เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 146

ผลึกวิญญาณมังกร

                ตึง !!!

                หลังจากกระถางกลั่นวิญญาณหยุดหมุนมันก็ล่วงหล่นลงกระแทกพื้น ทุกอย่างกลายเป็นหยุดนิ่ง...ฝากระถางที่ปิดแน่นอยู่ด้านบนไม่ได้ถูกน้ำแข็งที่อัดแน่นอยู่ภายในดันออก แต่กลับถูกน้ำแข็งที่ก่อเกิดดึงรั้งเชื่อมติดจนเป็นเนื้อเดียวแทน

                แม้ความเจ็บปวดจากการหมุนวนของกระถางกลั่นวิญญาณจะหายไปแต่นั่นก็เพียงหยุดยั้งอาการบาดเจ็บซ้ำเติมที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น ซึ่งอาการโดยรวมของเสวี่ยหมิงหลังจากที่ได้สติกลับมาก็สาหัสเกินกว่าที่จะเยียวยาด้วยลมปราณภายในกายของตัวเอง ทำให้หนทางรอดเดียวในตอนนี้ซึ่งเสวี่ยหมิงคิดออกก็คือทำอย่างไรก็ได้ให้โลหิตเพลิงวิเศษกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง

                ความคิดแม้วิ่งไวแต่ความเย็นที่กระจายออกจากจี้หยดน้ำก็รวดเร็วไม่แพ้กัน

                แม้น้ำแข็งเย็นเยียบไม่ได้ลุกลามออกมานอกกระถาง แต่ภายในกระถางกลั่นวิญญาณกลับไม่เหลือพื้นที่ว่างแม้สักเล็กน้อย ทุกกระเบียดนิ้วล้วนอัดเต็มไปด้วยน้ำแข็ง เมื่อน้ำแข็งอัดจนเต็มแน่นจึงไม่มีโลหิตไหลออกจากร่างของเสวี่ยหมิงอีก ปากแผลทั้งหมดถูกปิดด้วยน้ำแข็ง แม้สภาพดูน่ากลัวหวาดเสียวแต่สติของเสวี่ยหมิงกลับไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...ความคิดและพลังจิตวิญญาณของเสวี่ยหมิงยังคงทำงานได้และพยายามคิดแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น

                ..."น่าแปลก น่าแปลกยิ่งนัก"

                จู่ ๆ ก็ปรากฏเสียงดังส่งตรงเข้าสู่สมองของเสวี่ยหมิง ซึ่งความรู้สึกคล้ายกับเหตุการณ์แรกในคราที่เสวี่ยหมิงเริ่มฝึกวิชาจิตเอกะทำให้เสวี่ยหมิงไม่ได้ตื่นเต้นตกใจนัก

                ..."ท่านคือใครกัน"

                ..."ข้าคือใคร เจ้าที่เป็นผู้เรียกข้าออกมากลับไม่รู้รึ ชนรุ่นหลังของสายโลหิตเผ่ามังกรนี่ช่างน่าขันยิ่งนัก"

                ..."เผ่ามังกรคือสิ่งใดกัน"

                ..."หา นี่เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องของเผ่าพันธุ์ของตนเอง เอะ! เดี๋ยวก่อน"

                การสนทนาเงียบหายไปครู่ใหญ่

                ..."น่าแปลกข้ามั่นใจว่าเจ้ามีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ของมังกรเหมันต์อยู่ในกายอย่างแน่นอน แต่เหตุใดข้าถึงสัมผัสได้บางเบาว่าในร่างเจ้านั้นมีพลังเพลิงไฟ แต่มันไม่ใช่เพลิงไฟของมังกรโลกันตร์ที่ข้าคุ้นเคยแถมข้ายังรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเจ้าเพลิงประหลาดนี้อย่างไม่อาจอธิบาย เจ้าหนูเจ้าตอบข้าได้หรือไม่"

                เสวี่ยหมิงครุ่นคิดตามทุกคำพูดของเสียงที่ได้ยิน แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องสายเลือดศักดิ์สิทธิ์คืออะไร แต่มั่นใจได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นไม่ชอบที่ในร่างของเสวี่ยหมิงมีโลหิตเพลิงวิเศษอยู่อย่างแน่นอน

                ...เราไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร แต่ก็มั่นใจได้ว่ามันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับจี้หยดน้ำ และหากเราคิดย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่เห็นจากดวงตาเทพมารบรรพกาล จี้หยดน้ำก็คงมีส่วนเกี่ยวข้องกับมังกรเหมันต์...มังกร...มังกร...ใช่แล้วเผ่ามังกร จี้หยดน้ำสายเลือดศักดิ์สิทธิ์

