หลังจิบน้ำต้มจอกที่สองจนหมดนางถานถึงรู้สึกหายใจคล่องคอขึ้น อาการไอก่อนหน้าหยุดลงตัวนางนั้นย่อมรู้ดีว่ามันจะหยุดแค่ชั่วคราว สักพักจะกลับมาไอรุนแรงอีกครั้งเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา
“เอาล่ะ ๆ ข้าดีขึ้นมากแล้วมาว่าเื่ของเ้าต่อซือซือ เ้ารีบไปเก็บของแล้วตามข้ากลับบ้านเถอะ”
เซี่ยซือซือมองนางถานอีกหนมองให้ลึกไปถึงความเป็จริงตรงหน้า ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆบ้านหลังเก่าทรุดโทรมแห่งนี้ ด้วยอายุของเ้าของร่างกับอายุของน้องทั้งสองคนอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่ตามลำพังได้
“ท่านป้าถานเ้าคะท่านรู้เื่แยกบ้านของข้าแล้วใช่ไหม”
“ข้าย่อมรู้ดีข้าไปหาแม่เฒ่าเซี่ยมาก่อนหน้า นี่ใบซื้อขายตัวของเ้า”นางถานดึงเอกสารซื้อขายตัวออกมาจากอกเสื้อตนเอง“แต่แม่เฒ่าเซี่ยไม่ยอมพาเ้าออกมาให้ข้าบอกว่าแยกบ้านกันแล้วให้ข้ามาตามเ้าที่บ้านสามเองพวกเขาช่างกั้นกำแพงได้รวดเร็วยิ่งนัก ข้าล่ะนึกแปลกใจจริง ๆ”
เซี่ยซือซือััได้ถึงความเห็นอกเห็นใจในคำพูดของนางถานพลอยทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อยอย่างน้อยแม่สามีของนางก็ไม่ได้มีจิตใจเลวร้ายเหมือนแม่เฒ่าเซี่ยเื่นี้มีผลต่อการตัดสินใจของนางด้วย
“ท่านป้าถานเ้าคะอาซานของข้าถูกทำร้ายจนไม่ได้สติ ตอนนี้ยังนอนแน่นิ่งอยู่ในห้อง ข้าไม่อยากจากน้องๆ ไปในยามนี้เลย ขอเวลาให้ข้าได้ดูแลพวกเขาสักปีสองปีได้หรือไม่”
“เ้าเอ่ยอันใดออกมาซือซือข้าจะไปรอถึงวันนั้นได้อย่างไรกัน !”นางถานหน้าถมึงทึงขึ้นในทันใด นางยอมรับเื่นี้ไม่ได้จริง ๆ
“หากข้าไปกับท่านวันนี้ แล้วน้อง ๆของข้า ใครจะดูแลล่ะเ้าคะ”
“เ้าก็ช่างโง่นักอยู่ดีไม่ว่าดีไปขอแยกบ้านออกมาทำไม อย่างไรเสียวันนี้เ้าก็ต้องกลับไปกับข้าแม่เฒ่าเซี่ยรับเงินไปแล้ว ใบซื้อขายตัวก็อยู่ในมือข้าเ้าอย่าได้คิดเบี้ยวข้าเด็ดขาดซือซือ !”นางถานไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด เื่นี้นางตัดสินใจแน่วแน่มาั้แ่ต้นกระทั่งลูกชายของนางก็ห้ามไม่ได้
เซี่ยซือซือเม้มปากเข้าหากันแน่ข้อเสนอนี้ถูกนางถานปัดทิ้งอย่างไม่แยแส นางสูดลมหายใจเขาปอดลึก ๆ“เช่นนั้นท่านป้าถานพอจะให้น้องทั้งสองคนของข้า ไปอยู่ด้วยได้หรือไม่”
“อันใดนะ !”
