หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่39 ข้าไม่ต้องการเงินเครดิต

เบนจามินและพรรคพวกจ้องไปที่กัสอย่างไม่พอใจ กัสเองก็ปลดปล่อยอำนาจแห่งลอร์ดออกมาเช่นกันด้านหลังและรอบตัวเขามีทหารองครักษ์ยืนประกบอยู่ไม่ห่าง

หลายวันที่ผ่านมานี้ความแข็งแกร่งของค่ายมิดไนท์เพิ่มขึ้นอยู่ตลอดเวลาโดยเฉพาะหลังจากถล่มค่ายวอลเตอร์ไอรอนไป กัสหลอมรวมตราประทับดินแดนระดับ 2อำนาจแห่งลอร์เพิ่มมาเป็น 100 หน่วยแล้ว

รวมกับความแข็งแกร่งส่วนบุคคลของเขาที่อยู่ที่ 45หน่วย

ทำให้พอรวมกันกับค่าความแข็งแกร่งของตราประทับดินแดนในค่ายมิดไนท์กัสมีความแข็งแกร่งถึงระดับสูงแล้วเหมือนกัน

ด้านหลังยังมีฮันน่าและทหารคุ้มกันจำนวนมากที่มีพลังระดับพื้นฐานขั้นกลางไม่ต้องพูดถึงด้านนอกอีกหลายนาย

ต่อให้เป็นพวกเขาที่มีระดับพื้นฐานพลังขั้นสูง3 คนก็ยังต้องคิดหลายรอบถ้าจะลงมือจริง ๆ ไม่มีทางฆ่ากัสได้ในระยะเวลาอันสั้นแถมยังต้องโดนล้อมปราบปรามแน่นอน

ท้ายที่สุดเบนจามินก็เป็นคนเปิดปากพูดขึ้นมาก่อนการแสดงท่าทีเช่นนี้หมายถึงยังมีช่องว่างให้พูดคุยกันได้

“เราทำข้อตกลงกับทางค่ายวอลเตอร์ไอรอนไปแล้ว แน่นอนว่าเราไม่ร้องขอเพิ่มขอแค่อุปกรณ์และทรัพยากรในการสนับสนุนที่ค่ายวอลเตอร์ไอรอนสัญญาไว้ แล้วเราจะไป”

“บอกแล้วว่านั่นมันข้อตกลงที่พวกนายไปทำสัญญากันเองแต่ฉันจะได้อะไร” กัสกลับไม่ยอมอ่อนข้อลงให้เลย

“หึ นายเป็นลอร์ดพวกเราเป็นนักผจญภัย มังกรและงูเจ้าถิ่นไม่ยุ่งเกี่ยวกัน”เบนจามินยังคงใช้คำพูดของเขาต่อลองต่อไป

“เอาแบบนี้ พูดมาเลยดูกว่า ถ้าฉันให้แล้วฉันจะได้อะไร”

“นายต้องการอะไร เครดิตเท่าไหร่บอกมาเดี๋ยวพวกเราจ่ายให้”เลียมพูดแทรกขึ้นมา เขาคือคนที่บ่นอย่างไม่พอใจก่อนหน้านั้น

“เครดิตอย่างนั้นเหรอ” กัสเหลือบมองด้วยสายตาผ่านไปด้านหลัง

“หึ ใช่ไงเครดิตสัก 1 แสนเครดิตเป็นยังไง บอกเลขบัญชีมาพวกเราจะรีบออกไปโอนให้”เลียมยังคงใช้น้ำเสียงดูถูกอยู่เล็กน้อย

“ฝากบอกเพื่อนนายด้วย ฉันเป็นลอร์ด คิดว่าฉันจะขาดแคลนเครดิตอย่างนั้นเหรอ”กัสกลับไม่สนทนากับเลียม แต่เลือกจะพูดกับเบนจามิน

การทำแบบนี้เป็นการตบหน้าของเลียมแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมและสิทธิ์ที่สามารถพูดคุยกันได้แสดงว่าในที่นี้มีแค่กัสและเบนจามินที่อยู่ในสถานะการต่อรองกันเท่านั้น

ส่วนคนอื่นอย่ามา...

“แก!”

