เทพแห่งความตาย

ปั๊กก--

ทหารร่างกำยำร่างนึงเดินชนเอลิออสอย่างแรง

"เจ้าหนุ่ม! หลีกไป!"

เมื่อเอลิออสหันไปหาพร้อมที่จะสู้นั้นก็ไปเห็นร่างของหญิงสาวที่ดูสง่างามร่างนึงกำลังสั่งสอนทหารคนเมื่อกี้อย่างขะมักเขม้นกันเลยทีเดียว

"เจ้าไปเดินชนเขาแล้วยังไม่รีบขอโทษเขาอีก?"

หญิงสาวพูดขึ้นเชิงสั่งสอนจนทำให้ทหารคนนั้นก็ไม่ได้โกรธอะไรหญิงสาวคนนี้สักนิดเดียวแล้วมันก็ยังเดินมาขอโทษอย่างว่าง่ายอีกด้วย

จนทำให้เอลิออสรู้สึกหงุนงงไม่ใช่น้อยแต่ไม่นานเขาก็รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรหญิงสาวนางนี้คงจะเป็นองค์หญิงอะไรแบบนั้นอย่างแน่

นอนเพราะดูจากจำนวนทหารที่มายืนเฝ้าอยู่หน้าร้านและดูผู้คนก็เกรงกลัวและเคารพกันด้วยเอลิออสกำลังยืนจ้องมองไปยังพ่อครัวที่กำลังทำอาหารอย่างสดๆร้อน ณ ตรงนั้นยิ่งทำให้เขาหิวมากยิ่งขึ้นไปอีกและทันใดนั้น..

"เจ้า!"

"เจ้าหนีไม่พ้นแล้วล่ะรีบยอมจำนนซะ!"

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นอยู่ด้านหลังเอลิออส
ทำให้เขาถอนหายใจออกอย่างช่วยไม่ได้

"ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่ใช่นักฆ่า"

"แล้วนักฆ่าที่ไหนจะมาเปิดตัวว่าตนเองเป็นนักฆ่ากันด้วยล่ะ! ถ้าเจ้ายังไม่ยอมมอบตัวข้าจะใช้กำลังในการแก้ปัญหาแล้วนะ!"

'ข้าต่างหากที่ควรพูดคำนั้น!'

หญิงสาวแบมือขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะร่ายเวทย์แล้วลูกบอลเพลิงยักษ์ก็ปรากฏอยู่ต่อหน้าของนางและเคลื่อนตัวไปหาเอลิออสอย่างรวดเร็ว

'นางจะจัดการคนทั้งร้านนั้นเลยหรือยังไง?'

ทิศทางของลูกบอลเพลิงยักษ์ที่กำลังเคลื่อนตัวมานั้นโดยทมีเป้าหมายคือเอลิออสแต่ถ้าเขาหลบล่ะ?ร้านอาหารที่เขากำลังมองดูแห่งนี้ก็คงจะถูกมันเผาอย่างหมดสิ้นอย่างแน่นอนในขณะที่เอลิออสกำลังจะร่ายเวทย์น้ำเพื่อดับไฟนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่กำลังเข้ามาอยู่ด้านหลังของเขา?

'บอลเพลิงยักษ์ลูกนี้มาได้ยังไงกัน?'

เอลิออสรีบกระโดดหลบอย่างรวดเร็วจึงทำให้ลูกบอลเพลิงยักษ์ทั้งสองลูกนี้ปะทะกันเองจึงระเบิดออกมาอย่างเสียงดังแต่ก็ไม่ได้ทำร้ายผู้คนใดๆ

บู้มม--

เอลิออสที่กำลังยืนดูอยู่ที่มุมๆนึงเขาหันไปมองทั้งสองข้างนั้นก็คือหญิงสาวที่ไล่ตามจับเขาและหญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นองค์หญิง?

"เชลวีย์ เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร?!"

หญิงสาวที่อยู่ในร้านอาหารเดินออกมาข้างนอกร้านและยืนถามอยู่ต่อหน้าหญิงสาวอีกคนนึง

"ขออภัยเพคะ องค์หญิง"

"ข้าเพียงจะจัดการนักฆ่าคนนึงแต่องค์หญิงก็เข้ามาขัดขวางซะก่อนจึงทำให้นักฆ่าคนนั้นหนีไปได้เพคะ"

หญิงสาวที่ชื่อเชลวีย์พูดขึ้น

"นักฆ่า?"

"เจ้าหมายถึงชายที่กำลังยืนอยู่ตรงนี้งั้นรึ?"