                ..."ข้าน้อยเสวี่ยหมิงแห่งเผ่ามังกรคารวะท่านผู้อาวุโส"

                ..."เจ้าหนู เจ้านี่แปลกยิ่งนัก เมื่อครู่ยังคงจนจำเรื่องราวของเผ่าพันธุ์ตัวเองไม่ได้ แต่ยามนี้กลับจดจำออก"

                ..."ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต้องขออภัยท่านผู้อาวุโส เพราะข้าเสวี่ยหมิงถูกจู่โจมทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ความทรงจำจึงอาจเลอะเลือนไปบ้าง แต่ครานี้นับว่าโชคดียิ่งที่บังเอิญได้พบกับท่านผู้อาวุโส"

                ..."อืม ก็คงจะจริงดังที่เจ้าว่าเพราะข้าเองก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของเจ้าบอบช้ำเสียหายอย่างหนัก เช่นนั้นพลังเพลิงที่แฝงอยู่ก็คงจะเป็นพิษพลังตกค้างอยู่สินะ"

                เสวี่ยหมิงอึกอักไม่ตอบคำเพราะรู้ว่าหากตอบผิดพลาดไปอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ จึงใช้การสงวนคำรอให้เสียงปริศนาเอ่ยออกมาก่อนเพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด ก่อนที่จะตัดสินใจตอบกลับไป

                ..."อืม แม้ข้าจะรับรู้เรื่องราวได้แต่ก็เป็นเพียงวิญญาณที่สถิตอยู่ในผลึกวิญญาณมังกร ไม่สามารถช่วยเหลือเจ้าได้โดยตรง"

                ...จี้หยดน้ำนี่มีชื่อเรียกว่าผลึกวิญญาณมังกรสินะ เช่นนั้นบิดาของข้าก็อาจจะเป็นสายเลือดของเผ่ามังกรอย่างนั้นหรือ

                ..."ผู้อาวุโสข้าคือชนเผ่ามังกรที่ท่านเอ่ยมาใช่มั้ยขอรับ"

                ..."เอะ เจ้านี่แปลกคนแต่เอาเถอะเห็นว่าเจ้าอาจจะยังสติเลอะเลือนจากอาการบาดเจ็บ ข้าจะตอบคำถามอันแสนงี่เง่าของเจ้าให้ก็ได้ ว่าเจ้ามีสายเลือดของมังกรเหมันต์อย่างไม่ต้องสงสัยแม้ว่ามันจะเจือจางลงไปมากแล้วก็ตาม"

                ..."มังกรเหมันต์ ท่านว่าข้ามีสายเลือดของมังกรเหมันต์แต่เหตุใดข้าถึงไม่รู้สึกถึงพลังมังกรเหมันต์ของตัวเองเลยละขอรับ"

                ..."เจ้าหนูเจ้านี่เลอะเลือนไปกันใหญ่ ข้าก็บอกแล้วว่าสายเลือดของเจ้านั้นเจือจางลงอย่างมาก แถมข้าเองยังสัมผัสไม่ได้ว่าในกายเจ้าจะมีพลังลมปราณมังกรเหมันต์สถิตอยู่ นั่นก็แปลว่าเจ้าไม่ได้ฝึกฝนเคล็ดลมปราณมังกรเหมันต์สินะ"

                ...ลมปราณมังกรเหมันต์ นี่มันชื่อลมปราณแบบเดียวกับที่เจ้าฉีปิงใช้นี่นา ดูแล้วเจ้าของเสียงนี่ท่าจะเชื่อคนง่ายงั้นลองอ้อนดูหน่อยละกัน

                ..."ข้าหลงเสวี่ยหมิงสูญเสียพ่อแม่แต่เล็กจึงไม่มีผู้ใดสั่งสอน หากผู้อาวุโสจะเมตตา..."

