ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่44

        ลงมือต่อเนื่อง

        ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนผู้คนไม่ทันตั้งตัว

        ทันทีที่ศีรษะของกวนเทียนระเบิดแหลกกระจายร่างของมันทรุดฮวบลงแน่นิ่งราวกับท่อนไม้ผุ

        โลหิตสีเข้มสาดกระเซ็นลงพื้นกระเบื้องหินทิ้งกลิ่นคาวคละคลุ้งในอากาศ

        ชั่วขณะนั้น...ทั่วทั้งบริเวณพลันตกอยู่ในความเงียบงันจนสามารถได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของผู้คน

        ดวงตาของหมิงเยว่หลานเบิกกว้างเล็กน้อย

        แม้นางจะสงบนิ่งยากคาดเดาแต่ในแววตายังคงฉายชัดถึงความตกตะลึงที่ซ่อนเร้นไม่มิด

        มือเรียวยาวที่กำลังถือหอกเตรียมเข้าช่วยถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ

        ใบหน้างดงามที่ปกติเยียบเย็นของนางกลับปรากฏรอยสั่นไหวจาง ๆ

        หลี่เฉินหยางยืนตะลึงดวงตาคู่นั้นเบิกโพลง

        แววตาจิ้งจอกที่ปกติเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยยามนี้กลับกลายเป็นแข็งค้าง

        สีหน้าเรียบนิ่งถูกทดแทนด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด

        ริมฝีปากขยับพะงาบ ๆราวกับต้องการจะพูดบางสิ่ง ทว่ากลับไม่มีถ้อยคำใดหลุดรอดออกมาได้แม้แต่คำเดียว

        มือขวาที่เคยประดับด้วยแหวนหยกบีบแน่นจนข้อกระดูกลั่นกรอบแกรบโดยไม่รู้ตัว

        ฝูงชนโดยรอบที่มุงดูเหตุการณ์ก็เช่นกัน

        ผู้ฝึกตนจำนวนมากที่เคยส่งเสียงซุบซิบหรือหัวเราะเยาะเย้ย ต่างพากันเงียบงัน

        สายตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงอย่างถึงขีดสุด

        ร่างของหลายคนยืนนิ่งแข็งทื่อแม้แต่จะหายใจก็ยังทำได้ยากเย็น

        มีบางคนที่มือไม้สั่นระริกโดยไม่รู้ตัวเหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลัง

        ในยามนี้...บริเวณโดยรอบแผงขายของเล็กๆ ที่หยุนโม่ตั้งอยู่

        เงียบสงัดไร้สุ้มเสียงราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วขณะ

        มีเพียงเสียงหยดโลหิตที่ไหลลงกระทบพื้น

        แหมะ...แหมะ... ดังเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่อง

        ตอกย้ำความตายของกวนเทียนที่บังเกิดขึ้นเบื้องหน้า

        ผู้คนต่างไม่กล้ากระทั่งจะกลืนน้ำลายแม้แต่จะหันหลังหนี...ยังต้องตรึกตรองให้ดีว่าสมควรหรือไม่

        ผู้คนโดยรอบยังคงตกตะลึงจนพูดไม่ออก

        ผู้ที่ล้มตายลงในยามนี้หาใช่บุคคลธรรมดาไม่

        แต่เป็นถึงหนึ่งในผู้ฝึกตนแนวหน้าของเมืองอวี้หยาง

        กวนเทียน...ผู้นำกลุ่มหมาล่าเนื้อ

        หนึ่งในสองกลุ่มผู้ฝึกตนใหญ่ที่ทรงอำนาจรองลงมาเพียงแค่สองตระกูลใหญ่เท่านั้นในดินแดนแห่งนี้

        บุรุษที่ทุกคนเชื่อว่าก้าวข้ามผู้คนมากมายและเป็นยอดฝีมือในสายตาของผู้คนทั้งเมือง

        กลับถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย

        แถมยังเป็นฝีมือของปุถุชนธรรมดา...คนหนึ่ง

        เหตุการณ์ตรงหน้าคล้ายเขย่าความเชื่อทั้งปวงของโลกแห่งการฝึกตน

        ทุกคนยืนแน่นิ่ง

        เงียบงันดุจสุสานไร้ชีวิต

        ไม่มีเสียงไม่มีแม้แต่กระทั่งลมหายใจที่ดังให้ได้ยิน

        บรรยากาศโดยรอบราวกับถูกตรึงอยู่ในขุมนรกอันว่างเปล่า

        หยุนโม่...ที่ยังคงยืนอยู่กลางแรงกดดันทั้งมวล

        เขาสะบัดข้อมือที่ถือปืนพกของตนเองเบาๆ

        เสียงโลหะขยับดัง แกร๊ก... อย่างแผ่วเบาและเฉียบคม

        ปืนสีดำในมือเขาเย็นเยียบทว่าทรงอานุภาพนัก

        ชายหนุ่มยกมุมปากเล็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        “ตายไปแล้ว”

        ถ้อยคำสั้น ๆ ดังก้องในความเงียบงัน

        คล้ายมีดที่เฉือนความกลัวลงลึกในหัวใจผู้คนโดยรอบเป็นการยืนยันว่าผู้ฝึกตนของเขตหลอมกายาตายด้วยน้ำมือของมนุษย์จริงๆ 

        ทันใดนั้นเอง

        ชายชราหลังค่อมที่ยืนอยู่เบื้องหลังหลี่เฉินหยาง

        ใบหน้าเหี่ยวย่นของมันแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยโทสะ

        จิตสังหารแผ่ซ่านออกมาอย่างดุร้ายราวกับอสรพิษคลั่ง

        “เดรัจฉาน! ตายซะ!!”

