เล็กน้ำ No.1

" กุญเเจ ' ส่วนขับเคลื่อน ' เเค่ครึ่งเดียว... "

เเววตาเย้ยหยันได้ใจของเล็กน้ำมองไปยังร่างกายเเห้งเหี่ยวที่เจือความอ่อนเเออยู่หลายส่วน เขาลอบประเมินไอมรณะสีดำที่ทะลักออกมาจากบาดแผลไม่มีหยุด ดูเเล้วเดวีเเกนคงทนอยู่ได้อีกเเค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

" อั่ก! เมื่อออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยเกินกว่าร้อยกิโลเมตร ข้าจะบอกสถานที่ซ่อนของมันให้เจ้าทันที "

เดวีเเกนชำเลืองมองชายหนุ่มด้วยความเคียดเเค้นเเวบหนึ่งก่อนจะกระอักเลือดเสียที่คั่งค้างอยู่ในอก ในยามนี้เพื่อรักษาไว้ซึ่งชีวิตทุกสิ่งยังสามารถต่อรองกันได้ทั้งสิ้น

" ข้าต้องการสิ่งพิสูจน์ว่าที่เเกพูดมาเป็นความจริง "

" เเค่ก ๆ งั้นดูนี่... "

ระลอกจิตสังหารเข้มข้นที่อบอวนอยู่ในอากาศทำให้จิตใจเดวีเเกนหนักอึ้ง มือดำคล้ำเเห้งเหี่ยวเหี้ยมเกรียมยกขึ้นมาตรงหน้าอกด้านซ้าย ก่อนที่บริเวณนั้นจะปรากฏลายน้ำหมุนวนลึกลงไปเป็นโพรงที่สามารถมองเห็นได้

ภายในมีวัตถุเรืองเเสงสีฟ้ารูปร่างประหลาดถูกเก็บซ่อนเอาไว้ หากสังเกตให้ดีรูปทรงของเจ้าสิ่งนั้นยังไม่ครบสมบูรณ์ได้รูปคล้ายขาดหายไปครึ่งหนึ่ง

" หึหึหึ เเค่ฆ่าเเกซะทั้งหมดที่มีย่อมตกเป็นของข้าอยู่ดี เหตุใดต้องปล่อยเสือร้ายกลับเข้าพงไพรไปอีกครั้ง "

" วอนบรอนนี่คือสิ่งที่เราตามหามาชั่วชีวิต ข้าไม่เชื่อว่าแกจะยอมเสี่ยงให้ข้าทำลายมัน "

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เดวีเเกนเอ๋ย... ข้าย่อมไม่เชื่อเช่นกันว่าเเกจะตัดใจทำลายมันได้! "

ใบหน้าเขียวเข้มของเล็กน้ำระบายออกด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ตัวเขาที่เชื่อมต่อกับพฤกษาสวรรค์ราวกับมีจิตวิญญาณเดียวกันพริ้วไหวรอบลูกกลมสีเขียวที่ใช้คุมขังเจ้าคู่รักคู่เเค้นอย่างเเน่นหนาดุจพรานใหญ่มองเหยื่อชิ้นโตอันโอชะภายในกับดักที่วางล่อไว้

" เมื่อมีฟืนใยต้องกลัวไร้ไฟ ถ้าเเลกกับชีวิตเเล้วทุกสิ่งย่อมคุ้มค่า เดวีเเกนคนเก่าที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมาย ' ตกตาย ' ไปแล้ว เชื่อหรือไม่ถ้าหากข้าต้องการทำลายมันใช้เวลาเพียงเเค่หนึ่งความคิดเท่านั้น รีบตัดสินใจซะ! "

" ลงมือเถอะ "

เล็กน้ำเเค่นเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบบนสีหน้าเย็นชาปรากฏประกายตาท้าทายเเละเฝ้ารอ

" นี่... "

เพียงถ้อยคำเรียบง่ายกระชับสั้นกลับทำให้ใบหน้าของเจ้าเทวดาตกสวรรค์ถึงกับชากระตุก พูดจาอ้ำอิ้งติดขัดอยู่นาน

" หึหึหึ เป็นข้าก็ทำไม่ได้เช่นกัน "