“ท่านป้าถาน ท่านใจเย็น ๆ ก่อนเ้าค่ะข้าจะไม่รบกวนเงินทองของท่านเด็ดขาด เื่อาหารการกินข้าจะเป็คนจัดหาให้น้อง ๆเอง ส่วนที่อยู่อาศัยขอห้องเก็บของ หรือห้องเก็บฟืนก็ได้เ้าค่ะ”
“เ้า !เ้าช่างกล้า มาร้องขอในเื่ที่เป็ไปไม่ได้นะซือซือ”
“ท่านป้าถานข้าขอร้องท่านได้โปรดเมตตาพวกข้าสามคนพี่น้องด้วยเถิดเ้าคะ” เซี่ยซือซือใช้ไม้ตายคุกเข่าขอร้อง
แอด ! เซี่ยซือหยางที่แอบฟังอยู่ในห้อง เปิดประตูออกมาดึงเสื้อพี่สาวพร้อมร้องะโปาว ๆ ออกมา “ท่านพี่ ๆ ท่านอย่าไปนะ ท่านอย่าไป !”
“เสี่ยวซือหยางเ้าทำอันใดเ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยพี่สาวเ้าเสีย” เสี่ยวซือหยางเป็ชื่อที่คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน ใช้เรียกขานเด็กน้อยอย่างเซี่ยซือหยาง
“ท่านป้าถาน ท่านอย่าเอาท่านพี่ข้าไปเลยแง ๆ ๆ” ไม้ตายอีกคนมาช่วยเซี่ยซือซือแล้ว นางกลอกตาอยู่ในใจน้องชายของนางจะเสแสร้งเก่งเกินไปแล้ว
กระนั้นนางถานก็ยังนั่งนิ่งไม่ยอมรับปากใดๆ
เซี่ยซือซือพยายามคิดหาเหตุผลในการขอร้องเื่ไหนสำคัญสุดสำหรับนางถาน ปัง ! เสียงพลุแตกดังขึ้นในใจเมื่อนางคิดออกแล้ว ใครที่นางควรเอ่ยถึงในยามนี้
“ท่านป้าถานข้าขอร้องท่านได้โปรดอย่าพรากพวกเราสามคนพี่น้องออกจากกันเลยนะเ้าคะข้าสัญญาว่าข้าจะเป็ภรรยาที่ดีของลูกชายท่าน จะไม่มีวันทอดทิ้งเขาเป็อันขาด”น้ำเสียงอันหนักแน่นของเซี่ยซือซือ ส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าเชื่อถือขึ้นมา
แววตาของนางถานไหววูบเพราะคำว่าพูดสุดท้ายของเซี่ยซือซือ จ้องมองเด็กสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตายากจะคาดคะเนได้ “ที่ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งจ้านเออร์ของข้าเ้ากล้าสาบานไหมซือซือ”
“กล้าเ้าค่ะข้าเซี่ยซือซือขอสาบานต่อหน้าฟ้าดิน ขอเพียงท่านป้าถานยอมให้น้องทั้งสองคนของข้าติดตามข้าไปอยู่ที่บ้านของท่านด้วย ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งพี่ถานจ้านลูกชายของท่านป้าถานเป็อันขาด หากผิดคำเมื่อใด ขอฟ้าดินจงลงทัณฑ์ ให้ไม่ได้ตายดี !”
“ท่านพี่...”เซี่ยซือหยางตะลึงในคำสาบานอันทรงพลังของพี่สาว ถึงขั้นน้ำตาแห้งเหือดในทันที
นางถานถอนหายใจเบา ๆออกมา มองสองพี่น้องที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกคราพลันสะท้อนความรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาภายในห้องนั้นยังมีเด็กอีกคนที่นอนไม่ได้สติอยู่
“เ้าต้องจำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะซือซือเื่คำสาบานของเ้าในวันนี้และจงตระหนักไว้ว่าบ้านข้านั้นยากจน ไม่สามารถเลี้ยงดูน้องทั้งสองคนของเ้าได้”
“เื่นั้นไม่เป็ปัญหาสำหรับข้าเ้าค่ะข้าบอกท่านแล้วว่าข้าจะรับผิดชอบเื่อาหารการกินของพวกเขาเองไม่ให้กระทบลูกชายท่านป้าถานอย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นเ้าไปเก็บของเถอะ”
“ท่านป้าถานแล้วน้องของข้าล่ะเ้าค่ะ”
“เมื่อเ้ากล้าสาบานว่าจะไม่ทอดทิ้งจ้านเออร์ของข้าข้าย่อมยินยอมให้น้องของเ้าไปอยู่ด้วย รีบไปเก็บของเถอะ ส่วนซานซาน...”