        เสียงคำรามต่ำแฝงแรงโทสะจนสั่นสะเทือนอากาศ

        ปลายไม้เท้ารูปหัวอสรพิษทุบกระแทกพื้นหินดังตึง!

        พื้นแตกร้าวเป็นเส้นสายลมปราณวิญญาณอันหนาแน่นและดุดันพวยพุ่งจากร่างชายชรา

        แผ่ซ่านพลังปะทุรุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว

        เงาร่างของมันพุ่งทะยานไปข้างหน้าในพริบตาราวกับหลุดออกจากพันธนาการของพื้นพิภพ

        ฝ่ามือข้างหนึ่งเปล่งแสงหม่นคล้ำรัศมีปราณสีดำซัดทะลวงดั่งเงาอสูร กระแทกใส่ร่างของหยุนโม่ในพริบตาเดียว!

        ปัง!!

        เสียงระเบิดพลังปราณดังสะเทือน

        แรงกระแทกมหาศาลสาดซัดเข้าใส่โล่พลังงานที่ปกป้องร่างของหยุนโม่

        พื้นดินโดยรอบแตกร้าวเป็นใยแมงมุมคลื่นฝุ่นตลบอบอวลพวยพุ่ง

        ทว่า...โล่พลังงานสีน้ำเงินเข้มที่ล้อมรอบร่างของหยุนโม่

        กลับเพียงแค่สั่นสะท้านเล็กน้อย

        ก่อนจะนิ่งสงบกลับคืนสู่สภาพเดิม

        คลื่นพลังที่ทุ่มเทลงไป...หาได้แม้แต่รอยขีดข่วน

        ชายชราขมวดคิ้วแน่นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นตะลึงงัน

        มือเหี่ยวย่นสั่นระริกเล็กน้อยราวกับไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตนเห็น

        “นี่มัน...อะไรกันแน่?”

        น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบเบา ๆแต่สะท้อนสะท้านใจตนเอง

        โล่พลังงานเบื้องหน้าหยุนโม่หยุดยั้งการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลาง

        ทั้งที่พลังของเขาใกล้จะก้าวขาไปแตะขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงแล้วด้วยซ้ำ

        แต่กลับไร้ผลใด ๆต่อโล่พลังนี้แม้แต่น้อย!

        หลังจากชายชราหลังค่อมหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงร่างของมันแข็งค้างไปเพียงชั่วเสี้ยวอึดใจ

        แต่ในสนามรบ...เสี้ยวอึดใจนั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่พร้อมลงมือเสมอ

        หยุนโม่ไม่ปล่อยโอกาสให้สูญเปล่า

        สายตาใต้หน้ากากเยียบเย็นราวคมกระบี่เสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายชะงัก

        เขาพลันพุ่งตัวออกไปข้างหน้าอย่างเงียบงันราวอัสนีที่ไร้เงา

        ดาบพลังงานในมือขวาเปล่งแสงวาบรังสีสีแดงเข้มฉาบไปทั่วคมดาบ

        ก่อนจะฟันฉับไปยังฝ่ามือของชายชรา!

        ฉัวะ!

        เสียงโลหะพลังงานตัดทะลวงเนื้อหนังดังก้อง

        ปลายดาบพุ่งทะลวงผ่านฝ่ามือเหี่ยวย่นจนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่

        เลือดสีคล้ำทะลักออกมาในทันทีพวยพุ่งเป็นเส้นสายกลางอากาศ

        ชายชราหน้าบิดเบี้ยว เจ็บปวดจนลมหายใจสะดุดแต่สัญชาตญาณของยอดฝีมือยังไม่สิ้น

        ขณะที่หยุนโม่ยกปืนพกขึ้นจ่ออย่างแม่นยำปลายนิ้วบีบไกปืนด้วยความนิ่งเฉียบ

        ปัง!

        เสียงลั่นกระสุนดังสนั่นก้องคลื่นกระแทกสะท้อนในอากาศ

        ชายชราดึงสติกลับคืนมาในห้วงสุดท้าย

        ขอบเขตหลอมกายาที่สูงกว่ากวนเทียนหนึ่งช่วงตัว

        รวมถึงระยะห่างที่เพียงพอทำให้มันเบี่ยงตัวหลบกระสุนได้ทัน

        แต่ไม่อาจหลบพ้นได้หมดสิ้น

        ฉัวะ!

        เสียงเนื้อฉีกขาดดังขึ้นอีกครา

        กระสุนพลังงานพุ่งฉีกผ่านไหล่ซ้ายของชายชรา

        สร้างรูขนาดใหญ่จนเห็นเนื้อข้างในฉีกเปิดโล่ง

        เลือดทะลักราวเขื่อนแตกสาดกระเซ็นไปทั่วชุดอาภรณ์ของมัน ร่างสูงโปร่งเซไปหนึ่งก้าวก่อนจะยันเท้ากลับมาตั้งมั่นอีกครั้ง

        ดวงตาแหลมคมทอแววคลั่งแค้นและตื่นตระหนกปะปนกันทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

        แต่พลังทำลายและความรวดเร็วของการเคลื่อนไหวกลับยิ่งกว่าพายุสายฟ้า

        บรรยากาศโดยรอบยังคงอึดอัดตึงเครียด

        เสียงโลหิตที่หยดกระทบพื้นยังคงดัง แหมะ...แหมะ...ต่อเนื่อง

        ทุกสายตาที่มองเหตุการณ์ล้วนแข็งค้างราวรูปสลัก หัวใจเต้นเร่งรัวไม่อาจสงบได้แม้ครึ่งส่วน