ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

หลังจากที่ฌอนตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาระอันหนักยิ่ง เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้อะไรเลย เรื่องของการวางแผน และคิดวิเคราะห์นั้น ฌอนนับว่าเป็นที่หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจิตวิทยาที่ต้องเรียนเป็นตัวเสริมเขายังได้เกรดเอมาเลย ไม่อย่างนั้นฌอนจะจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง 4.00 ได้อย่างไร ฌอนรู้ทั้งรู้ว่าภารกิจนี้มันก็แค่เป็นการจั่ว และยิ่งนานวันมันน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อีกแล้ว มันอาจจะเป็นการกำจัดทั้งจอมปีศาจทั้งจอมมารอย่างแน่นอน ตามคำพูดของหญิงสาวผู้มากประสบการณ์อย่างบิวตี้ หรือถ้าแย่สุดๆมันอาจจะเป็นเรื่องของระดับจักรวาลเหมือนในภาพยนตร์บางเรื่องก็เป็นไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ต้องมาคิดใส่ใจอะไรอย่างนั้น เขาจะต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมาอย่างดีที่สุดก็พอ“แนนซี่เจ้ารู้ใช่ไหมว่าพวกเรามีคนเพิ่มแล้ว.. ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วยเช่นกันนะ ฮ่าๆ” ฌอนลุกจากเตียงมาในเวลาตีห้า ก่อนที่เตียงจะหายไปเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น พวกเขาทั้งสองปรับตัวกับเตียงนี้ได้แล้ว ถึงตอนแรกๆจะมีเรื่องของอาการบาดเจ็บมากก็ตามแต่“เรื่องนั้นท่านบิวตี้มาเข้าฝันแจ้งกับข้าแล้วเช่นกัน.. แต่ท่านบิวตี้นี่ก็จริงๆเลย ชอบเหลือเกินกับการแกล้งข้าน่ะ .. นี่ท่านฌอนท่านรู้ไมเจ้าคะ ท่านบิวตี้พยายามถ่วงเวลาข้าในฝันเพื่อให้ตื่นสาย แล้วตกจากเตียงด้วยล่ะ ดีนะที่ข้าไหวตัวทัน.. ฮ่าๆ” แนนซี่กับบิวตี้เหมือนจะมีความหลังต่อกันอย่างชัดเจน“ช่างเถอะ.. เจ้าก็คงใช้ระบบเป็นซินะ.. บอกพวกเขาให้เริ่มสุ่มสินค้าได้แล้ว .. แล้วก็ขึ้นป้ายเครือร้านของเราให้ชัดเจน ..ที่เหลือข้าจะจัดการเอง” ฌอนสั่งงานก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปเป็นคนแรก เขาล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำในขณะที่แนนซี่จะต้องไปที่จอมอนิเตอร์ และส่งข้อความเสียงตามที่ท่านฌอนได้กล่าวไว้แต่มันก็ทำให้แนนซี่หัวเราะดังลั่น มันเป็นเพราะคนอื่นๆแจ้งบ่นเข้ามาอย่างเป็นกันเองว่าพวกเขาและเธอตกเตียงที่มันจะหายไปเองทุกเวลาตีห้า แนนซี่เอ่ยแนะนำพวกเขาจนเพลินไปหน่อย เพราะมันมีหลายเรื่องที่สามารถทำได้เลย เช่นฆ่าคนภายในร้านถ้ามันมากร่างใส่ แต่ต้องไร้หลักฐานล่ะนะ แล้วไหนจะเรื่องอาหาร เรื่องห้องน้ำ จนเมื่อฌอนอาบน้ำเสร็จ เขาก็มองไปยังที่จอนาฬิกาของตัวเองที่มันเชื่อมต่อกับระบบนี้เอาไว้ ฌอนยืนเช็ดผม และฟังที่พวกเขาคุยกัน มันก็เป็นเรื่องพื้นฐานที่ทุกๆคนควรรู้ก็เลยปล่อยๆไป แต่พอมาถึงเรื่องฆ่าคนเขาก็แอบช็อกเล็กน้อย.. เพราะว่าแนนซี่กล่าวออกมาว่า ‘ถ้ามีปัญหา เดี๋ยวท่านฌอนก็เคลียร์เอง ดังนั้นเต็มที่เลยจ้า’ แน่นอนว่าฌอนรีบหยิบนาฬิกาขึ้นมาก่อนจะตะโกนไปว่า“ทำไมยังไม่ไปเตรียมตัวกันอีก.. ว่างมากนักหรือยังไง.. ไปทำงานได้แล้ว” ระบบที่นาฬิกาข้อมือของเขาจะเทพกว่านิดหน่อย มันสามารถที่จะพูดออกไปด้วยระบบเสียง และสามารถมีภาพของเขาขึ้นได้ทุกจอที่อยู่ในระบบเลย มันคล้ายๆกับวิดีโอคอลเพื่อให้สะดวกสำหรับการสั่งงาน แต่ของคนอื่นๆจะเป็นระบบพูดด้วยเสียงก็จริง แต่จะไม่สามารถเห็นหน้าของกันและกันได้เมื่อทุกคนได้ยินก็ดังนั้น พวกเขาก็ตอบกลับก่อนที่จะเริ่มนำป้ายร้านไปขึ้นให้เรียบร้อยก่อน แต่สินค้าของพวกเขายังไม่มีอะไรเลย ฌอนจึงสั่งให้สุ่มภายในทันที และแน่นอนว่าพวกเขาก็ได้สินค้าที่แต่ต่างกันไป ถึงแม้ว่ามันมีระบบที่เรียกว่าการส่งสินค้า หรือการโยกย้ายสินค้าระหว่างสาขาได้ แต่ฌอนก็อยากให้ร้านแต่ละพื้นที่มีขายเฉพาะบางอย่างเพื่อเป็นเอกลักษณ์ของร้านแต่ละสาขา แต่สินค้าสร้างชื่ออย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจะต้องมีทุกสาขา และนำส่งไปทั่ว เพราะว่ามันคือสินค้าแรกที่ทำให้ร้านของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วแผ่นดิน และสิ่งที่พวกเขาจะสุ่มสินค้าได้เป็นอย่างแรกนั้นมันก็น่าจะเป็นอะไรที่พิเศษเป็นอย่างมากแน่นอน เหมือนกับที่เขาได้รับมาตอนเปิดร้านวันแรก“ผมสุ่มได้ เออ.. มันอาจจะแปลกดูสักหน่อยแต่ได้เป็น แว่นตากันน้ำ และมีเอฟเฟคเป็นสามารถมองเห็นใต้น้ำได้อย่างชัดเจน สินค้าสีเขียว ราคา 10 เหรียญเงินขอรับ แล้วก็ยังมีอุปกรณ์ดำน้ำอย่างเท้ากบราคาคู่ละ 200 เหรียญทองแดง และอย่างสุดท้ายเป็นชุดเบ็ดตกปลา ราคาคันละ 1 เหรียญเงินขอรับ ” เมื่อฌอนได้ยินสิ่งที่ซีเนียร์กล่าว ก็ถึงกับตกใจ ร้านขายของชำทั่วไปมันมีของอย่างนี้ขายด้วยอย่างนั้นเหรอ แต่เขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา รอฟังให้ครบก่อนแล้วค่อยตัดสินใจทีเดียว“ส่วนของฉันได้รับเป็น .. ชุดเมล็ดพันธุ์พืช 10 อย่าง มีตั้งแต่ผักกาด หัวมัน แครอท กะหล่ำเขียว กะหล่ำดอก ผักสลัด ฟักทอง ถั่วเขียว มะเขือเทศ และถั่วฟักยาวเจ้าค่ะ .. เป็นสินค้าสีม่วงที่มีเอฟเฟคปลูกยังไงก็ขึ้นอยู่เจ้าค่ะ.. ราคาของมันซองละ 50 เหรียญทองแดง มีด้วยกัน 10 เมล็ดเจ้าค่ะ แล้วก็ยังมีพวกจอบ เสียมอะไรพวกนี้ด้วย ราคาต่อชิ้นเท่ากันหมดอยู่ที่ชิ้นละ 1 เหรียญเงินเจ้าค่ะ”ซิลเวียกล่าวออกมา และมันยิ่งทำให้ฌอนรู้สึกแปลกๆขึ้นมาแล้ว ตอนที่เขารับภารกิจผู้จัดการมาก็ไม่ได้คิดเลยว่าร้านค้าที่เขาจะต้องทำมันต่างจากร้านขายของชำหรือไม่ แต่เพื่อความชัวร์ลองฟังอันอื่นต่อ“ของคาเวีย ได้เป็น ชุดเช็ตน้ำชาหรือกาแฟ เสิร์ฟพร้อมขนมปังฝรั่งเศส และยังมีแยมอีกเจ้าค่ะ.. ราคาเช็ตเออ.. น้ำชาหนึ่งกากับขนมปัง 4 ชิ้นราคา 200 เหรียญทองแดง กาแฟ 2 แก้วขนมปัง 4 ชิ้นราคา 200 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ นอกจากนี้ยังสามารถซื้อแยกกลับบ้านได้ด้วย น้ำชาแก้วละ 70 เหรียญทองแดง กาแฟแก้วละ 100 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ ส่วนขนมปังชิ้นละ 30 