ร่างรยางค์รากไม้ที่เชื่อมต่อติดกับพฤกษาสวรรค์บรรพกาลเงยหน้าสูดหายใจเข้าลึกสุดปอด เเม้ครั้งนี้จะเป็นสงครามเล็ก ๆ เเต่กลิ่นอายเเห่งชัยชนะช่างหอมหวาน ความรู้สึกที่ตนเองเป็นฝ่ายได้ชัยจากเพื่อนยากผู้นี้ครั้งสุดท้ายผ่านกาลเวลามาร่วมพันปี

" แค่ก ๆ ข้าเเพ้เเล้ว... เรื่องระหว่างเราให้มันจบเเค่เรา ด้วยเกียรติของนักรบขอให้เจ้ากล่าวสัตย์สัญญาต่อสามภพว่าจะละเว้นชีวิตของขุนศึกจิตสิงห์กับเจ้าหมาน้อยไป จากนั้นข้าจะมอบมันให้ทันทีตามที่ต้องการ "

เมื่อการต่อรองไม่เป็นผลรากฐานที่วางก่อรอไว้ย่อมพังทลาย เดวีเเกนได้เเต่ยอมรับสภาพความพ่ายเเพ้ที่เป็นอยู่ มือเเห้งเหี่ยวที่เหลือเพียงข้างเดียวล้วงเข้าไปในระลอกน้ำวนกลางทรวงอก ก่อนจะหยิบเจ้าวัตถุโบราณรูปทรงเรขาคณิตที่มีประกายเเสงสีฟ้าสว่างโอบล้อมที่เหลือครึ่งเดียวออกมา

กุญเเจลึกลับดอกนี้เป็นเเค่ครึ่งส่วนหลังเท่านั้น มันมีสัณฐานประหนึ่งดาวสามเเฉก จุดเชื่อมประสานตรงกลางของทั้งสามเเท่งมีอีกเเท่งหนึ่งเเหลมตั้งขึ้นมา มันลอยตัวไร้น้ำหนักอยู่บนฝ่ามือเเห้งเหี่ยวข้างนั้น เดวีเเกนบังคับกุญเเจที่เหลือครึ่งเดียวให้ลอยไปเบื้องหน้าชายหนุ่มที่สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ตื่นเต้นสุดขีด

" จากนี้ไปขอฝากความหวังไว้ที่เจ้า "

เเต่เมื่อเล็กน้ำใคร่ครวญว่ากุญเเจส่วนเเรกที่ใช้เปิด ' วิมานเเปรพิภพ ' ตกอยู่ในเงื้อมมือของ ' พรายมืด ' องค์กรมรณะจากดินเเดนนรกทมิฬ ประกายตาเเวววาวสุกใสได้มลายหายไปทันที เเละผู้ที่ครอบครองมันหาใช่ใครอื่นเทพธิดา ' เรดาร์ ดาราส ' โฉมงามผู้ลึกลับอัปมงคล จิตใจเขายามนี้ราวกับถูกกระทืบอย่างรุนเเรง

หลังจากเก็บกุญเเจไป ภายในสำนึกวิญญาณของเล็กน้ำกลับปรากฏเงามายาเครื่องหมายคำถามบินว่อนเต็มไปหมด เพราะไม่ว่ายุคสมัยใดคนทั่วไปมักจะใส่ใจผลประโยชน์ของตนเองมาเป็นลำดับเเรกสุดเสมอ เเต่เดวีเเกนที่ความคิดอ่านลึกซึ้งข้ามขั้น ตื้นลึกหนาบางล้วนไม่ธรรมดาสามัญอย่างที่ตาเห็น ในวันนี้กลับกระทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะได้พบเจอราวกับมันเป็นบางอย่างเเปลกปลอมหาใช่คนเดิมที่คุ้นชินกันอีกต่อไป

การที่ตัวมันยกธงขาวกล่าว ' ยอมเเพ้ ' เป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้ เพราะบาดเจ็บสาหัสยากเยียวยาเเถมร่างกายยังถูกเขาอัญเชิญค่ายกลพฤกษาสวรรค์มาจองจำอย่างเเน่นหนาจนไอมรณะลดหายไปทุกวินาที เเต่ความปรารถนาสุดท้ายที่จะ ' ส่งต่อความหวัง ' ได้จุดประกายความหวาดระเเวงที่ใกล้มอดดับให้ลุกไหม้ขึ้นมาอีกครั้ง