"เพคะ"

"แต่ดูท่าทางจะไม่ใช่อย่างนั้นนะ?"

"องค์หญิงอย่าได้ใส่ใจกับรูงร่างหน้าตาของมันเลยเพคะเพราะยังไงมันก็คือนักฆ่าอยู่ดี"

"เจ้าคิดว่าข้าจะตัดสินคนด้วยหน้าตาอย่างนั้นรึ?"

"ขออภัยเพคะ องค์หญิง"

"ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเพคะ"

"อืม..เอาเถอะ"

"ถ้าเจ้ายืนยันว่าเขาคนนั้นเป็นนักฆ่าล่ะก็เจ้าก็ไปจับตัวเขาซะเถอะเพราะเขากำลังยืนมองอยู่ ตรงนั้น"

องค์หญิงเบนสายตาไปมองเอลิออสจึงทำให้เชลวีย์ก็หันไปมองเขาเช่นกันและรีบเดินไปหาทันทีเอลิออสเห็นว่าเชลวีย์กำลังเดินมาหาตนเองเขาจึงรีบเดินหนีนางไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นลูกธนูเพลิงสามดอกก็ได้เคลื่อนตัวมาเข้าใกล้ร่างของเอลิออสขึ้นมาทันทีแต่เขาเองก็เดินหลบอย่างง่ายดาย

"เจ้าจะหนีไปถึงเมื่อไหร่กัน?!"

"แต่ยังไงเจ้าก็หนีไปไม่พ้นอยู่ดี!"

"จะต้องให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งว่าข้าไม่ได้เป็นนักฆ่า?"

"งั้นเจ้าก็บอกมาสิว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน?"

"ข้าเองก็บอกเจ้าไปหมดแล้ว"

"ที่เจ้าว่าเจ้ามาจากสวรรค์โดนที่นางฟ้านางนึงส่งเจ้ามาที่เมืองนี้อ่ะนะ? ใครจะไปเชื่อ?!"

"งั้นเจ้าจะให้ข้าทำยังไง?"

"เดี๋ยว!"

ในขณะนั้นเองทหารจำนวนสิบคนก็รีบวิ่งพุ่งตัวเข้าไปหาเอลิออสอย่างรวดเร็วโดยที่เชลวีย์ยังไม่ได้สั่งให้ทำไปเลยด้วยซ้ำ

"องค์หญิง?"

เชลวีย์หันไปเห็นองค์หญิงกำลังยืนอยู่ข้างๆนางในขณะเดียวกันเอลิออสก็เรียกดาบของตนเองและรีบจัดการพวกทหารอย่างรวดเร็ว

ในขณะนั้นเอง...

อั๊กก--

เอลิออสพลันสำลักเลือดตัวเองออกมาเล็กน้อยทำให้เขายืนค้างด้วยความหงุนงงกับตนเองเมื่อได้สติกลับมาเอลิออสก็รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่าทันที

เอลิออสที่รีบวิ่งหนีมาจนได้มาหยุดอยู่ที่โขดหินโขดนึงเขาเอนตัวพิงกับโขดหินโขดนั้นด้วยความเหนื่อยล้าและเขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่หน้า

อกด้วย?

"หรือว่านี่จะเป็นอาการป่วยที่ท่านเทพบอก?"

เอลิออสพยายามหายใจเข้าออกอย่างใจเย็นเพื่อคลายความเหนื่อยล้ามือของเขาก็กดลงไปยังอกข้างซ้ายจากนั้นก็ปรากฏหมอกสีเขียวขึ้นมาทันที

- รักษา -

ผ่านไปสักพักนึงความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดก็เริ่มค่อยๆหายไปอย่างช้าๆและเขาก็เผลแหลับไปทั้งแบบนั้นอย่างไม่รู้ตัว

"เขาหลับไปแล้วเจ้าจะเข้าไปจับหรือไม่?"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้น"

"แต่ทำไมองค์หญิงถึงได้มาด้วยล่ะเพคะ?"

"เห็นว่ามันน่าสนุกข้าจึงตามมาด้วยเท่านั้น"

"หรือว่าเจ้าจะหวงอะไร?"

"หวงอะไรล่ะเพคะ?!"

"ข้าเพียงเป็นห่วงองค์หญิงก็เท่านั้นถ้าเกิดมันเข้ามาทำร้ายองค์หญิงล่ะเพคะ?"

