อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 58: ผู้ล่าในเงามืด

ควันสีดำที่หนาทึบยังคงลอยอวลอยู่ทั่วทั้งลานกว้าง บดบังทุกสิ่งจนกลายเป็นเพียงเงาเลือนราง เหล่าผู้คุ้มกันของตระกูลหลินต่างจับกลุ่มกันแน่น ปกป้องหลินเวยเวยอยู่ตรงกลางด้วยความตื่นตระหนก พวกเขามองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เย่เฉินกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักหิน

เขาหลับตาลง...

เขาไม่ได้ใช้ดวงตาในการมองหาศัตรูอีกต่อไป แต่กลับใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของร่างกาย...เขาฟังเสียงลมที่พัดผ่าน...เขาสัมผัสแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน...และเขารู้สึกถึงจิตสังหารอันเย็นเยียบที่แฝงตัวอยู่ในความมืด

'เจ้าโง่เยี่ยอิงนั่นคิดว่าการซ่อนตัวคือความได้เปรียบของมัน' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นในหัว 'แต่มันไม่รู้เลยว่า...สำหรับกายาอสูรที่ประสาทสัมผัสถูกขัดเกลาจนถึงขีดสุดแล้ว...ความมืดไม่ใช่ที่ซ่อน...แต่มันคือสนามล่าของเจ้า!'

ทันใดนั้น!

หูของเย่เฉินกระดิกเล็กน้อย! เขาสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน...กำลังย่องเข้ามาจากทางด้านหลังเยื้องไปทางซ้ายของเขา!

"ฟุ่บ!"

ดาบสีดำสนิทพุ่งออกมาจากกลุ่มควันอย่างเงียบเชียบและไร้ปรานี! เป้าหมายของมันคือหัวใจของเย่เฉินจากด้านหลัง!

แต่ในจังหวะที่คมดาบกำลังจะถึงตัว...ร่างของเย่เฉินก็ไหววูบหลบไปด้านข้างได้อย่างพอดิบพอดีราวกับรู้ล่วงหน้า!

"อะไรกัน!?" เยี่ยอิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ มันเคลื่อนไหวได้เงียบเชียบที่สุดแล้ว! เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะรู้ตัว!

ความตกตะลึงเพียงชั่วพริบตานั้น...คือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด

เย่เฉินที่หลบไปด้านข้างไม่ได้คิดจะตั้งรับ แต่กลับหมุนตัวสวนกลับทันที! เขางอข้อศอกและกระแทกเข้าไปที่สีข้างของเยี่ยอิงอย่างแรง!

"ตูม!"

"อั่ก!"

เยี่ยอิงถูกกระแทกจนร่างงอ! ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง! มันรีบดีดตัวถอยหลังและหายกลับเข้าไปในม่านควันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันได้รับบาดเจ็บภายในแล้ว

"เจ้า...เจ้ามองเห็นข้างั้นรึ!?" เสียงที่สั่นเทาเล็กน้อยของมันดังออกมาจากในม่านควัน

เย่เฉินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งและรอคอยอย่างใจเย็น

'มันเริ่มสับสนแล้ว' หุนตุ้นกล่าว 'มันไม่เข้าใจว่าเจ้าหาตำแหน่งของมันเจอได้อย่างไร ความกลัวกำลังจะเริ่มกัดกินใจของมัน'

เยี่ยอิงไม่กล้าบุ่มบ่ามอีกต่อไป มันเคลื่อนที่ไปรอบๆ ตัวเย่เฉินอย่างเงียบเชียบ พยายามหาช่องโหว่และทดสอบปฏิกิริยาของเขา

แต่ไม่ว่ามันจะเคลื่อนที่ไปทางไหน...เย่เฉินก็จะหันหน้าไปเผชิญกับทิศทางนั้นเสมอ...ราวกับว่าเขามีดวงตาอยู่รอบตัว!

ความกดดันที่มองไม่เห็นเริ่มถาโถมเข้าใส่เยี่ยอิงอย่างหนักหน่วง จากผู้ล่า...บัดนี้มันกลับรู้สึกเหมือนตนเองกำลังเป็นฝ่ายถูกล่าเสียเอง!

'ไม่ได้การ! ต้องจบเกมนี้!' เยี่ยอิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด มันรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป จิตใจของมันจะต้องพังทลายลงก่อนอย่างแน่นอน!

มันรวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่เหลืออยู่...และใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย!

"เพลงดาบเงาอสูร...สังหารไร้เงา!"

ร่างของมันไม่ได้พุ่งเข้ามาตรงๆ อีกต่อไป แต่กลับแตกออกเป็นเงาร่างพร่ามัวถึงแปดร่าง! ทุกร่างล้วนเหมือนจริงและแผ่จิตสังหารออกมา! เงาทั้งแปดพุ่งเข้าใส่เย่เฉินจากทุกทิศทุกทางพร้อมกัน! เป็นเคล็ดวิชาที่ใช้สร้างความสับสนและสังหารศัตรูในพริบตา!

แต่เย่เฉินกลับหลับตาลงอีกครั้ง...

เขาเพิกเฉยต่อภาพลวงตาทั้งหมด...และจดจ่ออยู่กับ "จิตสังหาร" ที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว!

'เจอแล้ว!'

เขาลืมตาขึ้น! ประกายแสงอันเย็นเยียบสาดวาบออกมา!

เขาไม่สนใจเงาร่างอีกเจ็ดร่างที่พุ่งเข้ามา แต่กลับหันไปเผชิญหน้ากับเงาร่างที่แปดที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือโดยตรง!

เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์พุ่งออกมาจากข้อมือของเขาราวกับหอกสีดำ!

ในขณะเดียวกัน เยี่ยอิงที่อยู่ในร่างจริงก็กำลังจะแทงดาบเข้าใส่แผ่นหลังที่เปิดโล่งของเย่เฉิน! มันแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ! 'ตายซะ!'

แต่รอยยิ้มของมันก็ต้องแข็งค้าง...เมื่อมันเห็นเถาวัลย์สีดำที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งสวนกลับมาหามัน!

"เป็นไปได้ยังไง!?"

มันไม่มีเวลาพอที่จะหลบหลีกอีกต่อไป! ทำได้เพียงบิดตัวหลบจุดตายอย่างสุดชีวิต!

"ฉึก!"

เถาวัลย์อสูรพุ่งทะลุผ่านหัวไหล่ขวาของมัน! ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้มันต้องปล่อยดาบในมือหลุดออกไป!

และในจังหวะนั้นเอง...เงาร่างทั้งเจ็ดก็สลายไป...เผยให้เห็นร่างของเย่เฉินที่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับมันแล้ว

หมัดขวาที่รอคอยโอกาสมานาน...ถูกส่งออกไป

เป้าหมายคือ...กลางหน้าอกที่บัดนี้ไร้ซึ่งการป้องกัน!