                เสวี่ยหมิงจงใจเอ่ยแซ่ของบิดา เพราะตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าบิดาของตนเอง...หลงหยางสือ เป็นผู้ที่สืบสายโลหิตของมังกรเหมันต์

                ..."อา ช่างน่าสงสารยิ่งนัก"

                เสียงสนทนาเงียบหาย แต่เสวี่ยหมิงกลับได้ยินเสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะหยุดลงและการสนทนาก็ดำเนินต่อไปอีกครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องราวการซักถามกันไปมา ซึ่งเสวี่ยหมิงมักจะแอบมอบประโยคปลายเปิดเพื่อชี้นำให้เสียงปริศนาที่ตอนนี้เสวี่ยหมิงรู้แล้วว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นวิญญาณของเทพมังกรบรรพกาลและมีชื่อเรียกหาว่า...ต้าหลง

                ซึ่งต้าหลงนั้นมีอยู่ด้วยกันสองตนหนึ่งคือเหมันต์ส่วนอีกหนึ่งนั้นคือโลกันตร์ ซึ่งต้าหลงที่เสวี่ยหมิงกำลังสนทนาด้วยนั้นคือมังกรเหมันต์บรรพกาล

                ..."ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ได้สนทนายืดยาวเช่นนี้มากี่หมื่นกี่แสนปีกันแล้วนี่ เรื่องราวของเจ้าเด็กน้อยช่างสนุกสนานยิ่งนัก"

                ..."ขอบคุณท่านผู้อาวุโสต้าหลงที่เอ่ยชมขอรับ"

                ..."อืม ดี ในเมื่อข้าเองก็รู้สึกถูกชะตากับเจ้าที่เป็นผู้เรียกข้าออกมา ซึ่งโดยปกติทุกหนึ่งพันปีข้าจะมอบวิญญาณมังกรเหมันต์ให้กับผู้ที่ถูกเลือกของชนเผ่ามังกร แต่นี่ก็นานหลายพันปีมาแล้วที่ไม่มีผู้ใดเรียกหาข้าออกมา ดังนั้นแม้จะมีสายโลหิตที่เจือจางแต่ยังนับว่าโชคดีที่เรียกข้าออกมาในวันนี้ข้าจะมอบวิญญาณมังกรให้กับเจ้าตามเงื่อนไข"

                ..."วิญญาณมังกรเหมันต์ สิ่งนี้มันใช้ทำอะไรหรือขอรับ"

                ..."ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้านึกอยู่แล้วว่าเจ้าต้องถาม วิญญาณมังกรนั้นจำเป็นต่อการฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณมังกรเหมันต์ตั้งแต่ขั้นที่เจ็ดเป็นต้นไป และยังถือเป็นธาตุพลังเหมันต์สุดขั้ว เทียบเท่ากับวิญญาณมังกรโลกันตร์ ซึ่งในตำนานของชนเผ่ามังกรล้วนกล่าวเอาไว้ว่าหากเมื่อใดวิญญาณหนึ่งร้อนหนึ่งเย็นสามารถหลอมรวมจะทำให้ผู้ที่ครอบครองมีอำนาจยิ่งใหญ่เหนือฟ้าดิน"

                ..."เช่นนั้นทำไม ชนเผ่ามังกรถึงไม่นำทั้งสองมาให้คนเพียงคนเดียวครอบครองละขอรับ"

                ..."ไม่ใช่ไม่เคย แต่ทำไม่ได้ เพราะพลังของทั้งสองนั้นแตกต่างกันอย่างสุดขั้วยามหลอมรวมล้วนเกิดพลังขัดแย้งแตกระเบิดออกทำลายร่างผู้ถือครองจนแหลกลาญ แต่เจ้าอย่าไปใส่ใจมากนักเลยตำนานก็เป็นเพียงตำนานเพราะนับตั้งแต่ยุดบรรพกาลของข้ามา ข้าที่เฝ้าดูผู้ถือครองวิญญาณมังกรก็ยังไม่เคยเห็นผู้ใดหลอมรวมพลังทั้งสองเข้าด้วยกันได้เลย แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไปเพราะแค่ถือครองวิญญาณมังกรเพียงหนึ่งดวงนั้นก็ทำให้เจ้ามีพลังมหาศาลไร้ผู้ต้านแล้ว"

                ..."ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"

                ..."แต่วันนี้เพราะเจ้าทำให้ข้าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แถมเจ้าเองก็โชคดีที่ยังไม่ได้ก่อเส้นชีพจรลมปราณ ดังนั้นข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาลมปราณมังกรเหมันต์ทั้งหมดให้กับเจ้าเอง ซึ่งการที่เจ้ามีเส้นชีพจรลมปราณเหมันต์ก่อนที่จะรับวิญญาณมังกรเหมันต์นั้นจะเป็นประโยชน์ต่อตัวเจ้ามากกว่า"

                ..."ขอบคุณท่านผู้อาวุโสต้าหลง"