The Dark Ages

การปรากฏตัวของเธอนั้นแน่นอนไม่ได้ทำให้ภานุต้องหวั่นไหวอย่างเดียวเท่านั้น แม้แต่โลกล้าเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ชาวเมืองไม่ว่าจะเป็นเพศชายหรือเพศหญิงก็ไม่มีข้อยกเว้นต่างต้องถูกดึงดูดให้หันไปมอง อย่างน้อยก็ต้องเหลือบไปมองก่อนจะจากไปสักครั้ง มีหลายคนที่มาเที่ยวกับแฟนสาวต้องถูกแฟนสาวตบตีกว่าจะได้สติ

หญิงงามผู้ที่ภานุไม่ทราบชื่อ และไม่รู้จะเรียกนางอย่างไรชายหนุ่มจึงมักจะเรียกนางว่านางฟ้า ซึ่งเป็นคำเรียกที่เหมาะสมกับนางอย่างมาก หญิงงามมักจะมาที่นี่เพื่อรอขึ้นรถไฟกลับบ้าน อย่างไรก็ตามเพียงแค่รูปลักษณ์ใบหน้าอันงดงามแม้จะทำให้ภานุหลงใหล แต่เพียงแค่นั้นยังไม่มากพอที่จะยึดหัวใจของชายหนุ่มไป สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มชมชอบนางนั้นก็คือความเมตตาและอ่อนโยนของนาง

ในสองปีก่อนในช่วงที่ภานุได้พบเจอกับเธอครั้งแรกนั้น ได้มีหญิงชราผู้ไร้บ้านเนื้อตัวสกปรกคนหนึ่งเกิดอาการของโรคหัวใจขึ้น ซึ่งในเวลานั้นเองหญิงงามที่ชายหนุ่มนิยามว่านางฟ้านั้นได้ปรากฏตัวขึ้น และให้การช่วยเหลือหญิงชรา เธอนั้นแตกต่างกับผู้คนโดยรอบที่ไม่แม้แต่จะคิดช่วยเหลือ พวกเขาเพียงยืนมองและพูดคุยกระซิบกระซาบกันเท่านั้น

ด้วยร่างกายที่ผอมบางของหญิงสาววัยแรกรุ่นเป็นไปได้ยากอย่างมากที่จะแบกร่างของหญิงชราไปได้ ดังนั้นภานุจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือเธอและได้นำหญิงชราคนนั้นไปส่งถึงโรงพยาบาลได้อย่างปลอดภัยในที่สุด อย่างไรก็ตามด้วยความงี่เง่าและขี้อายของเขาในตอนนั้นทำให้เขาไม่กล้าที่เผชิญหน้ากับเธอตรงๆ และเลือกที่จะวิ่งหนีออกมาโดยไม่ถามแม้แต่ชื่อของเธอเสียด้วยซ้ำ

“น่าเสียดายจริงๆ …”

ภานุกล่าวออกมาในขณะที่จ้องมองทุกการกระทำของเธอ ในขณะเดียวกันจังหวะที่หญิงงามหันมาทางชายหนุ่ม ชายหนุ่มก็รีบหันหลังทันทีเพราะกลัวว่านางจะเกิดกลัวเขาขึ้นมา ตัวเขานั้นไม่ได้มีอะไรดีที่จะไปทำความรู้จักกับนางฟ้าอย่างนาง แม้แต่น้ำเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้อาบเหมือนกับคนอื่นๆ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยโทษที่เขาเกิดมาในครอบครัว เขามักจะโทษตัวเองเสมอที่ไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง หากเพียงแค่ตัวเขาแข็งแกร่งเขาก็คงจะเอื้อมถึงนางได้อย่างไม่อยากเย็น

เหลือเวลาอีกไม่ถึงห้านาทีรถไฟจะมุ่งมาถึงสถานีแห่งนี้ ซึ่งหมายความว่าเวลาที่เขาจะได้เฝ้ามองเธอกำลังจะหมดไปเช่นเดียวกัน เมื่อคิดเช่นนี้แล้วมันก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเศร้าเสียทุกครั้ง