“ข้าจะแบกนางไปเองเ้าค่ะ”
“เ้าแบกไหวรึ”นางถานทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
“ไหวเ้าค่ะข้าวของของพวกเราสามพี่น้องไม่ได้มีอะไรมากแค่เสื้อผ้าคนละสองสามชุดกับผ้าห่มผืนเก่า ๆ”
“เช่นนั้นข้าจะช่วยเ้าหิ้วของเองส่วนซานซานเ้าแบกนางไปก็แล้วกัน”
“ขอบคุณท่านป้าถานมากเ้าค่ะน้องเล็กรีบโขกหัวขอบคุณท่านป้าถานเร็วเข้า พวกเราไม่ต้องแยกจากกันแล้ว”นางกระตุกแขนเสื้อน้องชายเบา ๆ เซี่ยซือหยางหัวไวใช่เล่น รีบทำตัวพี่สาวในทันที
“ขอบคุณท่านป้าถานขอรับ”
สองพี่น้องโขกศีรษะขอบคุณนางถานความจริงแล้วเด็กน้อยเซี่ยซือหยางนั้นมิได้รู้ความมากนักเพียงแต่กระทำเลียนแบบพี่สาวของตัวเองเท่านั้น
เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชา[1]ผู้ใหญ่หนึ่งกับเด็กอีกสามก็มาถึงประตูบ้านสกุลถานซึ่งตั้งอยู่ตรงตีนเขาฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่ความจริงแล้วหมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่มีอยู่สามสิบกว่าหลังคาเรือนทุกเรือนใช้แซ่อวี่เหมือนกันหมด
เมื่อสิบกว่าปีก่อนบ้านสกุลเซี่ยกับบ้านสกุลถาน เป็ผู้ลี้ภัยน้ำท่วมมาจากเมืองอื่นทางการได้จัดหาที่ดินอยู่อาศัยให้ที่หมู่บ้านแห่งนี้อีกทั้งยังให้ผู้ใหญ่บ้านมอบที่นาทำกินให้ตามความเหมาะสมอีกด้วยยามนั้นนางถานเป็เพียงแม่ม่ายลูกยังเล็ก ไม่ถนัดทำนาจึงปล่อยให้คนเช่าไปต่างจากบ้านสกุลเซี่ยที่มีคนเยอะสามารถใช้แรงงานได้ดี
บ้านถานมีลานหน้าบ้านค่อนข้างกว้างด้านในเป็ห้องโถง ด้านข้างเป็ห้องครัว ภายในมีสามห้องนอน สภาพบ้านค่อนข้างเก่ามีร่องรอยซ่อมบำรุงอยู่บ่อยครั้ง นับว่ายังดูดีกว่าบ้านเก่าของเซี่ยซือซือ
“ซือซือข้าเตรียมห้องไว้ให้เ้าแล้วเ้าพาซานซานเข้าไปด้านในก่อนเถอะ” นางถานเดินนำหน้าสามพี่น้องเข้าไปยังห้องฝั่งปีกขวา
“ห้องนี้มีเตียงเดียวพวกเ้านอนเบียดกันหน่อยก็แล้วกัน”
“ได้เ้าค่ะท่านป้าถานพวกข้าอยู่ได้นี่ยังดูดีกว่าที่บ้านเก่าของพวกข้าอีกเ้าค่ะ” เซี่ยซือซือค่อย ๆ วางน้องสาวลงนางแสดงได้แเีมาก จนเผลอคิดไปว่านางหลับอยู่บนหลังของตนเสียแล้ว
“ให้ซานซานอยู่ที่นี่ส่วนพวกเ้าสองคนตามข้าไปทักทายจ้านเออร์ก่อน”
“เ้าค่ะ”เซี่ยซือซือจูงมือน้องชายเดินตามหลังนางถาน ไปยังห้องฝั่งปีกซ้ายคาดว่าคงเป็ห้องนอนของถานจ้าน
นางถานหยุดอยู่หน้าประตู“จ้านเออร์แม่ของเ้าเอง”