“หุปปาก!” เบนจามินหันกลับไปตวาดห้ามเลียมในทันที

เลียมพลันมีสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดแต่ว่าก็ยังทำตามไม่กล้าขัดคำสั่งของเบนจามิน เวลาที่เบนจามินโกรธนั้นน่ากลัวมากและพวกเขาเห็นมาแล้วทำให้เลียมไม่กล้าขัดคำพูด

มาโครยกมือตบไหล่ให้เลียมใจเย็นลง

“ออกไปรอด้านนอกกันก่อน”เบนจามินพูดกับสหายสองคน

“หึ” เลียมพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจแต่ก็ยังเดินออกไป

มาโครส่ายหน้าหันมาบอกว่า “ฉันไปดูเขาเอง ถ้ามีอะไรก็เรียกแล้วกันเราจะอยู่ด้านนอก”

ทว่ากัสกลับไม่สั่งให้ทหารองครักษ์ออกไปทำให้เบนจามินรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยเพราะคิดว่าการทำแบบนี้จะช่วยให้บรรยากาศเย็นลงบ้าง แต่ใครจะไปคิดว่านี่กลับกลายเป็นการให้กัสแสดงอำนาจของเจ้าบ้านอย่างเต็มที่

ซึ่งมันก็ไม่ผิดกัสเป็นลอร์ด ผู้เล่นนักผจญภัยที่เข้ามาในดินแดนของลอร์ดก็เหมือนกับการมาขอพบราชาของดินแดนนั้น

แม้มองดูแล้วว่าอีกฝ่ายจะเป็นลอร์ดจากค่ายระดับ2 แต่ว่าแข็งแกร่งกว่าลอร์ดของค่ายวอลเตอร์ไอรอนอย่างมาก ไม่รู้ว่าพอดูดซับพลังของลอร์ดจากค่ายวอลเตอร์ไอรอนเข้าไปแล้วอำนาจแห่งลอร์ดจะเพิ่มขึ้นมาแค่ไหน

“เรายังยืนยันคำเดิม พวกเราสามารถจ่ายเป็นเครดิตให้คุณได้”เบนจามินกล่าว

“บอกแล้วว่าฉันไม่ขาดเงิน”แม้ในความเป็นจริงกัสจะมีเงินเครดิตเหลือไม่มาก แต่เขาก็ไม่ต้องการเงินแค่หนึ่งแสนเครดิตนี้สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ ก็คือ...

“บอกขอตกลงของพวกคุณกับค่ายวอลเตอร์ไอรอนมาหน่อยแล้วเราค่อยคุยถึงรายละเอียดกัน”

พอได้ยินคำนี้จากปากของกัส ตาของเบนจามินก็หรี่ลงในทันที

“คุณรู้มากแค่ไหน บอกมาตามตรงไม่งั้นฉันจะจากไปและร่วมมือกันค่ายอื่นแทน”

“ร่วมมือกับค่ายอื่น...งั้นเชิญประตูอยู่ทางนั้น”กัสกลับไม่รั้งไว้ยกมือเชิญออกไปทันที

เบนจามินสับสนอยู่ไม่น้อยในใจคิดว่า ‘หรือจะไม่รู้หรือว่ารู้กันแน่’ ถ้าลอร์ดไนท์คนนี้รู้ก็น่าจะรั้งตัวเขาไว้และพยายามแทรกตัวเข้ามาแทนที่ให้ได้

เขายังคิดถึงขนาดที่ว่าลอร์ดไนท์โจมตีค่ายวอลเตอร์ไอรอนก็เพราะต้องการทำลายข้อตกลงของพวกเขาและเข้ามาแทนที่แต่ท่าทีที่ไม่สนใจไยดีกลับทำให้เบนจามินรู้สึกสับสน

เบนจามินหันกลับเดินออกไปแต่ฝีเท้ากลับเชื่องช้าอย่างมาก ราวกับว่าต้องการจะดูว่ากัสต้องการจะเล่นอะไรกันแน่

แต่จนแล้วจนรอดกัสก็ไม่ได้เรียกให้กลับไปกระทั่งเบนจามินเดินออกมาจนถึงด้านหน้าประตูค่ายมิดไนท์

“เราจะไปแบบนี้จริงเหรอของที่เราจ่ายและตกลงไปแล้วมันเกือบห้าแสนเครดิตเลยนะ”มาโครในที่สุดก็อดใจไม่ไหวและพูดขึ้นมา

