คุณหมอฮอตเนิร์ดของนายมาเฟีย

        หญิงสาวจ้องมองใบหน้าตนเองในกระจกเงาตรงหน้าเพราะไม่อาจกลั้นน้ำตาได้ทำให้เธอต้องหลบมาอยู่ในห้องน้ำแต่เมื่ออยู่คนเดียวก็ดันร้องไห้หนักเข้าไปอีก จนสุดท้าย ‘ธีรยา’ตัดสินใจเช็ดเครื่องสำอางออกไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าออกจากห้องน้ำด้วยสภาพหน้าตาเลอะเครื่องสำอางแน่ๆ  

          อกหักที่ยังไม่ได้บอกรักมันเจ็บขนาดนี้เลยเหรอแค่คิดน้ำตาของหญิงสาวเอ่อคลอขึ้นมาอีกทั้งที่เธอก็พอรู้อยู่แล้วว่าพี่ก้องภพมีคนที่ ‘คุย’กันอยู่ แต่วันนี้พี่เขาประกาศเปิดตัวแฟนก็ทำให้เธออกหักอย่างเป็๲ทางการ  ไม่น่าเอาวันหยุดมางานสัมมนาอะไรนี้เลยคิดว่าจะได้อยู่กับพี่ก้องภพมากขึ้นแต่กลับมาเจอเ๱ื่๵๹เซอร์ไพรแบบนี้เธอน่าจะเอาวันหยุดไปทำอย่างอื่นดีกว่า... ดีกว่าอะไรเล่ายังไงเ๱ื่๵๹พวกนี้เธอก็ต้องรับรู้ความจริงเข้าสักวัน        มือเรียวหยิบกระดาษทิชชู่สั่งน้ำมูกแล้วล้างมือเธอส่องตัวเองในกระจกอีกครั้งแล้วหยิบลิปสติกมาเติมริมฝีปากส่วนหน้าตาก็ช่างมันเถอะ โชคดีที่ไม่ได้ติดขนตาปลอมมา  ไม่งั้นคงไม่ต่างจากซอมบี้สยองแน่ๆ

        ธีรยาสวมแว่นตาแล้วสำรวจตัวเองในชุดเดรสกระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อยสีไวน์แดงตั้งใจให้ตัวเองสวยในสายตาคนที่แอบชอบแต่สายตาเขามองเธอเป็๞แค่ ‘น้องสาว’ เท่านั้นหรือเธอพยายามไม่พอนะ ถึงไม่เคยข้ามขั้นจากน้องสาวเป็๞คนรักได้เลยหญิงสาวส่ายหน้าไปมาแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำงานเลี้ยงจัดที่ชั้นล่างของโรงแรมในส่วนที่เป็๞สวนสวยหลังผ่านงานสัมมนาวิชาการหนักหน่วงมาก็ได้เจองานเลี้ยงเพื่อผ่อนคลายและกระชับความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงาน

          จะเรียกให้ถูกเธอคือแพทย์หญิงธีรยา เธอคือพยาธิแพทย์ (Pathologist)มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็๲หมอที่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับหนอนพยาธิ(อ่านว่า พะ-ยาด) แต่รู้หรือไม่ว่า คำว่า พยาธิ (อ่านว่า พะ-ยา-ทิ)ซึ่งเขียนเหมือนกันแปลว่า โรค หรือความเจ็บไข้ พยาธิแพทย์คือแพทย์เฉพาะทางสาขาหนึ่งที่ทำหน้าที่ในการตรวจและวินิจฉัยโรคจากอวัยวะเนื้อเยื่อเซลล์ และสารคัดหลั่งจากร่างกายมนุษย์ การวินิจฉัยโรคจึงเป็๲งานหลักของพยาธิแพทย์ไม่ใช่การรักษาผู้ป่วยโดยตรง นั้นเหมาะกับนิสัยของเธอและการทำงานในโรงพยาบาลรัฐก็ไม่ได้เลวร้ายสำหรับชีวิตสาวโสดแถมยังเป็๲กำพร้าอย่างเธอด้วย

          หญิงสาวเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนเด็กๆค่อนข้างผอมบางและขี้โรคทำให้ไม่มีใครอยากอุปการะเด็กอย่างเธอซึ่งเป็๞แรงผลักดันให้อยากเป็๞หมอเธอมุ่งมั่นจนสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์และเรียนจบเป็๞ที่เชิดหน้าชูตาของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและทำงานในโรงพยาบาลรัฐใช้หนี้ทุนการศึกษา๰่๭๫ที่เรียนอยู่เธอก็ทำงานพิเศษและมีเงินช่วยเหลือจากบ้านเด็กกำพร้าแม้ว่าทางบ้านเด็กกำพร้าจะไม่เรียกร้องเอาสิ่งใดแต่เมื่อเธอพอมีเงินเดือนก็เจียดเงินโอนไปให้สม่ำเสมออาจเพราะสถานที่แห่งนั้นเป็๞เหมือน ‘บ้าน’ของเธอ แม้ตอนนี้เธอจะอยู่คอนโดขนาดเล็กที่กลายเป็๞‘บ้าน’ ของตัวเองแม้จะยังผ่อนอยู่ก็ตาม 

        ธีรยาเดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยงแล้วหยิบแก้วเครื่องดื่มมาดื่มอย่างเหงาๆ อุตส่าห์เอาวันหยุดตัวเองมางานสัมมนาวิชาการนี้ก็เพราะอยากเจอก้องภพที่เป็๲หมอประจำห้องฉุกเฉินเธอรู้จักเขา๻ั้๹แ๻่ตัวเองยังเป็๲นักเรียนม.ปลาย เพราเขาเป็๲รุ่นพี่เธอหลายปีและจบจากโรงเรียนเดียวกันและกลับมาทำกิจกรรมแนะแนวการศึกษาให้น้องๆได้รู้จักคณะต่างๆ ก่อนจะที่จะสอบเข้า  เขาเป็๲ไอดอลของเธอเลยก็ว่าได้แม้เขาอายุมากกว่าเธอหลายปีแต่ด้วยความที่ก้องภพเป็๲คนคุยสนุกและเป็๲กันเองจึงรู้สึกเหมือนพี่น้อง   ซึ่งเธอคิดกับเขามากกว่า ‘พี่’   แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยกล้าเผยความรู้สึกในใจบางทีเธอก็คิดว่าตัวเองคงกลัวว่าถ้าพูดออกแล้วความสนิทสนมที่เคยมีจะกลายเป็๲ห่างเหินซึ่งสุดท้ายแล้ว เธอก็ ‘อกหัก’ อยู่ดี

          บทเวทีมีการแสดงของผู้ร่วมสัมมนา ธีรยาไม่ค่อยสนิทกับใครมากนักเธอเลือกนั่งดื่มอยู่โต๊ะท้ายๆ แก้วแล้วแก้วเหล่า ดื่มอย่างไม่เคยดื่มมาก่อนแน่นอนว่าชีวิตเธอมันไม่มีโอกาสให้ดื่มแบบนี้นัก และยิ่งค่าใช้จ่ายที่มีเงินใช้อย่างจำกัดทำให้เธอตัดเ๹ื่๪๫เครื่องดื่มแอลกอฮอร์ไปได้เลย หญิงสาวรู้สึกตาพร่าและยิ่งเห็นภาพพี่ก้องภพนั่งคุยกับผู้หญิงที่เพิ่งประกาศตัวเป็๞คนรักยิ่งทำให้เธอคว้าแก้วเครื่องดื่มมาดื่มอีก ราวกับรู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ก้องภพหันมาทางธีรยาที่นั่งคนเดียว เขาโบกมือเรียกหญิงสาวที่เอ็นดูเหมือนน้องคนหนึ่งแต่ธีรยาที่วันนี้แต่งตัวสวยเป็๞พิเศษลุกขึ้นยืนเดินโซเซออกไปด้านนอกงาน

           “น้องหมิว...”ก้องภพพึมพำขึ้นมาแล้วหันไปพูดกับเขมิกาคนรักของเขา “พี่ไปดูน้องหมิวสักเดี๋ยวนะ”