“ขอรับท่านแม่”มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน นางถานจึงยื่นมือไปเปิดประตูออก
ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่างแสงแดดทอแสงเข้ามาให้เห็นถานจ้านในชุดผ้าฝ้ายสีขาวหม่นใบหน้าหล่อเหลาแลดูดั่งเทพเซียนก็ไม่ปาน ช่างไม่เข้ากับความยากจนของบ้านหลังนี้เลยบนโต๊ะมีกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษร เหมือนเขากำลังคัดลอกตำราอยู่
“เ้ามองพอรึยัง”น้ำเสียงตวาดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกเด็กสาวผอมแห้งจ้องมองจนเขาแทบพรุนไปหมดทั้งตัว
“เอ่อ ข้า” เซี่ยซือซือติดอ่างในทันทีนางถูกรูปลักษณ์เด็กหนุ่มคนนี้ทำให้ตกตะลึงได้อย่างไรก็แค่เด็กวัยรุ่นหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง ไม่ได้ ๆนางจะมาหลงใหลในรูปร่างหน้าตาของผู้ชายไม่ได้ว่าไปเขาคงสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเิเเห็นจะได้ หากยืนขึ้นคงจะรู้ชัดกว่านี้
“ข้าชื่อเซี่ยซือหยางแต่คนอื่นมักเรียกข้าว่าเสี่ยวซือหยางขอรับ” เ้าตัวน้อยกลับมีสติดีกว่าพี่สาวแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ
“ข้าชื่อเซี่ยซือซือท่านเรียกข้าว่าซือซือก็ได้” ใครจะคาดคิดว่านางจะเกิดอาการประหม่าต่อหน้าเด็กหนุ่มน้ำแข็งคนนี้ เพียงเขาปรายตามองมา นางก็กลายเป็ฝุ่นผงในอากาศไปสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์แบบนี้คืออะไรนางยังไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้เขาเสียหน่อย
ถานจ้านปรายตามองเซี่ยซือหยางที่สูงยังไม่ถึงเอวของเซี่ยซือซือด้วยซ้ำ หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันแน่นหันไปทางมารดาด้วยสายตาซับซ้อน “เหตุใดถึงมีเด็กมาด้วยล่ะท่านแม่ไม่ใช่ว่าท่านซื้อภรรยามาให้ข้าหรอกหรือ นางมีลูกติดั้แ่เมื่อไหร่กัน”
เซี่ยซือหยาง “...”
เซี่ยซือซือ “...”
“จ้านเออร์เ้าเข้าใจผิดแล้วนี่เสี่ยวซือหยางน้องชายของซือซืออย่างไรเล่า” นางถานรีบเข้าไปอธิบายให้ลูกชายฟัง
“น้องชาย ?”
“เอ่อ พวกเ้าสองพี่น้องกลับห้องไปก่อนข้ามีเื่จะคุยกับจ้านเออร์สักครู่หนึ่ง”
“เ้าค่ะท่านป้าถาน”เซี่ยซือซือรีบดึงน้องชายเดินออกจากห้องเ้าชายน้ำแข็งไป เห็นท่าทีของถานจ้านแล้วเดาได้ไม่ยากว่าเขาไม่้าภรรยาอย่างนางแน่นอน ออกแนวต่อต้านด้วยซ้ำไป
[1] หนึ่งถ้วยชา ราว5-15นาที
12K
