第12集
จวบจนฟ้าสางสองร่างก็ยังไม่ยอมขยับออกห่างจากกัน หลิงไท่นั้นยามนี้ดวงจิตของเทพแห่งาจางหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ร่างเปลือยเปล่าสองร่างนอนซุกกันใต้ผ้าห่มนวม จนดูเป็ก้อนกลม คนที่ตื่นก่อนคือหลิงไท่ เขาขยับกายเชื่องช้าเนื้อตัวเมื่อยขบ เปล่งพลังส่งเสียงออกไปเพียงแ่เบา สองคนซ้ายขวาก็ปรากฎตัวทันที
"ฝ่าา"จางหยูเป็ผู้เอ่ย
"วิหค์ล่ะ"
"เขาถูกกักตัวเอาไว้ตามพระบัญชาพะย่ะค่ะ"
"นำตัวเขามา อ่อจริงสิ แล้วสหายของอี๋ซูล่ะ"หลิงไท่เอ่ยปาก ขยับเนื้อตัวบิดไปมาให้หายเมื่อยขบ จนผ้าหม่นวมร่นลงไปกองที่หน้าตัก เผยให้เห็นร่างที่นอนหลับสนิทอยู่ด้านข้าง เนื้อตัวเขียวช้ำเป็จ้ำ ทั้งรอยขบกัดทั้งรอยจุมพิตั้แ่ลำคอจรดบั้นเอว สองมือซ้ายขวาหลุบตาลงต่ำทันที หลิงไท่มองตามสายตาของคนทั้งคู่ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
"เตรียมน้ำให้เขาอาบด้วย อ้อข้าจะนำเขาไปไว้ห้องรอง พวกเ้าในนางกำนัลมาเก็บกวาดด้วย ขาดคำเขาก็ลุกขึ้นให้จางหยูนำเสื้อตัวในและกางเกงมาสวมให้พร้อมเสื้อคลุมสีดำขลิบเงิน จากนั้นก็หันกลับไปอุ้มร่างที่ยังหลับสนิทห่อด้วยผ้าห่มนวมอุ้มขึ้นในอ้อมแขนเดินออกไปช้าๆ "เ้าคิดเยี่ยงไร"จางหยูหันมาถามเพื่อนสนิท
"คิดเื่ใด หากเป็เื่คู่ชะตาก็เห็นอยู่ชัดเจนแล้ว"จางหย่งตอบเสียงเรียบ
"แล้วคำสั่งฆ่าล่ะ"จางหยูทำหน้าฉงน
"เฮ๊อะ! อย่าให้คำสั่งนั้นหลุดถึงหูผู้ใดอีก ดูทีเื่มาถึงขั้นนี้ คำสั่งนั่นก็เท่ากับสายลมไปแล้ว"จางหย่งอดหัวเราะน้อยๆมิได้
"ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ฝ่าาจะจัดการเื่คู่ชะตานี้เช่นไร ในเมื่อเขาเป็บุรุษเหมือนพวกเรา"
"เื่นั้นข้าตอบเ้าแทนมิได้ ประเดี๋ยวเมื่อฝ่าาได้พบกับวิหค์คำตอบนั้นย่อมเกิด"จางหย่งโบกมือ ไม่นานนักเหล่านางกำนัลก็เดินทะยอยเข้ามา
"รีบทำความสะอาด"ทั้งคู่ปล่อยให้นางกำนัลทำหน้าที่ ส่วนพวกตนออกไปตามวิหค์ตามรับสั่ง
"พระองค์เล่า"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยถามเมื่อจางหย่งและจางหยูนำรับสั่งมาบอก
"ใช่ๆ แล้วอี๋ซูเล่าไปไหน นี่ใกล้งานเลี้ยงแล้ว พวกเราจำเป็ต้องหาที่หลบซ่อนตัว"ปาไช่ร้อนใจ เมื่อวานพวกเขาต่างแยกย้ายกันหลบซ่อน ขณะที่เขากำลังแอบอยู่ยังเรือนของเหล่าองค์รักษ์ กลับได้ยินเื่มิรื่นหูเข้า นั่นคืออี๋ซูถูกเ้าภพจับตัวไว้ได้ เขาลืมตัวถึงขั้นพุ่งตัวออกจากที่หลบซ่อน จึงเป็เหตุให้จางหย่งจับตัวมาไว้ ณ ที่แห่งนี้