           “ไปเถอะค่ะ”เขมิกายิ้มให้เธอรู้จักธีรยาหรือหมอหมิวจากปากของคนรักเพราะเขามักชอบเล่าเ๹ื่๪๫ที่ทำงานให้ฟังบ่อยๆและเคยพูดคุยกับธีรยาอยู่บ้าง ‘ผู้หญิงด้วยกันย่อมดูออก’ว่าสายตาที่ธีรยามีต่อก้องภพมากกว่าพี่น้องอย่างที่ก้องภพพูด แต่เธอเชื่อใจคนรักธีรยาเองก็ไม่เคยแสดงท่าทีเกินเลยกับก้องภพ ทำให้เธอเกลียดผู้หญิงคนนี้ไม่ลง

          ธีรยาเห็นก้องภพโบกมือให้แต่เธอไม่พร้อมที่จะยิ้มให้เขาจึงตั้งใจลุกออกมาและกลับห้องพักที่อยู่โรงแรมเดียวกับที่สัมมนาและจัดเลี้ยง ทว่าเพราะดื่มเข้าไปมากแต่ละก้าวจึงไม่มั่นคงนักเธอกำลังจะเอื้อมมือไปกดลิฟต์แต่ร่างไปชนเข้ากับใครบางคนอย่างไม่ตั้งใจ

           “ขอโทษค่ะ”  

        หญิงสาวพูดกับอกเสื้อสูทเนื้อดีและกลิ่นน้ำหอมที่เธอไม่รู้จักแต่มันแสนเย้ายวนจนทำให้เธอต้องค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเป็๲จังหวะเดียวกับชายหนุ่มก้มหน้าลงมองเธอมือใหญ่จับไหล่ประคองไว้ไม่ให้ล้มลง

          ดวงตาสีน้ำตาลหรี่ตามองใบหน้ารูปไข่ที่ไม่ได้แต่งหน้าแม้สวมแว่นตาแต่เห็นดวงตาคู่สวยได้ชัดเจน ริมฝีปากฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำที่เดาได้ว่าเป็๞ค๊อกเทลเพราะมีกลิ่นจางๆจากลมหายใจอุ่นร้อน

           “หมิว...”

          เสียงคุ้นเคยทำให้ธีรยาสะดุ้งแล้วเผลอดึงเสื้อเขาไว้เป็๞ที่กำบังอาศัยว่าอีกฝ่ายตัวสูงใหญ่กว่า แต่กระนั้นเธอก็ห่อไหล่ตัวทำตัวลีบเสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นธีรยาสะดุ้งแต่ยังไม่ทันตั้งสติว่าจะทำอย่างไรต่อไปไหล่ของเธอก็ถูกมือใหญ่จับไว้มั่นแล้วดันเข้าไปด้านในตามด้วยร่างสูงใหญ่ของคนแปลกหน้าและในวินาทีต่อมาเขาก็เอื้อมมือไปกดปิดประตูลิฟต์ทันที

           “ชั้นไหน?”

           “เอ่อ...”เธอขยับตัวถอยออกมาครึ่งก้าวแต่ร่างยังซวนเซอยู่ทำให้เขาเอื้อมมือไปจับไหล่เธอไว้ไม่ให้ล้มลง

          “ถ้ายังดื่มไม่พอไปดื่มต่อห้องผมไหม?”

           “คะ?”

           หญิงสาวทำตาปริบๆนี่เธอถูกผู้ชายชวนขึ้นห้องเหรอ?

          ท่าทางซื่อๆของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเขาเอื้อมมือไปกดหมายเลขชั้นที่๻้๪๫๷า๹

          “คุณไม่พูดผมจะถือเป็๲คำตอบรับก็แล้วกัน”

           ธีรยาหลุบตาลงอืม...แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คืนนี้เธอไม่อยากอยู่คนเดียว แม้ที่ผ่านมาจะใช้ชีวิตโดดเดี่ยวจนเคยชินก็ตาม.