เขาเห็นสายตาลังเลหลายครั้งของเบนจามิน

“จับตัวลอร์ดไนท์คนนั้นเลยไหมถ้าจับตัวมันได้ก็ได้ทรัพยากรจำนวนมากเลยบังคับให้มันส่งมอบทรัพยากรมาแล้วก็เชือดทิ้งซะ” เลียมเสนอความคิดเห็น

“อยากโดนลงโทษจากหอคอยหรือยังไง”

พอได้ยินว่าลงโทษจากหอคอยพวกเขาก็รู้สึกกลัวขึ้นมาในทันที

ผู้เล่นลอร์ดและผู้เล่นนักผจญภัยต่างก็มีกฏจากหอคอยคุ้มครองที่แตกต่างกันไปไม่อย่างนั้นถ้าผู้เล่นนักผจญภัยรวมตัวกันควบคุมลอร์ดหรือผู้เล่นลอร์ดควบคุมผู้เล่นนักผจญภัยมันก็เท่ากับเป็นการทำลายกฎ

ยกเว้นว่าคนพวกนั้นจะไม่สนใจชื่อเสียงและสถานะอะไรจริงๆ อย่างค่ายแกนนอนที่ชื่อเสียงย่ำแย่มาก มีแค่ผู้เล่นที่ติดสถานะสีแดงเท่านั้นที่อยากจะมายุ่งด้วย

ถ้าเกิดว่าเบนจามินและพวกลงมือโจมตีกัสในดินแดนของกัสพวกเขาจะหลุดจากการคุ้มครองของกฏและกัสมีสิทธิ์ตอบโต้พวกเขาทันทีและถ้าพวกเขาฆ่ากัสได้จะต้องแบกรับสถานะสีแดงยากจะลบล้างได้

มันจะดึงดูดอันตรายรอบตัวเข้ามาหา ค่าชื่อเสียงที่ติดลบถูกเรียกว่าอาชญากรผู้สังการราชาโดยเฉพาะการดึงดูดอันตรายเข้ามาหมายถึง ทุกสิ่งที่เห็นคุณพวกมันพร้อมจะเข้าโจมตีและเข่นฆ่าคุณไม่แยกแยะ

สำหรับนักผจญภัยมันคือสิ่งที่เลวร้ายอย่างมาก เพราะพวกเขาต้องออกไปผจญภัยสำรวจโลกแต่ถ้าโลกมองคุณเป็นศัตรู พวกเขาก็ไม่อยากจะคิดเลย

มีตัวอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นที่ผู้เล่นเข้าไปหาลอร์ดและเลือกจะฆ่าลอร์ดจากเงินที่ลอร์ดอีกคนจ้างมาสุดท้ายได้รับบทลงโทษที่รุนแรงขนาดที่ว่าเขาเดินออกจากเมืองไปก็โดนสัตว์กลายพันธุ์ที่จับมาคลุ้มคลั่งและทำลายกรงขังออกมาฆ่าจนตายแบบงง ๆ

แน่นอนว่าวิธีการหลบเลี่ยงก็มีไม่อย่างนั้นจะมีผู้เล่นนักผจญภัยที่เป็นมือสังหารอยู่ได้ยังไงแต่ว่ามันไกลเกินกว่าพวกเขาที่มีฝีมือแค่นี้

“ฉันจะไปคุยอีกรอบ” เบนจามินไม่ได้ก้าวออกจากค่ายแต่เลือกจะหันกลับไป

เลียมและมาโครทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจและเดินตามเบนจามินกลับเข้าไปแต่ว่าครั้งนี้พวกเขารออยู่ด้านนอกปล่อยให้เบนจามินเข้าไปคนเดียว

กัสราวกับว่ารู้อยู่แล้วและถึงขนาดให้เตรียมน้ำชาไว้ให้เขาด้วยทว่าครั้งนี้ไม่ได้นั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงาน แต่เป็นพื้นที่รับแขกกัสนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรอคอยอย่างเงียบ ๆ ด้วยท่าทางที่สบาย ๆ

“เหมือนคุณจะรอผมอยู่” เบนจามินเข้ามาก็เปลี่ยนทีท่าในการปฏิบัติคราวนี้เขาให้เกียรติกัสมากขึ้น ไม่ได้มองว่าเป็นลอร์ดธรรมดาอีกแล้ว