"เ้ารออยู่ที่นี่ ท่านอ๊๋ซูปลอดภัยยิ่งนักเ้ามิต้องกังวล ฝ่าาจะทรงจัดการเื่นี้เอง"จางหย่งทำหน้าเคร่งขรึมตอบ ปาไช่คล้ายแพ้ทางคนผู้นียิ่ง มิอาจต่อกรด้วยทั้งอีกยังมิกล้าอาจหาญสบตาดุดันนั้นด้วย
"ใจเย็นเถิดปาไช่ รีร้อนไปหาเป็ผลดีกับเ้า ท่านอี๋ซูอยู่ใต้ปีกของฝ่าามีหรือจะเกิดเภทภัย"จางหยูอ่อนโยนกว่า เมื่อเห้นเด็กหนุ่มร้อนใจเื่สหายสนิทจึงค่อยปลอบโยน
"เอาล่ะเ้าไปได้แล้วฝ่าาทรงรอเ้าอยู่"จางหย่งตัดความเดินนำออกไป เลี่งเฟิ่งผู้มิได้เอ่ยปากั้แ่ต้นจนจบความเดินหน้านิ่งออกไปพร้อมกับสองคน
"เ้ามาแล้ว"หลิงไท่อยู่ในตำหนักของตน แต่งองค์เรียบร้อยกลับมาสง่าผ่าเผยเช่นเดิม มีบ้างที่เกิดริ้วรอยตรงซอกคอแต่ท่าทีกลับเพิกเฉยมิเขินอาย ทุกคนย่อมรู้ดีแก่ใจว่ารอยนั้นคือสิ่งใด หากกลับมิมีผู้ใดเอ่ยออกมา
"ฝ่าา"เลี่ยงเฟิ่งก้มลงเคารพ
"บอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงเป็อี๋ซู"
"ลิขิต์เป็เช่นนี้"
"ข้ารู้แต่เขาเป็ชายเช่นเดียวกับข้า หากเป็มติ์แล้วเหตุใดจึงเป็ชายมิใช่หญิง โอรส์จะถือกำเนิดได้อย่างไรกัน"หลิงไท่นั่งบนตั่งบัลลังค์ทอง ขาข้างหนึ่งทอดยาวลงมาอีกข้างชันเอาไว้ ศอกเท้าลงกับเข่าโน้มตัวลงมาด้านหน้า
"เื่นั้นฝ่าาอย่าทรงวิตกกังวลพะย่ะค่ะ ์ย่อมมีหนทางอยู่แล้ว"เลี่ยงเฟิ่งยิ้มน้อยๆ
"อ่อ เอาเถอะ เ้ามีความอันใดต้องบอกต่อข้าหรือไม่"
"มิมีแล้วพะย่ะค่ะ สิ่งที่กระหม่อมนำมา ก็นำมาถวายให้แก่พระองค์แล้ว เสร็จสิ้นภาระกิจแล้วพะย่ะค่ะ สิ่งที่ต้องทำนับจากนี้คือประทับอยู่ข้างกายพระชายาของฝ่าา"
"ดีเช่นนั้นก็ออกราชโองการ ให้เหล่าเสนา์เข้าประชุมในวันรุ่ง รอให้พิธีกินเลี้ยงจบสิ้น"หลิงไท่กลับว่าง่ายยิ่งนัก
"เอาล่ะ เ้าก็จงอยู่ในตำหนัก ขาดเหลหือสิ่งใดแจ้งแต่นางกำนัล คืนนี้จงออกมางานเลี้ยงฉลองด้วย อืมจริงสินำสหายของอี๋ซูมาด้วย"
"พะย่ะค่ะ"เลี่ยงเฟิ่งเคารพก่อนจะจากไป ทั้งสามนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนหลิงไท่จะเอ่ยปาก
"จางหย่งจัดห้องข้างห้องนอนของข้า อี๋ซูจะพำนักอยู่ที่นั่น"
"แต่ฝ่าาพะย่ะค่ะ ตำหนักของพระองค์เหล่าสนมและพระชายามิอาจอยู่ร่วมได้ เหตุใดจึง.."