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นของระดับธรรมดาไม่ได้มีคุณสมบัติพิเศษแต่อย่างใด” สำหรับฌอนมันเป็นที่ชัดเจนแล้วว่า ร้านพวกนี้มันจะไม่ใช่ร้านขายของชำอย่างที่เขาเข้าใจแล้ว แต่ละร้านจะมีออริจินอลเป็นของตัวเอง หนึ่งเป็นร้านเกี่ยวกับการประมง ซึ่งเหมาะสมสำหรับร้านที่จะต้องมีในเมืองฝั่งภาคใต้ของอาณาจักรที่ติดทะเลเสียจริง สองเป็นร้านเกี่ยวกับการเกษตรที่มีซิลเวียคอยดูแลอยู่ และฝั่งที่เธอดูแลอยู่นั้น ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งการเพาะปลูก ดิน และพืชนานาพันธุ์ต่างก็เติบโตได้ดีในฝั่งตะวันออก และไหนจะยังร้านที่คาเวียดูแลอีกมันเป็นร้านขนมหวานชัดๆแล้วยังตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงอีกด้วย ฌอนไม่ได้คิดไปเองแล้ว หลังจากที่ได้ฟังมา แต่ก็เหลือร้านที่น้องคนเล็กอย่างมีเรียอยู่ เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นร้านแบบไหน จึงเงียบรอฟังดูก่อน“ส่วนของหนูเป็นเครื่องสำอางเจ้าค่ะ สินค้าระดับธรรมดา แต่มีหลากหลายประเภท มีตั้งแต่แป้งฝุ่นรองพื้น ลิปสติกสีแดง แล้วก็มีอื่นๆอีกนิดหน่อย ยังไงหนูของเช็คสินค้าอีกทีนะเจ้าคะ.. เพราะมันเยอะมากจริงๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วมันก็เป็นของพื้นฐานทั้งหมดค่ะ ไม่ได้มีของที่วิเศษเลย” มีเรียกล่าวรายงานมา ส่วนลายละเอียดจะตามมาที่หลังและมันเป็นที่แน่นอนแล้วว่าร้านค้าแต่ละร้านที่ตั้งอยู่คนละภูมิภาคนั้นจะแตกต่าง และมีเอกลักษณ์เป็นร้านของใครของมัน และฌอนต้องใช้เวลาในการวางแผนนิดหน่อย ก่อนจะบอกให้ทั้งสี่คนทำความรู้จักกับสินค้าของตัวเองให้ดี เช็คมันให้ละเอียด โดยเฉพาะคนที่มีสินค้าจำนวนมาก จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของใครของมันต่อไป ฌอนรีบเข้าไปปรึกษากับแนนซี่ในทันที แต่คำตอบที่ได้กลับมา มันทำให้ฌอนสบายใจขึ้นอย่างมาก“ท่านคิดว่าระบบจะไม่คิดคำนวณอย่างนั้นรึเจ้าคะ ที่จะคัดเลือกคนมาทำงานให้ คนที่จะมาทำงานนั้นถึงล็อคตัวไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ และพวกเขาก็ถนัดทางด้านนั้นๆอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นระบบก็ขาดทุนซิเจ้าคะ... ถ้าท่านไม่เชื่อก็สามารถพูดคุยกับพวกลูกจ้างได้เลยเจ้าค่ะ”นั้นซินะ ดูเหมือนว่าฌอนจะกังวลมากจนเกินไป เขาไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนี้เลย ก่อนจะมาอยู่ที่ตรงนี้ เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ถูกคัดเลือกมาด้วยตัวเอง เรื่องของความปลอดภัยเองก็ไม่น่าจะต้องเป็นห่วงพวกเขามากนั้น แต่เพื่อความชัวร์ฌอนได้สั่งให้สมาคมนักฆ่าเข้าไปส่งปืนไว้ให้กับพวกเขาทั้งสี่คนก่อน และอย่างอื่นๆค่อยว่ากันทีหลัง แต่มันก็เป็นที่แน่นอนแล้วว่า เขาจะต้องออกเดินทางอีกแล้ว“ไปเปิดร้าน THE RANDOM ในฐานะผู้จัดการร้าน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 77

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 77

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้