แม้จะไม่มีผีบ้านผีเรือน แต่การเคารพต่อทุกสรรพสิ่งด้วยใจจริงนับว่าสำคัญมาก เพราะทุกสิ่งนั้นมีจิติญญาและพลังงานในตัวของมัน หากบ้านหลังนี้มีใบหน้างอกออกมา มันคงจะพูดบอกลาพวกเธอเช่นกัน
“ไปแล้วนะ”
นารุคามิยิ้มอ่อน ๆ ให้บ้านหลังนี้ที่เธอพักอาศัยอยู่ตลอดหนึ่งปีเต็ม ด้วยแววตาอันแสนอบอุ่นของเธอนั่นเองทำให้อัลมอนด์เริ่มมองด้วยความอิจฉา
“ท่านพี่พูดแบบนั้นกับฉันหน่อยสิคะ”
อัลมอนด์ทำสีหน้าอ้อนราวกับลูกหมาที่้าความรักจากเ้าของ ดวงตาสีแดงกลมโตเป็ประกายของเธออดที่จะทำให้นารุคามิทำสีหน้าเจื่อน ๆ ราวกับกำลังเชยชมสินค้าไร้มาตรฐานอย่างไงอย่างงั้น
“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตที่จะพูดจาหวาน ๆ ใส่รุ่นน้องที่ชอบทำตัวไร้ประโยชน์หรอกนะ”
คำพูดแรง ๆ ของนารุคามิทำให้อัลมอนด์ถึงกับทรุดลงกับพื้น
“ท่านพี่ทำไมถึงพูดอย่างนี้ล่ะคะ ท่านพี่ไม่รักข้าน้อยหรอ”
ั์ตาสีแดงก่ำของเธอมีน้ำใส ๆ ไหลลงมาจรดคาง จนนารุคามิต้องนำมือก่ายหน้าผากด้วยความเครียด
“ไปละ”
เธอเดินออกไปอย่างช้า ๆ จนอัลมอนด์ที่นั่งทรุดอยู่ลุกขึ้นมาและเดินตามเธอไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับเปลี่ยนบุคลิกอย่างรวดเร็ว
“รอด้วยสิคะท่านพี่ ไหน ๆ ก็เดินทางด้วยกันแล้ว จับมือกันเดินดีไหมล่ะคะ”
“อุ้มลูกอยู่นะ ขืนจับมือเธอแล้วเดินมีหวังคิราเอลร่วงตกพื้นพอดี”
นารุคามิเอ่ยพลางปิดตาลง พลางนึกถึง่เวลสในอดีต
“จริง ๆ เลยนะเ้าอัลมอนด์ ถ้าตอนนั้นไม่ได้ฉันช่วยเขียนวิทยานิพนธ์ให้ก็คงเรียนซ้ำชั้นไปหลายร้อยล้านปีแน่”
เธอ นึกถึง่เวลาที่เรียนอยู่ในโรงเรียนกวดวิชาเทพเ้า แม้ว่าจะผ่านมา นานนับหนึ่งล้านปีแล้วแต่ความทรงจำเ่าั้กลับยังไม่จางหาย ในตอนนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่ค่อยได้เื่สักเท่าไหร่ เด็กสาวคนนั้นกำลังท้อแท้กับวิชาการสร้างโลกจนเกือบจะจบชีวิตของตนเองลง
แต่เธอได้มาพบกับเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งเป็รุ่นพี่ในคลาสสร้างโลก นับั้แ่นั้นมาสาวน้อยกับรุ่นพี่คนนั้นก็ติวสอบด้วยกันอย่างขะมักเขม้นจนเธอสามารถเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการสร้างโลกได้เก้าร้อยเก้าสิบเก้าแผ่น นับเป็ครั้งในประวัติศาสตร์โรงเรียนกวดวิชาเทพเ้าที่มีคนเขียนวิทยานิพนธ์ได้คะแนนสูงสุด
นับั้แ่นั้นมาสาวน้อยคนนั้นกับรุ่นพี่ก็กลายเป็คนที่สนิทกัน แม่รุ่นพี่จะไม่ค่อยอยากสนิทด้วยก็ตาม เด็กสาวคนนั้นคืออัลมอนด์น้อยในวันนี้ ส่วนรุ่นพี่ก็คงไม่ต้องพูดเยอะ เธอคือคนที่อยู่เคียงข้างอัลมอนด์ในตอนนี้
“ในตอนนั้นก็ต้องขอบคุณท่านพี่มาก ๆ เลยนะคะ ที่ช่วยสอนเขียนวิทยานิพนธ์ให้ดิฉัน ไม่สิต้องบอกว่าเขียนให้เลยจะดีกว่ามั้ยเนี่ย”
อัลมอนด์เอ่ยพลางนึกถึง่เวลาที่นารุคามิกำลังเขียนร่างรายงานวิทยานิพนธ์จำนวนมากหลายฉบับ
“คะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งต้องเป็ของฉันนะเนี่ย ในเมื่อฉันช่วยเธอเขียนมาทั้งหมดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหน้า เดี๋ยวต้องไปบอกอาจารย์ให้แก้เกรดอัลมอนด์จากเอเป็เอฟหน่อยแล้ว”
นารุคามิทำแววตาชั่วร้ายจนอัลมอนด์หันมาแล้วโดยใช้กำปั้นทุบไหล่ของเธอ
“อย่าคิดเชียวนะท่านเพ่ !”
นารุคามิหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะเดินไปตามเส้นทางของหมู่บ้าน
ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ ณ บ้านที่หลังใหญ่ที่สุด เป็บ้านที่นารุคามิมาเยือนในตอนแรกก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ สามครั้งจนมีหญิงชราผู้หนึ่งเปิดประตูออกมา
“แหม ๆ อะไรกัน นารุจังเองเหรอจ๊ะ”
หญิงชราจ้องมายังแววตาของนารุคามิพลางยิ้มอ่อน ๆ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสบายนัก เป็เสียงสั่นของคนแก่ที่ยากจะบรรยาย
“เอ่อ พวกหนู ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ที่มอบบ้านร้างหลังนั้นให้ฉัน ปัจจุบันฉันก็อยู่หมู่บ้านแห่งนี้มาหนึ่งปีแล้ว รู้สึกมีความสุขมาก ๆ เลยค่ะ”
“ถ้ามีความสุขก็ดีแล้วจ๊ะ ไหนดูหน่อย หนูคิราเอลเติบโตเร็วนะเนี่ย”
หญิงชราจ้องไปทางคิราเอลตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนอย่างน่ารักน่าชัง
“ถึงจะเศร้าไปไหนก็เถอะแต่ ฉันคงต้องออกจากหมู่บ้านแล้วล่ะค่ะ ฉันคิดว่าจะย้ายไปอยู่แถบเมืองหลวงเพื่อให้เด็กตัวน้อยคนนี้ได้เข้าเรียนโรงเรียนดี ๆ ”
คำพูดนั้นทำให้หญิงชราชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มอ่อนอ่อนให้นารุคามิ
“อืม ๆ ยังไงก็อย่าลืมหมู่บ้านนี้นะจ๊ะ พวกเราพร้อมต้อนรับเธอกลับมาเสมอ ถ้าหนูน้อยคนนี้โตขึ้นก็อย่าลืมพามาหาฉันด้วยนะ หุหุหุ”
หญิงชราเอ่ยก่อนที่จะนำมือปิดปากพลางหัวเราะ ดูจากสภาพของแกเปรียบเทียบกับเมื่อหนึ่งปีที่แล้วต่างกันมาก ทั้งรอยย่นบน ใบหน้าทั้งน้ำเสียงที่ดูยังไงก็เหมือนใกล้จะสิ้นใจเต็มทน นั่นทำให้นารุคามิตระหนักถึงอะไรบางอย่าง
“ได้สิ ถ้ามีโอกาสล่ะนะ”
นารุคามิยิ้มอ่อน ๆ ให้หญิงชราก่อนที่จะโบกมืออำลา
“ไว้เจอกันนะจ๊ะหนูน้อย ส่วนบ้านของเธอ ฉันจะให้คนรับใช้ดูแลเองจ้ะ ถ้าอยากมาเที่ยวเมื่อไหร่ก็แวะมาได้เสมอเลยนะ”
หญิงชราโบกมือก่อนที่แผ่นหลังของนารุคามิกับอัลมอนด์จะค่อย ๆ ไกลออกไป
“ถ้ามาหมู่บ้านแห่งนี้อีกหญิงชราคนนั้นก็คงดีใจมากแน่เลยนะคะท่านพี่”
อัลมอนด์เอ่ยพลางยิ้มอ่อน ๆ ราวกับเด็กไร้เดียงสา แต่ใบหน้าของนารุคามิกลับเต็มไปด้วยการปล่อยวาง เธอไม่ได้หวังจะพบหญิงชราอีกแล้วล่ะ
“คงเป็ไปไม่ได้หรอก”
“เอ๊ะ ทำไมล่ะท่านพี่”
นารุคามิหยุดเดินก่อนจะมองขึ้นไปบนฟ้า
“อีกไม่นานหญิงชราคนนั้นก็…..จากไปแล้วล่ะ เธอไม่สังเกตเลยเหรอ อัลมอนด์ สมกับเป็เทพเ้าไม่ได้เื่จริง ๆ นะ”
“ท่านพี่หมายความว่ายังไงกันคะ !!”
“ฉันสามารถตรวจสอบพลังเวทของสิ่งมีชีวิตได้และพลังเวทของหญิงชราคนนั้นค่อนข้างแปรปรวนหนัก นั่นทำให้เธอมีความชราภาพมากกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน เมื่อพลังเวทย์แปรปรวนหนักก็ไม่มีอะไรสามารถหยุดยั้งได้แล้วล่ะ ถึงแม้ฉันจะเป็เทพเ้าแต่ฉันก็ไม่อยากจะแทรกแซงสรรพชีวิตหรอกนะ”
“ท่านพี่….”
อัลมอนด์ทำสีหน้าหงอยขึ้นมาเมื่อรู้ว่าหญิงชราคนนั้นจะมีอายุอยู่ได้ไม่นาน นารุคามิกระแอมเบา ๆ ก่อนจะสอนอะไรบางอย่างแก่อัลมอนด์น้อย
402K