"คำสั่ง"หลิงไท่กล่าวจบก็ลุกจากไป มุ่งตรงไปยังยังตำหนักชิวเทียนที่อี๋ซูหลับพักผ่อนอยู่ ด้านในตำหนักเงียบเหงายิ่งนัก เขาสั่งให้สนมทั้งสองพำนักอยู่ด้านในห้ามออกมาจนกว่าจะมีคำสั่ง พวกนางรู้ดีว่าองค์หลิงไท่เจอกับคู่ชะตา ดังนั้นพวกนางจึงต้องถูกลดความสำคัญลง ไม่มากก็น้อย หากพวกนางมิได้นึกน้อยอกเสียใจอันใด ด้วยคิดว่าหากยามฝ่าาออกกรำศึก อย่างไรเสียก็ต้องให้พวกนางปรนนิบัติราับใช้อยู่ดี หลิงไท่ก้าวเข้าไปยังห้องรองภายในยังคงเงียบสงบเช่นก่อนจากไป เขาตรงเข้าไปยังตั่งนอนด้านใน ร่างเล็กยังสลบไสลในท่านอนขดดูสบายตา
"อี๋ซู เด็กน้อยตื่นเถิด"หลิงไท่นั่งลงข้างคนนอน ใบหน้าขาวนวลงดงามยิ่งนัก ริมฝีปากรูปกระจับยังบวมเป่งแดงช้ำจากเมื่อคืน เขายกมือหนาของตนเองเกลี่ยเบาๆ เ้าตัวคงนึกรำคาญจึงใช้มือปัดออกส่งเสียงอือออในลำคอ
"ตื่นได้แล้วเ้าตัวแสบ"ขนตางอนยาวกระพือไปมา จากนั้นเปลือกตาสีไข่ไก่เผยอขึ้น ดวงตาสีจางสบเข้ากับดวงตาคม้า
"ตื่นเสียทีรู้หรือไม่เ้าหลับจนข้านึกว่าเ้าจะมิฟื้นเสียแล้ว"หลิงไท่เอ่ยปาก
"เ้าทรมานข้า เนื้อตัวตอนนี้หากจะให้ขยับคงยากยิ่ง"อี๋ซูเบ้หน้าสูดปากแ่เบา
"อย่าโทษข้าแต่เพียงผู้เดียว เมื่อคืนเป็เ้าที่เรียกร้องมิหยุดหย่อน"อี๋ซูนั้นจริงอยู่ว่าหน้าไม่บาง แต่เื่แบบนี้ให้เอ่ยปากพูดย่อมทำให้เกิดเปลี่ยนสีใบแก้มนวลได้เช่นกัน
"เหลวไหล ผู้ใดจะร่ำร้องเื่น่าอับอายเช่นนั้น"อี๋ซูเอาหน้ามุดลงกับผ้าห่มทันที หลิงไท่อดยิ้มมิได้ เขาเอื้อมมือดึงผ้าห่มผืนหนาออกให้
"ไหวหรือไม่"
"คิดว่าไหว"อี๋ซูขยับกายลุกขึ้นนั่งแล้วต้องเบ้หน้า
"ข้าเหมือนกับตกจากหน้าผา"
"ให้ข้ารักษาเ้า"หลิงไท่คว้าตัวอี๋ซูให้หันหลังกลับ ใช้สองมือส่งปราณเข้ารักษา ใช้เวลามินานก็ขยับมือไม้ได้ปรกติ
"ยังเจ็บอยู่หรือไม่"
"ไม่แล้วแต่ข้าหิว"อี๋ซูยกมือลูบท้องตัวเองไปมา
"ใจเย็นก่อน มีของว่างให้เ้ารองท้อง เย็นนี้เ้าต้องไปงานฉลองกับข้า"อี๋ซูได้ยินถึงกับตาโต ส่ายหน้ารัวเร็ว
"ไม่ๆข้าไม่ไป ถ้าหากท่านพ่อกับนายหญิงเจอ ข้าคงมิอาจมีชีวิตรอดแล้ว"
"เหลวไหล เ้าจะกลัวไปใย ในเมื่อเ้าเป็คนของข้าใครจะกล้าหาญทำร้าย"หลิงไท่ขมวดหัวคิ้ว
"แต่เขาคือท่านพ่อ"
"แล้วเช่นไร เ้าคือพระชายา ตำแหน่งผู้ใดเหนือกว่า"ครานี้อี๋ซูยิ่งใบหน้าซีดเผือด เหตุใดจึงมีเื่เหลวไหลเช่นนี้ได้ พระชายาอันใดกัน
