เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

หลังจากที่ผมกับเมษาเก็บข้าวของเสร็จ พวกเราก็ลงมา ทานข้าวที่ศูนย์อาหารของคอนโด

ตลอดทั้งเช้า เมษาเอาแต่บ่นว่าหิวข้าว ตอนนี้ผมเลยให้เธอ สั่งทุกอย่างตามที่เธอต้องการอย่างเต็มที่ และนี่ก็เป็นเหมือนการ ขอโทษที่เมื่อคืนผมหายไปนานจนทำให้เธอต้องรอเก้อ

และหลังจากอาหารมาส่ง เมษาก็ทานทันทีด้วยความหิว ใบหน้าของเธอตอนนี้ สดใสขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากได้ดื่มชานมหวาน ๆ ที่เธอชอบ คู่กับอาหารหลายอย่างที่วางอยู่เต็มโต๊ะ

ในระหว่างทานอาหาร ผมก็บอกกับเมษาว่า "เมษา... พี่มีวันหยุดสามวัน รวมวันนี้ด้วย เมษาอยากไปเที่ยวที่ไหนไหม"

พอเมษาได้ยิน เธอก็เงยหน้าขึ้นมองผม ท่าทางตื่นเต้น "จริงเหรอคะ"

จากนั้นเธอก็ วางช้อนในมือ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นมานับวันอย่างตั้งใจแล้วพูดว่า "วันนี้เสาร์... พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ถัดไปก็วันจันทร์"

เธอหยุดคิดไปสักพัก "วันจันทร์หนูมีเรียนบ่ายนะ... แต่ขอลาได้" เธอหัวเราะหลังพูดจบ

"ชวนเพื่อนไปด้วยก็ได้นะ"

"โอเคค่ะ ว่าแต่จะไปไหนดีล่ะ..." เธอทำท่าทางคิด ก่อนจะมองผมด้วยสายตาซาบซึ้ง "พี่นี่ใจดีกับหนูตลอดเลย...ทั้งซื้อมือถือใหม่ให้ พามาอยู่คอนโด แล้วยังจะพาไปเที่ยวอีก"

"ก็... มีเงินก็ต้องใช้" ผมพูดออกไปเพื่อให้รอดจากสถานการณ์ที่กำลังจะซึ้งเกินไป

"โห... รวยจัด.." เมษาทำสีหน้าหยอกล้อ 

"ธรรมดาที่ไหนล่ะ คงต้องเรียกพี่ว่าเสี่ยวายุแล้วมั้งเนี่ย"

"อี๋--... ไม่เอา" เมษาเอ่ยพร้อม หัวเราะออกมา อย่างอารมณ์ดี

หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมและเมษาก็กลับไปที่ห้อง พอเข้ามาผมก็นั่งลงที่โซฟาทันทีและเปิดทีวีคลอ ไว้เบา ๆ ขณะที่กำลัง เขี่ยจอมือถือเพื่อหาที่เที่ยว

ส่วนเมษาเดินเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อ จัดวางของที่เธอยังจัดไม่เสร็จ ไม่นานนัก เสียงของเมษาก็ดังผ่านประตูที่เปิดอ้าอยู่ออกมา

“พี่...! ไปเที่ยวทะเลได้ไหมคะ”

ผมตอบกลับทันที "ได้สิ พี่กำลังหาที่เที่ยวอยู่พอดี... ตกลงเป็นทะเลนะ"

พอผมพูดจบ เมษาก็เดินออกมาจากห้องของตัวเอง ก่อนจะ นั่งลงข้าง ๆ ผม เธอชะเง้อมองจอโทรศัพท์ของผม แล้วพูดว่า "พี่คะ... หนูอยากไปภูเก็ต จะได้ไหม"

“ภูเก็ตเหรอ” ผมหยุดคิด

"ถ้าไปพรุ่งนี้ ก็จะเป็นสองวันหนึ่งคืน ตอนเย็นวันจันทร์กลับ น้อยไปไหม"

เมษาแสดงท่าทีครุ่นคิดแล้วตอบกลับ "อือ... งั้นเอาเป็น..ไปเกาะล้านไหมคะ ไปวันนี้เลย แถมใกล้อีกด้วย" เธอมีรอยยิ้มออกมาหลังพูดจบ

"เกาะล้านเหรอ..." ผมยิ้มตอบ "ก็ดีนะใกล้ด้วย งั้นก็ตกลงตามนั้นไปวันนี้เลย แต่ เพื่อนของเมษาล่ะจะว่าไง"

"เย้! หนูจะได้ไปเที่ยวทะเลแล้ว!" เมษาร้องออกมาอย่างดีใจ จากนั้นก็เสริมขึ้นอีกว่า "ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวหนู ชวนเพื่อนก่อนนะคะ"

เมื่อพูดจบ เธอก็รีบลุกเข้าไปในห้องของตัวเองทันที

"โอเค...เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องที่พักก่อน"

จากนั้น ผมก็เดินเข้าห้องตัวเองแล้วนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะพึมพำกับความว่างเปล่าตรงหน้า

“ระบบ แกหาที่พักว่าง ๆ ดี ๆ ที่เกาะล้านให้ฉันหน่อยสิ” เสียงเรียบ ๆ ของระบบก็ดังขึ้นทันที

[เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ และพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ ที่พักที่ท่านสามารถเข้าพักได้มีดังนี้ครับ]

หลังเสียงของระบบสิ้นสุดลง ภาพโปร่งแสงที่มีตารางแสดงที่พักก็ลอยขึ้นมาเบื้องหน้าของผม

