ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 68: ฝูงแร้งรุมทึ้ง

ความโกลาหลที่เกิดจากข่าวการล่มสลายของตระกูลเฉินคงอยู่เพียงไม่นาน...มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและเด็ดขาดยิ่งกว่า!

ตระกูลหวังและตระกูลหลี่ สองตระกูลใหญ่ที่เหลืออยู่ซึ่งคานอำนาจกันมาตลอด บัดนี้ได้เคลื่อนไหวแล้ว!

พวกเขาไม่ได้โง่เขลาพอที่จะคิดล้างแค้นให้ตระกูลเฉิน และก็ไม่ได้โง่เขลาพอที่จะปล่อยให้ "เค้กชิ้นโต" ที่ไร้เจ้าของนี้หลุดมือไป!

"ส่งคนไปยึดเหมืองศิลาเหล็กทางทิศตะวันตก! นั่นเคยเป็นของตระกูลเฉิน!" ผู้นำตระกูลหวังออกคำสั่งด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยความโลภ "และร้านค้าในย่านการค้าทั้งหมด...ข้าต้องการให้มันเปลี่ยนป้ายเป็นชื่อตระกูลหวังภายในเที่ยงวันนี้!"

"ท่านผู้นำ แล้วคฤหาสน์ใหญ่ของพวกมันเล่า?" ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยถาม

"เจ้าบ้าไปแล้วรึ!" ผู้นำตระกูลหวังตวาดกลับทันที "ที่นั่นคือรังของอสูรร้ายตนนั้น! ใครกล้าไปยุ่งกับมันก็เท่ากับรนหาที่ตาย! อย่าว่าแต่คฤหาสน์หลังนั้นเลย แม้แต่ถนนที่ทอดผ่านหน้าคฤหาสน์ ข้าก็ไม่อนุญาตให้คนของเราเข้าไปเฉียดใกล้!"

เหตุการณ์เดียวกันนี้เกิดขึ้นที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่

"ธุรกิจขนส่งสินค้า, ร้านโอสถ, และท่าเรือ...ทั้งหมดที่เป็นของตระกูลเฉิน...จงไปยึดมาให้หมด!"

เมืองระฟ้าที่เพิ่งจะสงบลงจากข่าวช็อก บัดนี้กลับเข้าสู่ "สงครามเงียบ" ที่ดุเดือดอีกครั้ง กองกำลังของตระกูลหวังและตระกูลหลี่ต่างกรูกันเข้าไปยึดครองทรัพย์สินสาธารณะของตระกูลเฉินราวกับฝูงแร้งที่หิวกระหายกำลังรุมทึ้งซากศพ พวกเขาปะทะกันบ้างเล็กน้อย แต่ก็พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ใหญ่ เพราะต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าศัตรูที่แท้จริงของตนไม่ใช่กันและกัน
แต่เป็น "อสูรผมเงิน" ที่กำลังเฝ้ามองอยู่ต่างหาก
ทว่า...มีสถานที่เพียงแห่งเดียวในเมืองระฟ้าที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

คฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดใจกลางเมือง...อดีตที่มั่นหลักของตระกูลเฉิน

แม้ว่ามันจะเป็นขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุด แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะชายตามองไปทางนั้นอย่างโลภโมโทสัน เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...บัดนี้มันได้กลายเป็น "ถ้ำพยัคฆ์" ที่มีเจ้าของคนใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในเมืองอาศัยอยู่

ในขณะที่โลกภายนอกกำลังวุ่นวายกับการแบ่งปันผลประโยชน์ ภายในคฤหาสน์หลังนั้น...ในห้องฝึกซ้อมที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังปราณ...หลิงเซียวยังคงนั่งทำสมาธิอย่างสงบนิ่ง

เขากำลังดูดซับพลังจากศิลาปราณระดับกลางที่ได้มาจากถุงเก็บมิติของเฉินเทียนหนาน เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำ...โดยไม่สนใจความโกลาหลใดๆ ที่เขาก่อขึ้นภายนอกแม้แต่น้อย