“มาทำข้อตกลงกัน” กัสโยนของสิ่งหนึ่งออกไปทำให้ใบหน้าของเบนจามินเปลี่ยนไปและเข้าใจว่าเขานั้นไม่ได้นำหน้ากัสแต่เป็นกัสที่ยืนมองเขาจากไกล ๆ แล้ว

ภาพถ่ายของพื้นที่ค่ายทหารกลางป่า นั่นคือภาพที่ออสก้าเคยเอากลับมาและตอนนี้มันอยู่ต่อหน้าเบนจามิน

“ตกลง”

หลังจากนั้นกัสและเบนจามินก็เริ่มสนทนากันถึงค่ายทหารกลางป่าแห่งนี้ข้อมูลเกี่ยวกับค่ายทหารกลางป่าแห่งนี้ปรากฏขึ้นมาสองสามเดือนแล้วและมันก็อยู่ในมือนักผจญภัยไม่มากนัก

นักผจญภัยเหล่านี้ต่างก็พยายามปกปิดข่าวสารมันไม่ให้กระจายเป็นวงกว้างและเริ่มออกค้นหาที่ตั้งที่แท้จริงตอนนี้มันปรากฏขึ้นมาในเขตดัลลัส ซึ่งค่อนข้างไกลจากเขตอื่น ๆ

นักผจญภัยเหล่านี้ต้องการกำลังสนับสนุน แต่ว่าตัวเลือกในเขตนี้มีไม่มากเพราะชื่อเสียงของค่ายแกนนอนที่เลวร้ายและเป็นอันตรายต่อผู้เล่นแถมยังเป็นค่ายใหญ่สุดในพื้นที่

ทำให้กิลด์กรรไกรดำไม่มีทางเลือกเยอะนะพวกเขาจึงติดต่อไปที่ค่ายระดับ 2 อย่างค่อยวอลเตอร์ไอรอนที่แข็งแกร่งพอจะสนับสนุนพวกเขา

แต่ใครจะคิดว่าค่ายวอลเตอร์ไอรอนจะถูกทำลายก่อนที่พวกเขาจะมาถึงได้แค่วันเดียวพวกเขามาช้าแค่วันเดียวเท่านั้น ทั้งค่ายก็เหลือแต่ซากแล้ว แถมลอร์ดคนนี้ไม่ได้ยึดครองดินแดนแต่ถอนเอาตราประทับไปตรง ๆ

กลับมาที่เรื่องของค่ายทหารกลางป่าพวกเขาคิดว่ามันน่าจะมีอาวุธและยุทโธปกรณ์ทางทหารจำนวนมากอย่างแน่นอนมันไม่เหมือนกับของพลเรือน

นั่นคือของทหารที่คุณภาพเหนือกว่ามากสำคัญคือมีการคาดการณ์กันไว้ว่าอาจจะมีผนึกต้นกำเนิดอยู่ในนั้นจำนวนมหาศาลมูลค่าของด้านในนั้นแม้แต่ผู้เล่นนักผจญภัยก็ไม่สามารถกลืนกินไว้เพียงลำพังได้

จนต้องร่วมมือกับค่ายเพื่อเอามันมา

ที่จริงแล้วกัสรู้ดีว่าด้านในมีอะไรมันมีผนึกต้นกำเนิดอยู่จริง ๆ และไม่ใช่จำนวนน้อย มันมากพอจะสนับสนุนค่ายแกนนอนที่ติดอยู่ที่เขตนี้ให้รวบรวมทั้งเขตกลายเป็นราชาปกครองเขตหนึ่งจากนั้นก็เลือกจะขึ้นไปยังชั้นสองของหอคอยได้ในเวลาไม่นาน

นั่นแสดงให้เห็นว่าทรัพยากรนี้มากมายขนาดไหน

มีค่ายแกนนอนหมายตามันและไม่รู้ว่าค่ายระดับ 3 อื่นๆ อีกหรือไม่ที่ต้องการ แต่แน่นอนว่าค่ายระดับ 3ที่แข็งแกร่งที่สุดย่อมเป็นค่ายแกนนอน

“มาร่วมมือกัน ฉันไม่ต้องการเงินเครดิตแต่ต้องการสิทธิ์ในการเลือกของ 1 ชิ้นก่อนและส่วนที่เหลือแบ่งกัน 70/30”