"ไม่ ไม่ เ้ากล่าวผิดแล้วใครเป็ชายากัน"หลิงไท่ใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากขาวแรงจนอี๋ซูหงายหลัง
"เด็กน้อยที่นั่งหน้ายู่ยี่อยู่นี่อย่างไร"
"ข้าเป็บุรุษเหมือนท่าน เื่นี้ต้องมีอะไรผิดพลาด"
"มติ์ใครจะขัดขวางได้"
"เ้ามิกังวลหรือว่ามันเป็เื่ผิดพลาด ถ้าข้าเป็คู่ชะตา แล้วยามกำเนิดรัชทายาท ข้าจะหาที่ใดมาให้เ้ากันล่ะ"หลิงไท่พอได้ยินถึงกับกลั้นหัวเราะมิไหว เปล่งเสียงออกมาดังยิ่ง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นสิแต่เื่นี้ข้ายังมิได้คิด เอาไว้ถึงเวลา เ้าก็หามาให้ข้าเองจริงหรือไม่เด็กน้อย"หลิงไท่ตอบคำจบก็คว้าเอวบางขึ้น ช้อนสะโพกเล้กอุ้มออกไปจากตำหนักทันที
"นี่เป็ที่ใด"อี๋ซูเอ่ยถาม ยามที่เข้ามาในห้องกว้างขวาง งดงาม กลิ่นกำยานหอมอ่อนโชยชาย เหล่านางกำนัลนั่งคุกเข่ารออยู่
"อาบน้ำเถอะ ต่อจากนี้เ้าจะพำนักอยู่ที่แห่งนี้"หลิงไท่ค่อยวางร่างเล็กให้ยืนมั่นคง ก่อนจะพยักหน้าให้นางกำนัลเตรียมน้ำให้อาบ ฉากกั้นสีขาวลวดลายูเาไท่ซานงดงามยิ่ง ด้านในมีถังบรรจุน้ำควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือน้ำ กลิ่นดอกไม้์กรุ่นกำจายไปทั่วห้อง อี๋ซูสูดจมูกเข้าเต็มปอด
"ไปอาบน้ำก่อนเถิด ข้าจะรอเ้าอยู่ตรงนี้ ในน้ำนั่นมีดอกไม้์ช่วยผ่อนคลายความปวดเมื่อยของเ้าได้ดียิ่ง"หลิงไท่เอ่ยเสียงเรียบก็จริงหากแต่แววตากรุ้มกริ่ม โดยมิมีผู้ใดเห็นนอกจากคนที่ยืนฝั่งตรงข้าม กระทั่งคนหน้าหนาอย่างอี๋ซูถึงกับสับสีบนนวลแก้ม
"เ้ามันน่าไม่อาย"หลิงไท่มิต่อคำ กลับพยักหน้าให้นางกำนัลเข้ามาประคองมือเดินเข้าไปด้านในฉากกั้น อี๋ซูอยากจะขัดขืนแต่มิสามารถ ทั้งที่เขาออกแรงขัดขืนมิน้อย
"ป่วยการต่อต้าน กลิ่นกำยานนี้เพื่อเ้าโดยเฉพาะ"หลิงไท่ราวกับอ่านความคิดคนออกจึงกล่าวดักทาง
"เป็เช่นนี้"อี๋ซูพึมพำกับตนเอง
"เชิญทางนี้เ้าค่ะ"น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเอ่ยเชิญชวน อี๋ซูคล้ายคล้อยตามโดยง่าย เหล่านางกำนัลค่อยบรรจงถอดเสื้อตัวในตัวนอนออก ล้วนต่างหน้าแดงเขินขวยเพราะเห็นแผลทั่วเรือนร่าง พวกนางล้วนมิใช่ไร้เดียงสา เื่เหล่านี้บน์สามัญยิ่ง กลับเป็อี๋ซูเสียเองที่มิรู้จะวางหน้าเอาไว้ที่ใด
"ออกไปเถอะข้าอาบเองได้"อี๋ซูถึงคราอับจนหนทางได้แต่เอ่ยปากไล่