' เดวีเเกน เเกวางเเผนอะไรไว้กันเเน่ '

ในยามนี้เล็กน้ำราวกับถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกเเห่งความเคลือบเเคลงสงสัยจนรู้สึกจิตใจไม่สงบ เขาเร่งทบทวนทุกอิริยาบทของเดวีเเกนที่เเสดงออกมาอีกครั้ง

ใต้หน้ากากที่ดูเรียบเฉยกลุ่มก้อนความคิดเชื่อมโยงพุ่งชนกันไปมาไม่หยุด เล็กน้ำพยายามขบคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกถึงพิรุธในเรื่องราวทั้งหมดว่าเขาพลาดไปตรงจุดใด ถึงเเม้จะครุ่นคิดไม่ออก เเต่ลึก ๆ ยังรู้สึกวางใจว่าสิทธิ์ในการควบคุม ' วิมานแปรพิภพ ' กึ่งหนึ่งยังตกอยู่ในมือของตัวเอง

เเต่เมื่อใดที่จิตใจหนักเเน่นเกิดริ้วรอยเเตกร้าว เศษเสี้ยวความลังเลได้ปรากฏขึ้นมา... เมื่อนั้น ' บางสิ่ง ' ที่เป็นของตนเองตั้งเเต่เเรกเริ่มคล้ายจะหลุดลอยยากควบคุมอีกต่อไป!

" เดวีเเกน... สนใจจะร่วมมือกันหรือไม่ "

เเววตาคมกริบของเล็กน้ำย้ายมาจับจ้องคู่รักคู่เเค้นที่ยืนหลับตารอคอยความตายในโลกาพฤกษาอย่างเงียบสงบ

" หืม!!! "

เจ้าเทวดาตกสวรรค์ที่ถูกคุมขังร้องออกมาด้วยความตื่นตะลึงดั่งความรู้สึกขณะนี้ไม่ใช่ความจริง กว่ามันจะดึงสติกลับมาได้เวลาหมดไปหลายลมหายใจ ภายใต้ใบหน้าเเข็งค้างในจิตใจกลับเต้นโครมครามด้วยความยินดี

" เเม้ความเเค้นของเราจะลึกซึ้งเเต่เพื่อผลประโยชน์ร่วมกันทุกอย่างย่อมยังไม่สายเกินเเก้ ข้ามี ' ของขวัญ ' ชิ้นหนึ่งไม่รู้ว่าเเกอยากรับมันไว้หรือไม่ "

" ....... "

" พันธนาการสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ' หัตถ์มารโลหิตรัดใจ ' เมื่อทำมันจะไม่มีใครเป็นเจ้านายหรือข้าทาสคอยรับใช้อีกฝ่าย ข้อผูกมัดมีเพียงต่างฝ่ายต่างห้ามหักหลังเเละห้ามคิดร้ายยุเเยงเพื่อยืมมือที่สามมาฆ่าฟันอีกฝ่ายเท่านั้น "

" แค่ก ๆ ต่อจากนั้นเล่า "

" ส่วนสุดท้ายใครจะได้ครอบครอง ' วิมารเเปรพิภพ ' ย่อมขึ้นอยู่กับความสามารถของคนผู้นั้น "

ฉึบ...

เเก่นหยดโลหิตล้ำค่าสองสีสองหยดเขียวเข้มกับเเดงคล้ำต่างขั้วบินออกมาจากรอยกรีดกลางฝ่ามือของทั้งคู่ มันหมุนวนรอบกันและกันกลางอากาศ จากนั้นประสานหลอมรวมกันเป็นหยดเดียว โลหิตสีดำสนิทแผ่กลิ่นอายลึกลับชั่วร้ายเเตกตัวออกมาเป็นสองหยดอีกครั้ง ก่อนจะเเปรเปลี่ยนเป็นเงาอุ้งมือปีศาจโหดเหี้ยมพุ่งทะลวงร่างกายเข้าไปเกาะกุมบีบรัดหัวใจของทั้งคู่...