แสงแดดยามสายสาดสะท้อนพื้นหินขาววาวแวว ณ ลานหน้าหอฤดีวิญญา ดอกไม้หลากสีถูกโปรยปรายจากท้องฟ้า ล่องลอยเคล้าคลอกับเสียงขลุ่ยอันไพเราะจากหมู่นักดนตรี สรรพเสียงของฝูงชนคละคลุ้ง ทั้งเสียงเชียร์ เสียงฝีเท้าวิ่งกรู และเสียงปราณพลังที่สั่นะเืบรรยากาศ ทำให้ลานสอบแห่งนี้ราวกับสนามรบย่อมๆที่เปี่ยมไปด้วยความฝันของเหล่าเยาวชน
ผู้สมัครสอบหลายร้อยคน ต่างเร่งรีบก้าวเท้าวิ่งขึ้นไปบนบันไดเวียนรอบหอฤดีวิญญาอย่างมุ่งมั่น แต่ในทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยแรงกดทับที่เพิ่มขึ้นทีละน้อย จากพลังลี้ลับที่แผ่ออกมาจากตัวบันได ยิ่งจำนวนขั้นมากขึ้นแรงกดทับก็ยิ่งมากขึ้นเช่นกัน
ท่ามกลางผู้คนที่เตรียมจะขึ้นบันไดอยู่นั้น มีชายหนุ่มร่างสูงสง่าผู้หนึ่งเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ใบหน้าเขายิ้มละมุนราวแสงแดดอ่อนของฤดูใบไม้ผลิ
“ท่านพี่! ทำไมยังไม่รีบขึ้นไปอีกล่ะเ้าคะ?” องค์หญิงสาม มันชญาภาเอ่ยขึ้น ใบหน้านางเปื้อนรอยยิ้มระคนความกังวล มันตรายื่นมือส่งแหวนสมบัติให้กับนางช้าๆ “ไม่ต้องรีบหรอก พี่เพิ่งรู้เมื่อเย็นวานว่าเ้าเข้าร่วมการทดสอบด้วย พี่เลยทำสิ่งนี้มาให้เ้าตลอดทั้งคืนเลยเชียวนะ”
องค์หญิงสามรับแหวนสมบัติมาตรวจดู ปรากฏเงาของวัตถุสีดำส่องประกายจางๆ คล้ายรองเท้าบูทประหลาด
“สิ่งนี้คืออะไรหรือเพคะ ท่านพี่?” นางเอ่ยถาม
“รองเท้าบูทช่วยเดิน” เขายิ้มบางๆ เสียงทุ้มนุ่มของเขาแฝงความห่วงใย “มันมีกลไกวิเคราะห์การก้าวเดินและช่วยออกแรงแทนขาเ้าบางส่วน เ้าจะได้ไม่ปวดกล้ามเนื้อมากนัก ที่สำคัญมันยังทนต่อแรงกดทับจากพลังกดทับของบันไดได้พอสมควร”
เขาหยิบเสื้อคลุมผืนหนึ่งยื่นให้นาง “ใส่เสื้อนี้ด้วย มันจะสะท้อนพลังกดทับลงพื้นได้บางส่วน เ้าจะเดินได้อย่างมั่นคงขึ้น”
“ขอบพระทัยเ้าค่ะ เสด็จพี่!” มันชญาภาพูดด้วยน้ำเสียงปลื้มปริ่ม ดวงหน้ายิ้มกว้างจนแก้มใสราวลูกพีชแดงระเรื่อ
“แหม พอพี่เอาใจละก็… พูดเพราะเชียวนะ เ้าหญิงตัวน้อย” มันตราหยอกขณะขยี้ผมน้องสาวเบาๆ
นางบิดตัวหลบหน้าแดง เขินจนแก้มแทบลุกเป็ไฟ “ท่านพี่… มีอีกชุดไหม ให้เซียวหยางเซินเพื่อนข้า เขาเป็คนเฉลียวฉลาด มีความรู้มาก… ที่ผ่านมาเขาแนะนำน้องตั้งหลายอย่างเลย”
“ไม่มี ของเ้านี่พี่ก็ทำมาทั้งคืนแล้วนะ ไปกันเถอะ” เขายิ้มตอบอย่างอ่อนโยน ทว่ามีประกายอ่อนล้าในดวงตา
นางทำหน้างอนนิดๆก่อนพยักหน้ารับ แล้วหมุนตัวเดินนำ เซียวหยางเซินจึงตามหลังนางเงียบๆ แต่มันตรากลับคว้าแขนน้องสาวไว้ “เดี๋ยวก่อน เ้าน่ะ… รอขึ้นเป็คนสุดท้าย”
“พวกเรานี่ก็เกือบจะสุดท้ายของขบวนอยู่แล้วนะ ทำไมล่ะ?”
