองทันทีการกระทำทั้งหมดถูกมองโดยมิราตลอดเวลาสีหน้าที่แสดงออกมาหลายหลายอารมณ์จนตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจ
มิราเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่เห็นหญิงสาววิ่งออกไปมือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาใครบางคน เพื่อสั่งการบางอย่าง
“วันนี้ให้บอดิการ์ดคนใหม่ของฉันพักสักหนึ่งวันนะฉันจะออกไปข้างนอก”
เมื่อมีคนรับสายมิราก็สั่งการทันที และไม่ทันที่ปลายสายจะตอบอะไรเธอก็วางสาย เธอถือว่าเธอพูดแล้วและไม่จำเป็ต้องฟังอะไรต่อ และดูเหมือนทุกคนก็รับรู้มันดี
แสงไฟสลัวๆและเสียงเพลงที่ดัง จังหวะสนุกสนานไม่ได้ทำให้มิราอารมณ์ดีขึ้น เธอมองไปรอบๆพร้อมจิบเหล้าลงคอ ด้วยความรู้สึกที่ทั้งหงุดหงิด และ เสียใจแต่ไม่รู้จะจัดการมันยังไงเลยได้แต่นั่งดื่ม
“ไอมิมึงเป็อะไรเนี้ย ทำหน้าเหมือนคนอกหัก”
“...” มิราไม่ได้ตอบอะไรแต่หันไปมองหน้าคนพูดก่อนที่จะถอนหายใจ แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง
“เฮ้ยย/เชี้ยยย” เสียงสองเสียงผสานกันโดยไม่ได้นัดหมายหลังจากที่เห็นท่าทางของเพื่อนรักนักเย็บที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งมาจริงๆ
“เงียบไปเลยพวกมึง..”
“เล่า!!”เอริสหนึ่งในเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นเพราะเห็นว่ามิรานิ่งมานาน แปลได้ว่าต้องสำคัญมิรามองหน้าเพื่อนๆแล้วถอนหายใจอีกรอบ
“ปิดพวกมึงไม่ได้เลยนะ”
“เอ้าพวกกูเพื่อนมึงไง” คาเมลพูดแทรกหลังจากที่รอจังหวะคนเปิดมาพักนึงแล้ว
“ใช่ๆเล่ามาเผื่อพวกกูช่วยได้” เอริสเสริม
มิรามองหน้าทั้งคู่สลับกันอีกครั้งก่อนที่จะถอนหายใจแล้วกระดกแก้วเหล้าเข้าปากไปแบบหมดแก้ว แล้ววางลงอย่างแรง
“วันนี้กูไม่เล่ากูจะเมาจบนะ ”
“เอ้าได้ดิเพื่อน พร้อมเสมอเมื่อเพื่อน้า”
“เอ้าชนนนน”
แก้งสามอัลฟ่ามิรา เอริส คาเมล ก็พากันกินกันแบบที่พรุ้งนี้จะไม่มีกินแล้ว เพราะมิรานานๆทีจะอยากเมา ปกติชอบมานั่งอ่อยเหยื่อ แล้วตกเหยื่อกลับไปตลอดมาวันนี้นั่งกินแต่เหล้า เพื่อนรักมีหรอจะไม่ตามใจ
141
![[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714103888_64234326.webp)