"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้น"

"ก.ก็จริงนะเพคะ"

องค์หญิงและเชลวีย์ค่อยๆย่องเดินเข้าไปหาร่างอันไร้สติของเอลิออสอย่างช้าๆและพวกนางยืนมองร่างของชายหนุ่มอยู่นานสองนาน

แต่เขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาต่อต้านอะไรเลย?

"เจ้าคิดว่าเขาคือนักฆ่าจริงๆอย่างนั้นรึ?"

"ทำไมข้าถึงไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นนะ?"

"ข้าก็เหมื..."

"ท่านอย่าได้เคลิ้มไปกับหน้าตาของเขาสิเพคะ!"

"เขาอาจจะเป็นนักฆ่าจริงๆก็ได้"

"ทำไมถึงใช้คำว่าอาจจะเป็นล่ะ?"

"ข้าลองคิดๆดูแล้วเขาก็ไม่ได้ไปทำร้ายอะไรใครถึงแม้ว่าเขาอาจจะมีความน่าสงสัยอยู่บ้างก็เถอะ"

"ยังไงล่ะ?"

เชลวีย์ก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้องค์หญิงฟัง

"สรุปว่าเจ้าเข้าใจผิด?"

"ยังยืนยันไม่ได้หรอกเพคะ!"

"เขาอาจจะเป็นนักฆ่าจริงๆก็ได้"

"กันไว้ดีกว่าแก้นะเพคะ"

"มันก็ถูก"

"แต่ถ้าเกิดเขาไม่ใล่นักฆ่าขึ้นมาล่ะ?"

"เจ้าจะขอโทษเขายังไง?"

"จะบอกว่าเป็นความเข้าใจผิดแล้วปล่อยไปอย่างนั้นรึ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆพวกเรายังจะมีหน้าไปพูดกับประชาชนว่าจะดูแลพวกเขาหรือเปล่า?"

"ขออภัยเพคะ"

"ข้าคิดน้อยเกินไปจริงๆเพคะ"

ในขณะนั้นเองฝ่ามือเรียวงามขององค์หญิงก็ได้เข้าไปสัมผัสบนหน้าผากของเอลิออสอย่างเบาๆจึงทำให้องค์หญิงตกใจเล็กน้อยเพราะตัวของเขาร้อนเอามากๆและในขณะเดียวกันเอลิออสก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็วและก็ได้มองเห็นองค์หญิง?

องค์หญิงเห็นว่าเอลิออสลืมตาตื่นขึ้นแล้วจึงรีบเว้นระยะห่างขึ้นมาทันทีและเอลิออสก็ได้ลุกขึ้นยืนขึ้นมาอย่างช้าๆเพราะตอนนี้เขาปวดหัว

"เจ้าชื่อเอลิออสใช่หรือไม่?"

"ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นนักฆ่า เจ้าเป็นจริงๆงั้นรึ?"

องค์หญิงหันไปมองหน้าเขาพร้อมถามขึ้น

"ข้าไม่ได้เป็นนักฆ่า"

"เอาเป็นว่าข้าจะไม่เข้าไปในเมืองล่ะกันเพื่อความสบายใจของพวกเจ้าเพราะข้าไม่ใช่นักฆ่าจริงๆ"

ทันใดนั้นเองเอลิออสที่กำลังยืนอยู่ก็ได้หมดสติไปทั้งอย่างนั้นจึงกำลังจะล้มลงไปแต่แสงสว่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับร่างของหญิงสาวร่างนึงนางกำลังประคองร่างของเอลิออสอยู่

"จ.เจ้าเป็นใคร?"

"มาจากไหนน่ะ?!".

เชลวีย์ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

"ขออภัยเจ้าคะ"

"แต่ข้าพเจ้าคงต้องนำตัวท่านเอลิออสไปแล้ว"

เซน่าพูดขึ้นพร้อมกับแสงสีขาวสว่างขึ้นอีกครั้งและร่างของทั้งสองก็หายไปในทันที

"ท่านเอลิออสงั้นรึ?"

"เขาเป็นใครกันแน่?"

"แล้วทำไมถึงได้หายตัวไปทั้งแบบนี้?!"

ทั้งสองที่กำลังยืนอยู่ที่เดิมและถามคำถามอย่างมากมายเพราะความสงสัยและแปลกใจสุดๆ

ณ ที่แห่งนึง

เซน่ายื่นหน้าลงไปจูบบนหน้าผากของเอลิออสเล็กน้อยอย่างเบาๆก่อนที่เขาจะลือมตาตื่น

"ใครน่ะ?"