เขาก้มกระซิบใกล้หูนาง “กระโปรงเ้าสั้นมาก บันไดมันชัน เ้าเดินนำ…เ้าหนุ่มคนนั้นคงได้ชมวิวฟรีตลอดทางน่ะสิ”
“ท่านพี่! ข้ามีกางเกงซับใน!!” มันชญาภาเขินจนแก้มแดงจัด นางหยิกแขนพี่ชายเบาๆ ด้วยความอายก่อนสะบัดตัวเดินนำหน้าขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
“เ้าเด็กคนนี้ ดื้อเหมือนพี่เ้าไม่มีผิด” มันตรายิ้มพลางนึกขำในใจ
เสียงฝีเท้าสามคนกระทบกับหินศิลาแต่ละขั้นดังชัดเจน เสียงลมหายใจของผู้เข้าแข่งขันประสานกับเสียงลมพัดแรงพากลิ่นของไม้สนและสมุนไพรโบราณจากรอบหอขึ้นมา เมื่อเดินถึงขั้นที่ 30 ร่างของผู้เข้าสอบจำนวนมากฟุบคาบันได บางคนลมหายใจรวยริน บางคนถูกดึงกลับลงไปยังลานสนามด้านล่างผ่านวงแสงสีทองของประตูมิติอย่างเงียบงัน
“เ้าดูไว้ หากหยุดเดิน ภายในสิบลมหายใจตรงบันไดขั้นใด จะถูกส่งกลับทันที” มันตรากล่าวเตือน ขณะเหลือบตามองไปรอบๆ
ถึงขั้นที่ 40 ร่างของเซียวหยางเซินทรุดลงคุกเข่า หายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือด
“หยางเซิน!” มันชญาภาจะเข้าไปประคอง แต่พี่ชายของนางชิงพูดขึ้นก่อน
“ใจเย็นๆน้องชาย เ้าพยายามยืนขึ้น แล้วสวมสิ่งนี้” เขาถอดเสื้อคลุมและบูทของตนเอง ยื่นให้เซียวหยางเซินอย่างไม่ลังเล
มันชญาภาอุทานออกมา “ท่านพี่! แล้วท่านจะ...”
มันตรายิ้ม “พี่ระดับ 12 ฝ่าด่านสายฟ้าแล้ว พี่ทนได้ เ้าไม่ต้องห่วง” ดวงตาของเขาสงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยประกายอ่อนโยน
บรรยากาศโดยรอบในยามนั้นเงียบงันไปชั่วขณะ เสมือนลมหายใจของหอฤดีวิญญาเองยังต้องหยุดมองความเสียสละของพี่ชายที่พร้อมปกป้องผู้อื่น แม้ต้องแบกรับความลำบากนั้นเสียเอง
“ขอบคุณองค์รัชทายาท…ข้าจะไม่ลืมบุญคุณนี้” เซียวหยางเซินกล่าวเสียงเครือ พลางสวมบูทและเสื้อคลุมของมันตราอย่างรวดเร็ว
มันตราพยักหน้าเบาๆ ก้าวเดินต่อแม้ไม่มีสิ่งป้องกันใดๆ เสียงฝีเท้าของเขาบนขั้นที่ 41 นี้ช่างหนักแน่น และเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีของผู้เป็พี่ชายยิ่งนัก
เสียงกลองศักดิ์สิทธิ์ดังสะท้อนทั่วท้องฟ้า เสมือนแรงเต้นของหัวใจแห่งแผ่นดิน พื้นดินสั่นะเืเบาๆ จากจังหวะก้าวของผู้กล้ากว่าร้อยชีวิตที่ไต่บันไดหอฤดีวิญญา แต่เมื่อก้าวถึงขั้นที่ 50 เสียงฝีเท้ากลับเงียบงันลง ราวกับม่านพลังเร้นลับกดทับผู้คนไว้ให้หยุดนิ่ง มีคนหลายสิบคนหยุดอยู่เพียงแค่นี้
แต่ในท่ามกลางความอึดอัดนั้น… สามเงาร่างยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เป้าหมายของพวกเขาคือ... ยอดโดมของหอฤดีวิญญา สถานที่ซึ่งเหล่าผู้เหมาะสมเท่านั้นที่จะได้รับการยอมรับจากหกสำนักใหญ่!
