เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        เมื่อรู้สึกว่าพลังของเขาเต็มที่แล้ว อนาเธอร์ตัดสินใจเคลื่อนย้ายตัวเองกลับไปยังคฤหาสน์ของตระกูลซิกฟริดเช่นเดิม

        ด้วยการใช้แหวนเคลื่อนย้ายที่ผูกกับพลังมิติของตระกูล ร่างของเขาก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงและหายตัวไปจากคลังสมบัติ เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็กลับมาสู่พื้นที่ของคฤหาสน์อันกว้างใหญ่

        “หือ? มีใครกำลังมา?”

        เมื่ออนาเธอร์ได้ก้าวเดินออกจากมิติและกลับมายังอาณาเขตของตระกูล เขาก็หยุดและเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น

        รถสีดำคันหนึ่งซึ่งหรูหราและดูเด่นสะดุดตา ขับเคลื่อนเข้ามาในพื้นที่ของคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว รถคันนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคย เพราะในตระกูลของเขาไม่ค่อยมีแขกที่มาด้วยรถยนต์ลักษณะนี้บ่อยนัก สายตาของเขาจ้องมองไปยังรถที่กำลังเข้ามาในอาณาเขตอย่างสงสัย

        “ใครกันนะที่มาเยี่ยมเยียนในเวลานี้?”

        อนาเธอร์คิดในใจ ขณะที่เขายืนอยู่บนระเบียงด้านบนของคฤหาสน์ สายตาสอดส่องดูท่าทางและความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นด้านล่าง

        ตอนนั้นรถหรูสีดำค่อยๆเคลื่อนมาจอดสนิทบริเวณลานหน้าทางเข้าของคฤหาสน์ ประตูรถถูกเปิดออกอย่างช้าๆ และปรากฏร่างของชายวัยกลางคนที่แต่งกายด้วยชุดสูทหรู เขาเป็นคนที่อนาเธอร์ไม่เคยพบมาก่อน ท่าทางของเขาดูสุขุมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ชายคนนี้มาคนเดียวและไม่มีผู้ติดตามหรือคณะเดินทางแต่อย่างใด

        “นี่น่ะเหรอคฤหาสน์ตระกูลซิกฟรีด”

        ชายคนนั้นยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน พลางสูดหายใจเข้าลึกๆด้วยความหวั่นเกรง เพราะที่นี่คืออาณาเขตของตระกูลซิกฟริด ตระกูลใหญ่ที่มีผู้เล่นระดับสูงอยู่ใต้อาณัติมากมาย

        ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่มองไปรอบๆด้วยสายตาที่ระมัดระวัง

        และในที่สุด เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อปรับอารมณ์ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้า

        ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้เดินไปไกล พ่อบ้านใหญ่ของตระกูลได้ก้าวเข้ามาหาเขา พร้อมกับท่าทางที่สง่างามและนอบน้อม

        “ท่านผู้นำรอคอยท่านสเน็คอยู่ในห้องโถงแล้วครับ”

        พ่อบ้านกล่าวเสียงสุภาพ พร้อมโค้งคำนับเล็กน้อย เพื่อแสดงความเคารพอย่างเป็นพิธี

        ชายในชุดสูทที่ถูกเรียกว่า "สเน็ค" พยักหน้ารับตามคำพูดของพ่อบ้านใหญ่ และก้าวเดินตามเขาไปทางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์

        อนาเธอร์ที่ยืนอยู่บนระเบียงมองดูชายคนนี้ด้วยความสนใจและสงสัย

        “สเน็ค? หัวหน้ากิลด์หอคอยอุโรโบรอส!”

        ชื่อที่ได้ยินทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา หอคอยอุโรโบรอสเป็นกิลด์ที่เคยมีปัญหากับตนเองมาก่อน ความขัดแย้งครั้งนั้นนำไปสู่การต่อสู้และการเสียหายมากมายในหมู่ผู้เล่นระดับสูง

        การปรากฏตัวของหัวหน้ากิลด์เช่นนี้ที่คฤหาสน์ของตระกูล ทำให้อนาเธอร์สงสัยว่าเขามาทำไม แต่ทันทีที่ได้ยินพ่อบ้านใหญ่บอกว่า สเน็คมาขอโทษเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมา

        ตัวของเขาก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น

        อนาเธอร์ที่เห็นว่าต้นเหตุของความขัดแย้งครั้งนี้เกี่ยวข้องกับตนเอง ยังไงย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะเข้าร่วมในเหตุการณ์ที่สำคัญนี้