"ให้พวกนางจัดการเถอะ"หลิงไท่นั่งอ่านหนังสือรออยู่ที่โต๊ะน้ำชา เอ่ยปากทั้งที่ยังไม่เงยหน้า อี๋ซูยากจะขัดขืนได้แต่ยืนขัดใจ ปล่อยให้พวกนางปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น ค่อยประคองมือให้อี๋ซูก้าวลงสระอ่างไม้เนื้อหหหหอมจรุงนั่น ยอมรับว่ามันทั้งผ่อนคลาย ทั้งหายเมื่อย เขาหลับตานิ่งปล่อยให้พวกนางปรนนิบัติขัดถู นานช้าร่างกายหอมกรุ่นถูกประคองขึ้นจากน้ำ ชุดสีขาวบางเบางดงามลวดลายวิจิตรถูกสวมลงบนเรือนร่าง ส่งให้ยิ่งดูงามจับตาจนคนอ้าปากค้าง แววตาซุกซนดื้อรั้นยังมิจางหายส่งประกายเฉิดฉัน นางประคองมืออี๋ซูที่หายเมื่อขบเดินไปด้านนอก หลิงไท่คอยเงยหน้าขึ้นมองสำรวจหนุ่มน้อยตรงหน้า เขาเพียงมิเอ่ยปากหากแววตานั้นชื่นชมยิ่งนัก
"มาเถอะพระชายา พรุ่งนี้พระราชโองการก็ถึงเหล่าเสนา์แล้ว"หลิงไท่รับมือบางต่อจากนางกำนัลที่ส่งถวาย ค่อยประคองให้นั่งลง
"หิวมากหรือไม่"
"แน่นอนั้แ่เมื่อวานเย็นจนถึงตอนนี้หาได้มีอะไรตกถึงท้องไม่"ยามที่เอ่ยอี๋ซูหาได้คิดลึกคิดไกล แต่คนที่อยู่ตรงหน้ากลับส่งสายตาวาววาม วาบหวามยิ่งให้แก่เขา อี๋ซ฿ถึงกับสำลักน้ำชาที่หลิงไท่ส่งให้
"สายตาของเ้า"อี๋ซูย้อนนึกไปถึงบทกาลเมื่อคืน ต่างเร่าร้อนถึงพริกขิงจนมิสามารถบรรยายออกมาได้หมด ถึงกับใบหน้าร้อนซ่านแดงก่ำ
"เป็เ้าที่คิด ข้าหาคิดไม่"หลิงไท่เอ่ยปากเสียงเรียบ อี๋ซูได้แต่แค้นเคืองในใจ หาหนทางชำระความเ้าเล่ห์ของคนตัวโตกว่า
"เอาล่ะอย่ามัวแต่คุยพร่ำเพรื่อ รีบกินก่อนเถอะ"หลิงไท่ตัดความดันจานขนมส่งให้ อี๋ซูหิวจนปั่นป่วนในท้อง รีบคว้ามากัดกิน หลิงไท่จ้องใบหน้าคนงามด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก เห็นแก้มป่องขยับไปมายามเคี้ยวแล้วนึกเอ็นดู ใช้นิ้วจิ้มลงตรงแก้มป่อง
"อื้อ"อี๋ซูคราง ด้วยอาหารเต็มปากมิอาจเอ่ยคำ
"อย่าร้องเช่นนั้น"หลิงไท่เอ่ยเสียงเรียบ ทิ้งให้อี๋ซูต้องสำลักอีกรอบจนได้ ใช้มือตนเองทุบอกเบาๆ หลิงไท่ยกจอกชาจ่อริมฝีปากที่ยุบน้อยลง
"เ้าเด็กลามก"หลิงไท่ส่งเสียงล้อเลียน ก่อนจะยกมือไพล่หลังเดินออกไปด้านนอก ทิ้งให้เหล่านางกำนัลยกแขนเสื้อขึ้นบังริมฝีปากหัวเราะกันคิกคัก
"หนอยแน่ะ แล้วเ้าจะได้เห็นดีกันกล้ากลั่นแกล้งข้าหรือหลิงไท่"อี๋ซูเอ่ยปากในใจ
#ดื้อจริงๆลูกเอ้ย เื่ไม่มีดราม่านะคะ มีแค่เกาเหลานิดหน่อย
605
