ต่างโลก กับเทพบริหาร [ฉบับใหม่] [จบ]

ออ! เข้าใจแล้ว หลังจากที่เมคัสพาผมเดินมาถึงจุดที่พวกเอลฟ์กับคนแคระกำลังรวมตัวกันอยู่ คำพวกนี้มันก็ดังขึ้นมาในหัวของผมทันที เพราะพวกที่อยู่ด้านหน้าของผมตอนนี้เต็มไปด้วย เด็กเล็ก! คนแก่! แล้วก็พวกหนุ่มสาวปะปนกันไป สภาพของพวกนี้เองก็ดูไม่สู้ดีนัก เสื้อผ้าขาด บาดแผลตามร่างกาย แล้วก็ท่าทางเหมือนอดอยากมาเป็นเวลานาน นี่เป็นเพียงอาการของพวกด้านหน้าเท่านั้น ที่ด้านหลังก็ยังมีอีกเยอะ
เท่านี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเวโรนิก้าถึงบอกให้เรามาดู ตอนนี้ถ้าไล่พวกนี้ออกไปมันก็ไม่ก็คงบอกเป็นนัยว่า [ ไปตายกันสะ ] เพราะพวกนี้ไม่มีทางมีชีวิตรอดด้านนอกแน่นอน
ระห่างที่ผมกำลังกวาดสายตาอยู่ก็สังเกตุเห็นอะไบางอย่าง เพราะพวกเอลฟ์กับคนแคระกำลังนั่งแบบแบ่งแยกกันอยู่ ถึงจะผสมปนกันอยู่แต่ก็สังเกตุได้ทันทีว่าพวกนี้พยามห่างกัน แต่ก็ช่างเถอะ!
" เมคัสพวกคนแคระนี่ถนัดเรื่องสร้างอาวุธใช่ไหม "
" ใช้ครับ! อาวุธที่พวกคนแคระสร้างมันเป็นอะไรที่ทนทานสุดๆ แล้วยังสามารถตีเหล็กกันได้แบบทั้งวันทั้งคืนอีก เรียกได้ว่าสุดยอดมาก! "
" แล้วพวกเอลฟ์ละ??? "
ตามข้อมูลที่ผมได้มาสำหรับข้อมูลเอลฟ์และคนแคระมันไม่ค่อยมีสักเท่าไหร่นัก เพราะงั้นก็เลยไม่เข้าใจอะไรในตัวของพวกนี้กันเลย แต่ถ้าอ้างอิงตามโลกเก่าที่รู้จักก่อนที่จะเกิดใหม่เอลฟ์ก็น่าจะถนัดธนู น่าจะละนะ...
" เวทย์มนต์ครับ "
" ห่ะ!? "
" ท่านตกใจอะไรพวกเอลฟ์เป็นเผ่าที่ได้รับพรมาจากพระเจ้า เป็นเพียงเผ่าเดียวที่มีพลังเวทย์อยู่ในร่างกายทุกคน "
ตามจริงก็พอได้ยินมาอยู่ว่ามนุษย์สามารถใช้เวทย์มนต์ได้เหมือนกัน แต่เพราะไม่เคยเห็นคนที่ใช้ได้ก็เลยนึกว่ามันเป็นเพียงวิทยาศาสตร์ธรรมดาที่จุดไฟนิดหน่อยก็เรียกว่าเวทย์มนต์สะอีก นี่โลกใบนี่มันมีเวทย์มนต์จริงๆ งั้นเหรอ
แต่เรื่องเวทย์มนต์ช่างมันก่อน เพราะยังไงทหารของเราที่เป็นเพียงชาวบ้านก็คงใช้ไม่ได้แน่ แต่ตอนนี้เหมือนโชคเข้าข้างแล้ว ช่างฝีมืออย่างคนแคระ! นักเวทย์เข้ากองทัพโดยพวกเอลฟ์! แบบนี้ฟ้ามันเข้าข้างกันชัดๆ หึหึ!
" งั้นก็รับพวกนนี้เข้าเลยโดยให้ทำระบบแบบมนุษย์ แล้วเจ้าก็ไปเรียกตัวแทนของเอลฟ์กับคนแคระไปหาข้าที่คฤหาสน์ด้วยเพราะข้าต้องทำความเข้าใจอะไรหลายต่อหลายเรื่องกับผู้นำของพวกนี้ "
" ครับ... "
##########
ณ ห้องรับแขกของคฤหาสน์
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยูในห้องพร้อมกับเอลฟ์ผู้หญิง กับคนแคระผู้ชายตัวเล็ก ซึ่งทั้งสอคนนี้คือผู้นำของพวกที่เข้ามาใหม่วันนี้ทั้งสองเผ่า
คนแคระเป็นผู้ชายตัวเล็กนวดเครารุงรังสีน้ำตาล ร่างกายเหมือนพวกนักเล่นกล้ามถึงจะดูตัวเล็กถ้าให้บวกกับหมอนนี่ผมคงไม่ไหวแน่
เอลฟ์เป็นผู้หญิงผมสีทองสวมชุดผ้าสีเขียว ใบหน้าเรียวสวยงาน หน้าอกก็ใหญ่เกือบเท่าหน้า แค่มองเอลฟ์ผู้หญิงคนนี้ก็รับรู้ถึงความสวยงานได้อย่างชัดเจน
" ขอบคุณมากครับท่านไมล์ ที่ให้พวกเราอาศัยอยู่นเมืองนี้ "
" ทางเผ่าเอลฟ์ของเราก็เช่นกันคะ "
คนแคระพูดออกมาก่อนแล้วก็ตามด้วยเอลฟ์โดยขณะที่พูดก็พากันก้มหน้าลงด้วยเล็กน้อย