        เขารู้ดีว่าการที่สเน็คมาขอโทษ มันแสดงให้เห็นถึงความสำคัญและความจริงใจของชายผู้นั้น ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้ากิลด์ที่ทรงอำนาจของหอคอยอุโรโบรอส การมาเยือนของสเน็คอาจเป็นครั้งแรก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ อนาเธอร์จึงตัดสินใจเข้าไปดูด้วยตนเอง

        ขณะเดียวกันในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูลซิกฟริด สเน็คก้าวเดินเข้ามาพบกับคาน ผู้เป็นผู้นำของตระกูลและพ่อของอนาเธอร์

        บรรยากาศในห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด คานนั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหราขนาดใหญ่ หน้าต่างบานใหญ่ข้างหลังเขาเผยให้เห็นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา ทำให้บรรยากาศของห้องดูสงบ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันมากกว่าปกติ

        “อึก? เจ้านี่ยังคงเหมือนเดิม”

        เมื่อสเน็คเห็นคานที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขากลืนน้ำลายด้วยความประหม่า รู้สึกได้ถึงความกดดันที่มีต่อเขาอย่างชัดเจน

        ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้ากิลด์ที่มีอำนาจมาก แต่การมาเผชิญหน้ากับคานในครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยซักนิด ชายวัยกลางคนสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มจางๆ แม้บนใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดออกมาด้วยความกังวล

        “สหายเก่า.. ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

        เสียงของสเน็คแหบแห้งเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก

        ไม่ผิด—ทั้งสองคนนี้เป็นคนรู้จักกันมาก่อน คานและสเน็คเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

        แต่เส้นทางที่พวกเขาเลือกเดินนั้นกลับแตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง คานเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์และความสามารถเหนือชั้น

        เขาสามารถนำพาตระกูลซิกฟริดก้าวข้ามอุปสรรคต่างๆ และก้าวกระโดดไปได้ไกลกว่าเดิม ขณะที่สเน็คยังคงอยู่กับกิลด์ของตน

        แม้ว่าจะเป็นกิลด์ที่มีอิทธิพล แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับอำนาจของตระกูลซิกฟริดที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

        “..................”

        คานเหลือบมองสเน็คที่ดูเหมือนจะเผชิญกับความกดดันอย่างหนัก ใบหน้าของสเน็คที่เหี่ยวย่นตามอายุ แสดงออกถึงความอ่อนล้าและความกังวล คานถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง

        เขาไม่ได้แสดงความโกรธหรือกดดันใดๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงความอบอุ่นมากนัก

        "ช่างมันเถอะ”

        คานพูดขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ ขณะที่พูดมือของคานก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ ดวงตาคมกริบของเขามองสเน็คอย่างไม่ละสายตา

        “แค่แกมาขอโทษด้วยตนเองก็พอแล้ว ข้ารู้ดีว่าลูกกิลด์ของพวกแกบางคนมันสารเลว”

        “และที่สำคัญ เซเฟอร์กับพวกบารันก็ถูกสังหารไปแล้ว กิลด์หอคอยอุโรโบรอสของแกไม่จำเป็นต้องถูกพวกข้าทำลายทิ้งหรอก!”

        คำพูดของคานทำให้สเน็คยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง

        เขารู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความผิดของลูกกิลด์บางคนที่ไม่ได้ควบคุมอย่างเข้มงวด

        เซเฟอร์และบารันซึ่งเป็นหนึ่งในลูกกิลด์ที่เก่งที่สุดของอุโรโบรอส แต่พวกมันได้ก่อเรื่องและสร้างความเสียหาย พร้อมกับความโกรธแค้นให้กับอนาเธอร์จนเกิดการปะทะกัน เหตุการณ์นั้นจบลงด้วยความสูญเสียที่ใหญ่หลวง ฝ่ายอุโรโบรอสต้องเสียกำลังพลสำคัญอย่างเซเฟอร์และบารันไป

        และนั่นเป็นสิ่งที่สเน็ครู้สึกเสียใจที่สุด

        “ตะ..ต้องขอโทษจริงๆ!!”

        สเน็ครีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถึงแม้จะมีความกังวลอยู่ในน้ำเสียงที่ทุ้มใหญ่ ชายวัยกลางคนก็พยายามคงความมั่นใจเอาไว้

        “ข้าเองก็รู้ดีว่าพวกเซเฟอร์กับบารันนั้นทำผิดพลาดมาก และข้าเองก็ควรจะควบคุมให้ดีกว่านี้ ข้าจึงอยากมาขอโทษเจ้าและตระกูลของเจ้า”

        “โดยเฉพาะอนาเธอร์ด้วย… ”

        “ข้าขอรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น”