ผมกวาดตามองตัวเลือก ที่เหลือน้อยนิดแล้วก็ส่ายหัวอย่างปลง จะโทษใครได้ ในเมื่อนี่มันวันเสาร์ ที่พักสามแห่งที่ปรากฏอยู่ ตรงหน้าจึงเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าที่หลุดรอดจากเงื้อมมือของนักท่องเที่ยวคนอื่นมาได้

บ้านริมน้ำรีสอร์ท... แต่ดูจากคำบรรยายว่าเป็นบังกะโลติดทะเล มันน่าจะเล็กไปหน่อย อีกอย่างก็มีแค่เตียงเดียวด้วย น่าจะไม่พอ

บ้านรัก โฮมสเตย์... ดูธรรมดาและราคาถูกสุด แต่ใกล้ท่าเรือเกินไป อาจจะวุ่นวาย

วอเตอร์เกาะล้าน... แพงที่สุด 3 ห้องนอน พร้อมสระว่ายน้ำในตัวและยังติดทะเลอีก...นี้สิน่าสนใจ 

ผมพิจารณาเพียงชั่วครู่ก็ตัดสินใจได้

“เอาอันที่สามนั่นแหละ” ผมพูดเสียงเรียบพลางยกมือขึ้นแตะที่ช่องของ วอเตอร์เกาะล้าน ภาพโปร่งแสงนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที

“ระบบ ฉันจองห้องพักนี้ จัดการให้หน่อย”

[รับทราบ คุณได้จอง วอเตอร์เกาะล้าน ในราคา 9,900 บาท เป็นจำนวน 2 คืน]

[ยอดชำระ 19,800 บาท]

[ยอดคงเหลือ  2,033,800 บาท]

[ดำเนินการจองเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ]

ทันใดนั้นเอง เมษาก็ร้องบอกผมจากอีกฟากของประตูห้องด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“พี่คะ...พี่ให้เพื่อนหนูไปได้กี่คนคะ”

“เมษามีเพื่อนเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมตอบกลับไปพลางหัวเราะเบา ๆ นึกขำกับคำถามของเธอ

“พี่...ทำไมหนูจะไม่มีเพื่อนล่ะคะ! พี่นี่...” เธอตอบด้วยน้ำเสียงบ่น ๆ เล็กน้อย ก่อนจะเงียบไปรอฟังคำตอบ

ผมลุกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง พิงตัวกับวงกบเพื่อคุยกับเธอ

“พี่เช่าที่พักแบบมีสามห้องนอนไว้” ผมอธิบาย “มันเหลือแค่นั้นแหละ เพราะเราไปกันกะทันหันเกินไป”

ผมมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเธอ แล้วถามกลับอย่างใจเย็น

“...เพื่อนเมษาจะมากี่คนล่ะ?”

เมษาที่ก้มมองจอโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมา ทำตาแป๋วใส่ผม พลางหัวเราะแห้ง ๆ

“ห้าคนได้ไหมคะ?” เธอเอ่ยเสียงอ่อย “มีหนู ปันปัน ธาม ที่พี่เคยเห็นอยู่ร้านสุกี้ตี๋น้อย แล้วก็อีกสองคน... เฟย กับ เกล ค่ะ”

เธอรีบอธิบายต่ออย่างรวดเร็ว “พอดีเพื่อนอยากไปด้วยค่ะ เพื่อนฝากถามด้วย ว่าพี่จะให้ออกตังช่วยคนละกี่บาท”

ผมคิดในใจอยู่สักพัก เพื่อนเมษาตั้งห้าคน ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้ คงต้องได้เหมารถตู้ไปแล้วแหละ ส่วนที่พักก็คงจะพอ

“ได้สิ” ผมตอบกลับไปอย่างง่ายดาย “งั้นก็ออกคนละ 500 บาท โอเคไหม ออกแค่ค่ารถก็พอ ค่าที่พักพี่จัดการเอง”

เมษาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้าง ก่อนจะวิ่งเข้ามากอดผมแน่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบผละออกไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเตรียมตัว

แต่ยังไม่ทันขาดคำ... เธอก็วิ่งกลับมาที่หน้าห้องผมอีกครั้ง ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน หน้าตาตื่น ๆ

“พี่คะ!” เธออุทานเสียงหลง “เราลืมรถมอเตอร์ไซค์ไว้ที่โรงแรมค่ะ!”

ผมเห็นท่าทางตื่นตูมของเธอก็ยิ้ม พลางหัวเราะเบา ๆ 

“ใจเย็นๆ” ผมตอบอย่างสบายอารมณ์ “พี่จ้างวินแถวนี้ให้เขาขับไปเอามาแล้ว”

ผมโกหกเมษาไปอย่างแนบเนียน อันที่จริงผมไม่ได้จ้างวินไปเอาแต่อย่างใด แต่อย่างไรก็ตามผมก็บอกวิธีการจริง ๆ เธอไม่ได้อยู่ดี?

“เอ้า...เหรอคะ” เมษาพูดเบาๆ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก “ตกใจหมดเลย นึกว่าเราลืม”

เธอเหลือบมองผมอย่างอ้อน ๆ แล้วพูดเสริมต่อ “หนูขอยืมหน่อยนะคะ หนูจะขับไปซื้อของเตรียมตัวไปเที่ยวแป๊บ...”

“โอเค” ผมพยักหน้าอนุญาต ก่อนจะกำชับเรื่องเวลา “ฝากไปบอกเพื่อนด้วยนะว่า สี่โมงต้องพร้อมแล้ว”

“ได้ค่ะ!” เมษารับคำเสียงใส ก่อนจะรีบวิ่งกลับห้องไปทันที