เสียงนึงดังขึ้นทำให้เซน่าหายตัวไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างของหญิงสาวที่รีบวิ่งเข้าไปกอดเอลิออสอย่างรวดเร็วด้วยความเหลือเชื่อ

"เอลิออส?"

"เอลิออส! ใช่เจ้าจริงๆด้วย!"

"ท่านพี่ ข้าหายใจไม่ออก"

"เจ้าหายไปไหนมาตั้งสิบปี?!"

"แล้วทำไมจู่ๆถึงได้มาปรากฏตัวแบบนี้?!"

องค์หญิงเชอร์เบทถามขึ้นอย่างหลากความรูสึก

"ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่?"

'ข้าหมดสติไปที่เมืองฟิลแชสหรือว่าข้าฝันไป?'

'เมื่อกี้เหมือนข้าเห็นเซน่าเลย?'

เอลิออสเองก็หงุนงงและแปลกใจไม่แพ้กันเลยตอนนี้เขาเพียงไม่รู้สึกถึงอาการป่วยนั้นอีกแล้ว

"ท่านพ่อและท่านแม่ต้องดีใจแน่ๆที่ได้เห็นเจ้า!"

"ไปหาพวกท่านกันเถอะ~"

"เจ้าหายตัวไปตั้งสิบปีข้าคิดว่าชีวิตนี้ข้าจะไม่ได้เจอลูกชายของข้าซะแล้ว..เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ"

องค์ราชินีแม่ของเอลิออสกำลังกอดเอลิออสอย่างแน่นเพราะความคิดถึงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาพร้อมกับคำพูดที่แสนจะอ่อนโยนเอลิออสเองก็คิดถึงครอบครัวของเขามากยิ่งกว่าพวกเขาซะอีกเพราะเงลาของพวกเขาแตกต่างกันองค์หญิงเชอร์เบทที่กำลังยืนมองเองก็น้ำตาไหลตามองค์ราชินีด้วยเฉกเช่นเดียวกันมีแต่องค์ราชาที่ถึงแม้ว่าเขาจะดีใจมากๆซะจนสามารถร้องไห้ออกมาได้แต่เขาก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเพราะการเป็นเสาหลักของบ้านและเมืองเขาจะอ่อนแอไม่ได้นี่คือคติของเขานั้นเององค์ราชาจึงทำได้แค่หัวเราะเสียงดังลั่นห้อง

"ฮ่าๆ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้วจริงๆ"

"ข้าเชื่อมาตลอดสิบปีว่ามันจะต้องมีวันนี้แน่ๆ"

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะไอ้ลูกชาย!"

"

ทีนี้ข้าก็สามารถวางมือจากการปกครองบ้านเมืองและส่งต่อให้เจ้าอย่างสบายใจแล้วล่ะ~"

เอลิออสเองเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของครอบ

ครัวตนเองเมื่อเขาได้กลับมาแล้วนั้นเขาก็ชื่นใจและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกทำให้เขานั้นก็แทบจะร้องไห้ออกมาเช่นเดียวกันแต่ก็พยายามอดทนไว้

'คิดถึงเหลือเกินครอบครัวของข้า'

"ข้าพูดจริงจังนะว่าข้าจะวางมือจากการปกครองบ้านเมืองแล้วน่ะเพราะข้าเองก็แก่มากยิ่งขึ้นแล้วประชาชนก็คงจะกังวลใช่เล่นว่าถ้าเกิดมีศัตรูบุกขึ้นมาองค์ราชาแก่ๆนี้จะไปทำอะไรได้อีก ฮ่าๆ"

"ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วก็ให้เจ้าสืบทอดไปเลยล่ะกัน"

'จะบอกว่ามันกะทันหันเกินไปก็ไม่ได้เพราะท่านพ่อก็คงจะรอมาตลอดสิบปีมานี้แล้วแน่ๆ'

'เฮ้อ..'

"ข้าขอเวลาอีกสักหน่อยได้หรือไม่?"

"อ้อ! จริงสิ! ข้าลืมไปๆ!"

"เจ้าก็คงจะอยากกลับไปหาลูกหาเมียซะก่อนสินะอืมๆ! ข้าเข้าใจๆ งั้นเอาไว้ค่อยเจ้ากลับมารอบหน้าวันนั้นก็จะเป็นวันที่เจ้าจะได้ขึ้นครองราชย์แล้วล่ะ~"

'หาลูกหาเมีย? ก็จริงสินะ..'

อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ ณ จุดๆนี้เอลิออสเองก็ยังลืมไปเลยว่าตัวเองมีลูกมีเมียด้วย?