" เอาเถอะยังไงมันก็เป็นความรับผิดชอบของข้าเหมือนกัน- "
ก็เล่นบอกยินดีตอนรับทุกคนเอง-
" งั้นก่อนอื่นมาทำความรู้จักกันก่อนก็แล้วกัน ข้าคงไม่ต้องแนะนำตัวแล้วส่วนพวกเจ้าก็บอกชื่อมา เพราะเรื่องที่เราจะต้องคุยกันมันออกจะยาวหน่อย "
" ค่ะ! ข้าชื่อ เชียร์ เป็นหวหน้าของพวกเอลฟ์ที่ต้องหนีมาก็เพราะมอนเตอร์กลายพันธ์ สิงโตไฟ มันเข้ามาเผ่าป่าที่พวกเราอาศัยอยู่แบบไม่ทันตั้งตัว และด้วยพละกำลังมหาศาลของสิงโตบวกมันไฟที่รุนแรงของนกไฟทำให้ปาโดนเผาอย่างรวดเร็วคะ พวกเราพยามเดินทางไปลายเมืองแล้วแต่ไม่มีที่ไหนรับพวกเราเลย หรือบางเมืองก็บอกจะรับแต่พวกผู้หญิงเท่านั้น "
รู้สึกว่านกไฟมันจะกลายพันธ์กับสัตว์หลายชนิดเหลือเกิน ส่วนเรื่องที่เมืองแต่ละเมืองไม่รับพวกนี้เข้าไปมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะตอนนี้เมืองส่วนมากไม่มีขุนนางดูแล แต่มีเพียงทหารเท่านั้นเพราะพวกขุนนางมันไปหลบภัยในป้อมหมด ส่วนเรื่องที่รับพวกผู้หญิอย่างเดียวก็คงเดาไม่ยากว่าพวกนี้จะเอาพวกเอลฟ์ผู้หญิงไปทำอะไรกัน
" ส่วนข้ามีชื่อว่า โทเคน พวกเราเผ่าคนแคระถูกโจมตีโดยทหารจักรวรรดิครับ พวกนั้นโจมตีเราโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นกันโดยมีเป้าหมายคืออาวุธของพวกเราที่ผลิตได้ "
ดูเหมือนอาวุธของพวกนี้มันจะดีจริงสินะ ถึงได้โดนทหารจักรวรรดิโจมตีในเวลาแบบนี้ เหอะๆ
" เอาละเมื่อรู้สาเหตุและชื่อกันแล้วพวกเราจะมาคุยเรื่องของการอยู่ในเมืองนี้กัน "
ระหว่างพูดผมก็ก้มมองกรดาษ 1 แผ่น ที่อยู่ในมือซึ่งมันเป็นจำนวนตัวเลขของพวกเผ่าเอลฟ์กับเผ่าคนแคระทั้งหมด คนแคระ 600 เอลฟ์ 450 นี่เป็นจำนวนที่ได้เขียนเอาไว้ในกระดาษในมือของผม ตามจริงให้งานกับพวกนี้หลักพันคนมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก แต่ว่ามันต้องคำนึงถึงเรื่องหลายอย่าง
1. พวกนี้ไม่ใช่มนุษย์คงจะให้ทำงานกับคนปกติเลยไม่ได้ ต้องให้แยกกันทำงานก่อน เพราะมนุษย์เองก็ไม่ได้ดีเลิศเลออะไรขนาดนั้น มันจะต้องมีการเหยีดเรื่องเผ่าพันธ์เกิดขึ้นแน่2. ความสามารถของพวกคนแคระโดดเด่นเรื่องอาวุธมากก็จริง แต่พวกผู้หญิงนั้นต่างออกไปเพราะพวกเธอไม่สามารถตีอาวุธได้
คงต้องใช้เวลาสักพักในการหางานให้พวกนี้ คิดตอนนี้ไม่ไหวหรอก!
" เรื่องงานเอาไว้เรามาคุยกันทีหลังแล้วกัน ข้าจะมอบงานให้พวกเจ้าตามความถนัดของตัวเอง เมื่อเรียบร้อยแล้วข้าจะให้เมคัสไปแจ้งพวกเจ้าอีกครั้ง ตอนนี้ก็พยามคุ้มคนของพวกเจ้าอย่าทะเลาะกับมนุษย์ในเมืองก็พอ แต่เพื่อเป็นหลักประกันข้าจะส่งทหารสัก 50 คน ไปล่าตะเวนแถวเขตที่อยู่อาศัยของพวกเจ้าเพื่อความปลอดภัยให้ "
" ครับ! "

" ค่ะ! "

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 44 เข้าใจแล้ว

คล้ายกับเรื่องต่างโลก กับเทพบริหาร [ฉบับใหม่] [จบ] ที่คุณอ่าน

ต่างโลก กับเทพบริหาร [ฉบับใหม่] [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 44 เข้าใจแล้ว

คล้ายกับเรื่องต่างโลก กับเทพบริหาร [ฉบับใหม่] [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้