เมื่อถึงขั้นที่ 95 เสียงลมหายใจเริ่มหอบถี่ เหงื่อผุดพราวบนหน้าผากของพวกเขา แต่ทั้งสามก็ยังฝืนเดินต่อไปไม่ยอมหยุด
"ข้างหน้าเหลือเพียงสองคน..." มันตราเอ่ยเบาๆ ขณะสายตาสะท้อนแสงสีเงินจากไอหมอกเบื้องหน้า
เยี่ยนลั่วซิน องค์หญิงใหญ่แห่งอาณาจักรสุริยันจันทรา วัย 18 ปี กำลังยืนอยู่บนขั้นที่ 98 ส่วนที่ขั้น 97 คือ ไป๋เซี่ยนจื่อ องค์ชายสามแห่งอาณาจักรเหมันต์ เด็กหนุ่มอายุเพียง 14 ปี แต่ช่างเก่งกาจยิ่งนัก
เมื่อสายตาของมันตราสบกับเยี่ยนลั่วซิน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วขณะ… และในวินาทีนั้นเอง…
เสียงหวีดร้องเบาๆ ดังขึ้น เยี่ยนลั่วซินเสียหลักกำลังจะล้มลง ลำตัวเอนไปข้างหลัง ท่ามกลางสายตาหลายพันคู่
“องค์หญิง!”
แต่ก่อนที่นางจะล้มลง ร่างของนางก็ถูกอ้อมแขนของมันตราโอบรับไว้แ่า กลิ่นบลู เดอ หอมอบอวลจากกายเขาแผ่ซ่านปะทะวูบสู่ใบหน้าของนาง
กลิ่นนี้ทำให้หัวใจของเยี่ยนลั่วซินเต้นแรง ราวกับจะทะลุทรวงอกออกมา “ไม่เป็ไรแล้ว...” เสียงของมันตรานุ่มลึก ใบหน้าห่างออกไปไม่ถึงคืบ
นางตะลึงงัน มองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น ใจเต้นระรัว ใบหน้าแดงก่ำจนลามถึงหู “…ขะ…ขอบคุณท่าน…” เสียงนางสั่นเครือ “ข้า…ไม่เคย…ถูกชายใดแตะต้องมาก่อน…” นางคิดในใจ
เสียงอื้ออึงจากด้านล่างเริ่มดังขึ้นเหมือนเสียงคลื่นซัดฝั่ง คนดูเริ่มแตกตื่น บ้างแสดงความยินดี บ้างหวาดหวั่นถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา
ท่ามกลางเสียงนั้น องค์ราชินีเยี่ยนเยว่ฮวา ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตระหนกและแค้นเคือง “ลูกสาวข้าตกบันไดไม่ใช่เื่ใหญ่!” นางตวาด “แต่ข้าไม่อาจยอมรับการกระทำของลูกชายท่าน ที่ล่วงละเมิดลูกสาวข้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้! ถึงนางจะเป็แค่ลูกพระชายาผู้ล่วงลับ แต่ข้าก็รักนางเช่นเดียวกับลูกสาวของข้าเอง เมื่อเป็เช่นนี้อาณาจักรของท่านจะรับผิดชอบเช่นไร”
าามันสินธรพยายามปลอบ “ใจเย็นก่อนเถิด รัชทายาทเพียงช่วยนางไว้ด้วยความมีน้ำใจเท่านั้น”
“น้ำใจหรือ? หึ!” เยี่ยนเยว่ฮวาสบถ “ในเมื่อกอดกันซะขนาดนี้ ดูสิ!! ตั้งนานแล้วลูกชายท่านยังไม่ปล่อยนางเลย แถมลูบคลำข้อเท้าลูกสาวข้า แบบนี้ข้าไม่ยอมเด็ดขาด ต้องคุยกันให้รู้เื่ ท่านคิดจะปัดความผิดให้พ้นตัวรึ? ข้าจะไม่ยอมเด็ดขาด จนกว่าท่านจะให้มันตรารับนางเป็พระชายาเท่านั้น!”
คำพูดของราชินีคล้ายมีดกรีดผ่านอากาศ ทุกสายตาหันขวับไปยังเวทีหลัก ความเงียบปกคลุมโดยรอบ แต่แล้ว เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นท่ามกลางความนิ่งงัน
“ศิษย์ข้า…ทำเพื่อผดุงคุณธรรม”
นักพรตเตียหลงซาน เ้าสำนักปฐมิญญา ผู้มีฉายา "ผู้หลับใหลใต้หมื่นเมฆา" กล่าวด้วยเสียงเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ
“องค์หญิงข้อเท้าแพลง องค์รัชทายาทเพียงใช้ปราณรักษา เหตุใดองค์ราชินีถึงต้องกล่าวหาศิษย์ของข้าผู้นั้นด้วยเล่า?”
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
1K