นี่สินะที่เรียกว่าลืมลูกลืมเมีย

หลังจากคุยกับพ่อของตนเองเสร็จแล้วนั้น
เอลิออสก็ได้ออกเดินทางไปเมืองฟรานซิสทันทีถึงมันอาจจะดูเหลือเชื่อไปมากซะเหลือเกินแต่เขาใช้เวลาในการเดินทางจากเมืองแลคซัสไปเมืองฟรานซิสเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น!เอลิออสขี่ม้าเข้ามาในเมืองฟรานซิสอย่างช้าๆเขามองไปรอบๆก็รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมืองได้ในทันทีถึงแม้บ้านเมืองจะดูเรียบร้อยหรูหราและใหญ่โตมากยิ่งกว่าเดิมแต่บรรยากาศไม่ค่อยคึกคักเหมือนหนึ่งร้..เหมือนสิบปีก่อนเลยทหารเฝ้าประตูพระราชวังก็ไม่ใช่คนเดิมๆเพราะเวลาก็ผ่านไปตั้งสิบปีแล้วนี่เนอะ..

ทำให้เขาต้องพบเจอกับปัญหาแบบเดิมๆอีกครั้งคิดซะว่าเป็นการรำลึกความหลังก็แล้วกันนะ

"เฮ้ย! ไอ้หนุ่ม!"

"ข้าขอเตือนเอาไว้ก่อนว่าอย่าคิดจะมาก่อเรื่องที่นี่!"

"ยัง..ยังไม่รีบไสหัวไปอีก?"

"นี่จะต้องให้ข้าลงไม้ลงมือหรือยังไง?!"

"ได้ยินที่ข้าพูดบ้างไหมวะ?!"

"เป็นใบ้หรือยังไงวะ?! ไอ้บ้านี่!"

ทหารทั้งสองทีี่กำลังจับดาบอยู่ในมือและพวกเขาก็กำลังง้างมือจะโจมตีเอลิออสแต่..

"ท่านลูซิเฟอร์!"

"ท่านจะหนีการเรียนดาบแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ!"

"ถ้าท่านเซบัสและท่านเลวีนรู้เข้าจะโมโหเอานะเพคะ!"

"รีบกลับมาก่อนที่จะโดนลงโทษเถอะเพคะ~"

"มันน่าเบื่อจะตายไปเลยนี่นา~"

"ข้าจะกลับมาให้ทันท่านเซบัสและอาเลวีน

กลับมาเองหน่า~ ไม่ต้องเป็นห่วง"

"โธ่ลุง! ขวางทางแบบนี้มันเกะกะนะครับ~"

เด็กหนุ่มคนนึงที่กำลังวิ่งหนีสาวรับใช้ราวสิบกว่าคนอย่างมีความสุขก่อนที่เขาจะได้พบกับเอลิออสที่กำลังยืนขวางทางเขาอยู่เอลิออสได้ยินแบบนั้นก็หลีกทางให้แต่โดยดี

เพียงแค่ในใจรู้สึกคุ้นๆยังไงก็ไม่รู้?

แฮ่กๆๆ--

เสียงหอบหายใจของสาวรับใช้พร้อมกับพูดสั่งให้พวกทหารที่มีแรงเยอะๆช่วยกันไปตามกลับมา

"พวกเจ้าก็รีบไปตามท่านลูซิเฟอร์สิ!"

ไม่นานที่ประตูแห่งนี้ก็ไม่ได้มีคนเฝ้าอีกเลยเพราะมัวแต่ไปตามเด็กหนุ่มคนนั้นกันทั้งหมดเลย

"ท่านแม่! ลูซิเฟอร์ต้องหนีออกไปอีกแล้วแน่ๆเลย"

เด็กสาวนางนึงพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ

"น้องเขาคงจะเบื่อนั้นแหละ"

"วันๆทำได้แค่เรียนกับเรียนใครจะไปเหมือนลูกล่ะที่ขยันเรียนซะจนท่านเซบัสเองก็ยังเหนื่อยแทน~"

หญิงสาวนางนึงพูดขึ้นพร้อมขบขันเล็กน้อย

"โธ่ ท่านแม่อ่า~ ข้าขยันเรียนสิถึงจะถูก"

"จ๊ะๆ ใช่แล้ว"

จู่ๆหญิงสาวก็ได้หยุดชะงักลงจึงทำให้เด็กสาว
หงุนงงเป็นอย่างมากพร้อมเรียกอยู่หลายหน

"เอลิออส?"