ในตรอกซอยคับแคบแห่งหนึ่งในบริเวณนั้น ได้ปรากฏสัตว์ร้ายซึ่งมีรูปร่างเหมือนกับลิงขนฟู มันมีคมเขี้ยวและกรงเล็บที่แหลมคม ปากของมันนั้นเปื้อนไปด้วยเลือด ไม่ใช่เลือดของมันแต่อย่างใดแต่เป็นเลือดของเหยื่อที่ถูกมันกิน บางทีอาจเป็นสัตว์อื่นหรืออาจจะเป็นมนุษย์ก็ได้ การปรากฏตัวของมันนั้นไม่มีใครแม้แต่สักคนเดียวที่สังเกตเห็น ภายในดวงตาของมันทอประกายอำมหิตขณะที่จับจ้องมายังร่างของหญิงงามใจกลางลานกว้างซึ่งนับว่าโดดเด่นที่สุดยิ่งกว่ามนุษย์คนอื่นๆ สัตว์ร้ายตัวนี้มีชื่อว่าวานรวายุมีความโดดเด่นเรื่องความเร็ว การที่มันสามารถหลบหนีการจับกุมได้นั้นก็เป็นเพราะความเร็วเช่นเดียวกัน

มันคือสัตว์ตัวเดียวกันกับที่หลุดรอดออกมา และหน่วยพลเรือนหลายคนต่างก็กำลังตามล่ามันอยู่ ในขณะที่ผู้คนยังอยู่ในความสงบนั้น ร่างอันปราดเปรียวและรวดเร็วของมันก็ได้พุ่งตรงไปหายังร่างของหญิงงามทันที โดยที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่สึกตัว

“ระวัง! ”

มีชาวเมืองซึ่งแต่งตัวเหมือนกับคนทำอาชีพคนเหมืองตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ในจังหวะนั้นเองสายตาของผู้คนต่างหันไปมองยังร่างของวานรวายุซึ่งผู้คนก็สามารถระบุได้ทันทีว่ามันคือสัตว์ร้าย และการที่สัตว์ร้ายปรากฏขึ้นใจกลางเมืองนั้นย่อมสร้างความแตกตื่นให้กับผู้คน

“กรี๊ดดดดดดดดด…”

ชาวเมืองต่างแตกตื่นและพากันวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง ในขณะเดียวกันหญิงงามซึ่งเปรียบเสมือนนางฟ้าสำหรับภานุนั้นก็กำลังจะถูกมันสังหาร นางหลับตาลงไม่กล้าจ้องมองสัตว์เบื้องหน้าที่จะเข้ามาเล่นงานนาง สีหน้าของนางต่อให้เป็นเด็กยังสามารถแยกแยะได้ว่านางนั้นได้มีอาการหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ในสถานการณ์เช่นนี้มีเพียงชายหนุ่มวัยแรกรุ่นคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้หวาดกลัว กลับกันมันกับพุ่งเข้าไปขวางเบื้องหน้าของวานรวายุที่แข็งแกร่งเพื่อปกป้องหญิงสาว

คนผู้นั้นแน่นอนว่าไม่ใช่ใครอื่นใด แต่เป็นภานุนั่นเอง ด้วยลักษณะนิสัยที่กลัวตายอย่างถึงที่สุด อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นคนที่ตัวเองชมชอบตกอยู่ในอันตรายสัญชาตญาณของชายหนุ่มก็บอกให้พุ่งเข้าหาอันตรายในทันที

ชายหนุ่มวิ่งตรงไปหาวานรวายุด้วยสีหน้าท่าทางที่ไร้ความกลัว ก่อนที่จะพุ่งไปกอดที่ตัวมันและถีบขาทั้งสองข้างไปเบื้องหน้าทำให้ร่างกายของทั้งสองล้มลงไปกระแทกกับกระจกร้านขายอาวุธในสภาพติดกันเป็นแซนด์วิช หญิงงามได้ลืมตาขึ้นพร้อมกับมองภาพเบื้องหน้าอย่างงุนงง นางไม่เข้าใจเหตุใดชายหนุ่มผู้หนึ่งจึงได้มาปกป้องนาง แต่ก่อนที่นางจะได้กล่าวถามอันใดนั้น เสียงตะโกนของภานุก็ได้ดังขึ้น

“หนีไปเร็วเข้า! ”

“โฮ่กกกกกกกก! ”

วานรวายุคำรามอย่างโมโห มันใช้กรงเล็บของมันสับลงมาที่ร่างของชายหนุ่มอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มได้คว้าของมั่วๆ ข้างตัว ซึ่งปรากฏว่าเขาได้คว้าธนูที่สร้างจากแร่สตาร์แร็คขึ้นมา อาจจะเป็นเหตุบังเอิญแต่ภานุก็ยังถือว่าโชคดี

“เคร่ง! ”

การปะทะกับกรงเล็บของวานรวายุบังคับให้ภานุต้องถอยหลังอย่างไม่มีทางเลือก