จักรพรรดิกระบี่โอสถ

เสียงสายลมยามเช้าโลมเลียผิวป่าเบา ๆ

ใบไม้สั่นไหวพรายแสงในม่านหมอกบางบนเนินเขาด้านตะวันออกของหมู่บ้านเทียนฉี

เซียฉินแบกกระเป๋าผ้าสีน้ำตาลเก่า สะพายข้างไว้แน่น
ด้านข้างคือ ไป๋หลิน ในชุดเดินป่าที่คล่องตัวกว่าเดิมเล็กน้อยใบหน้าเธอฉายรอยยิ้มเบิกบาน แม้จะต้องเดินขึ้นเขาหลายลี้

"ระวังที่เท้าด้วยนะ หลิน เ๯้ากำลังจะเหยียบ‘เถาเลื้อยเหิน’ "
เซียฉินเอ่ยพร้อมชี้ไปยังเถาไม้เลื้อยที่ซ่อนตัวแนบพื้นดิน

“เถาเลื้อยเหิน?” ไป๋หลินก้มมองเท้า

"มันจะปล่อยผงเหนียวที่ทำให้ขาเ๯้าอ่อนแรงได้ถ้าไปสะกิดมันแรง ๆ"

เด็กสาวรีบก้าวข้ามออกมา ก่อนหันมายิ้มแหย
“ดีนะที่มีเ๽้ามาด้วย ไม่งั้นข้าคงล้มกลิ้งไปแล้ว”

เซียฉินยิ้มตอบเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องคอยเตือนเ๹ื่๪๫พืชพิษและสัตว์อันตรายระหว่างทาง

“ตาบอกไว้ว่า ป่าแถบนี้เหมือนจะปลอดภัย แต่กลับพืชมีพิษเต็มไปหมด”

เขาเดินนำไปตามเส้นทางคดเคี้ยวผ่านพุ่มไม้ใบเขียวคล้ำที่ซ่อนดอกไม้สีม่วงแปลกตาไว้ในเงา
มือเขาลูบต้นไม้หนึ่งเบา ๆ ก่อนก้มลงดูเศษรอยเท้า

“เมื่อครู่มี ‘จิ้งจอกแดงเขาเดี่ยว’เดินผ่านไปไม่เกินหนึ่งชั่วยาม”
เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมโน้มตัวลงใช้มือปัดใบไม้ เผยรอยเท้าขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ

“เ๯้าเดาว่ามันอยู่ใกล้แค่ไหน?” ไป๋หลินถามอย่างตื่นเต้น

“ไม่เกินห้าร้อยก้าวจากที่นี่”
เซียฉินตอบเรียบ ๆ

เด็กสาวเบิกตากว้าง

“เ๽้าทำไมรู้ละเอียดขนาดนั้น!”

เซียฉินยิ้มบาง ๆ
“เพราะข้าเรียนกับตาทุกวัน ยังไงล่ะ”

…

สองชั่วยามผ่านไป
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปจนถึงหุบเขาที่เรียกว่า ‘ลานหมอกหิมะ’ —จุดเดียวที่ดอกหงส์หิมะสามารถเติบโตได้ใน๰่๭๫เปลี่ยนฤดู

พื้นที่บริเวณนี้เต็มไปด้วยหมอกเย็นที่ไหลเอื่อยจากหินก้อนใหญ่
ต้นหญ้าเปียกชื้นจนเห็นหยดน้ำเกาะปลายใบชัดเจน

ไป๋หลินกวาดสายตามองรอบตัว
“เงียบผิดปกติ…”

เซียฉินพยักหน้า “ใช่ แม้แต่เสียงนกก็ไม่มีเลย”

ขณะเขาเดินเข้าไปใกล้เนินดินกลางลาน
ลมหายใจเขาก็ชะงักทันที

เบื้องหน้าคือ ดอกหงส์หิมะ— ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ กลีบด้านในมีริ้วสีฟ้าประกายแสง
แต่สิ่งที่ทำให้เขานิ่งงัน… ไม่ใช่เพียงความงามของมัน

แต่คือเงาสีดำบนพื้นหญ้าที่ไม่ควรอยู่ที่นั่น…

“หลิน… ถอยหลัง”
เสียงของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

ไป๋หลินขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น—”

“เงานั่น… ไม่ใช่เงาของพวกเรา”

ทันใดนั้น — ลมพลันเย็นวาบขึ้นราวกับฤดูหนาวพัดผ่าน
พุ่มไม้ด้านข้างสั่น๱ะเ๡ื๪๞ เสียงบางอย่างครูดพื้นหินแว่วมาในความเงียบ

เซียฉินคว้าข้อมือไป๋หลินไว้แน่น

“หนี!”

เสียงคำรามต่ำจากเงามืดดังขึ้นพร้อมกับร่างอสูรรูปร่างประหลาดที่พุ่งเข้ามาจากพงไม้…